“Denkend aan Holland zie ik brede rivieren, traag door oneindig laagland gaan….” schreef de dichter.
Nou, dat kan hij helaas nu wel vergeten. Want rijdend door Nederland zie de ene geluidswal na de andere, verschuilt de spoorbaan zich achter een hoge muur en zijn alle postzegeltuintjes voorzien van houten schuttingen en liefst ook nog een “tuinchalet” .
Nauwelijks nog groen, nauwelijks nog natuur. Alles ingekaderd in hout of beton.
Foto uit: "Over Holland" met foto's van Karel Tomeï
| Wandelen is heerlijk. Lekker in de vrije natuur, rugzakje mee met boterhammetjes en wat te drinken en dan lopen. Soms een kort stukje, dan weer een stevige wandeling van vele kilometers. Meestal samen met mijn man of met een stel goeie vrienden. We starten bij voorkeur met lekker weer. Koud is niet erg, maar nat is vervelend. Een klein buitje onderweg, daar kunnen we wel tegen. Maar de Vierdaagse wandelen, ik moet er niet aan denken. Niet alleen vanwege de lange afstanden (want 50 kilometer is wel erg lang), maar ook vanwege de drukte. Met z’n ruim 40.000-den op pad. Nee, das niks voor mij! Maar alle mensen die vandaag starten, wil ik wel een fijne Vierdaagse wensen. Met lekker wandelweer en zonder al te veel blaren. |
 |
Wij nemen vandaag even een dagje vrij. Lekker naar de dierentuin.
Daar is altijd wel wat te beleven, kijk maar:
Vorige week gingen we naar de Floriade in Venlo. We hadden lekker weer, best al een beetje warm na een koud weekend.
Het terrein is supergroot, met zoveel bezienswaardig dat je er wel een paar dagen zoet kunt brengen. Maar voor die ene dag kozen wij vooral voor de landenstands. Al waren de meeste meer souvenirwinkel dan bloemenstand.
Leo en ik herinnerden ons de Floriade van Rotterdam in 1960. Natuurlijk keken we toen met onze ogen van die tijd. Maar het leek ons destijds toch minder gericht op zakendoen dan nu. Desondanks hebben we ons goed geamuseerd.
Hier twee foto’s die laten zien dat groot altijd nog groter kan:
 |
 |
 |
De zon lokt iedereen naar buiten. Ook de kinderen, die nu weer volop buiten spelen. Toen ik van het boodschappen doen terug kwam, kwam ik langs de kinderspeelplaats. Er werd gebald en gerend, van de glijbaan gegleeën en met water gespeeld. Wat kinderen hadden bellenblaas en erbij stond een jongetje van drie turven hoog. Hij was helemaal weg van die mooie gekleurde bellen, die weg dreven op de wind. |
Plotseling rende hij er een achterna. Rakelings schoot hij voor me langs, in de hoop die fragiele bel te vangen. Maar helaas, die spatte uiteen op een struik. Verbaasd hief hij zijn handjes op en keek me aan. “Nou is tie ineens weg, hoe kan dat nou….?”
Dit was al een eens “gedicht van de dag” op mijn oude blog, maar ik vind het zo leuk. Vandaar reprise:
| De fuut (Waarom zou vader fuut zijn jongen dragen? Kijk, zoiets moet je aan de kenners vragen!)De eerste kenner wijst op het gevaar Van onverhoeds omhoogkomende snoeken Beducht voor die moordlustige bezoeken Zegt hij, beschermt de fuut zijn kinderschaar De tweede kenner schudt het hoofd – en zucht De derde kenner houdt een resoluut Toch zou die kleine fuut een heel secuur Ivo de Wijs |
 |
| Nee, niet ik heb het druk vandaag. Maar het is wel druk in onze tuin. Vlak naast de schuifpui heeft een merel zijn nest gemaakt tussen de klimopbladeren. Je staat er versteld van om te zien hoe zo’n beest zo iets in elkaar steekt. Takjes, stukjes gras en zelfs sliertjes zilverpapier heeft hij gebruikt. En nu zijn er jonkies, want moeder en vader vliegen zich suf om ze van eten te voorzien. Ze komen aan met wormen, gaan even op de tafel zitten om te zien of alles veilig is en duiken dan de klimop in. |
 |
Ik houd angstvallig in de gaten of er katten in de tuin komen. Ik weet dat ik ze niet altijd kan tegenhouden, maar nu voel ik me toch verplicht om “mijn” merels te beschermen.
En wat zou ik graag een foto gaan maken, om te zien hoe het grut er bij zit. Maar dat durf ik niet. Stel je voor dat ik de ouders de stuipen op het lijf jaag en ze niet meer terug komen. De foto hierbij is dus niet door mij gemaakt, maar van internet geplukt (met dank aan http://zestigplus.punt.nl).
| Zomaar zitten in de zon, die zich nu van zijn beste en warme kant laat zien. Heerlijk, met naast me een lekker kopje koffie en een krentenbol. Met een boek om te lezen en om me heen de geluiden van druk doende vogels. Daar zit een koolmees luidruchtig te piepen, op het hek zoekt een merel naar nog meer strootjes en pluisjes om zijn nest te bekleden. Bij de buren bloeit de magnolia en hier vertoont de sierappel al wat kleur. De duiven koeren op de pergola. Zomaar, midden in de week. Mmmmm, puur geluk. |
 |
Niet iedereen is zo lui als ik. Er zijn wat buren druk in de weer met hogedrukspuit of schuurmachine. Verderop wordt getimmerd en ik ruik vagelijk een verfgeur.
Maar ik laat me niet gek maken. Er ligt nog genoeg werk om af te maken, dingen om over op te winden. Maar dat moet even wachten. Ik moet eerst genieten van de lente.
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een. Ook deze week dus weer:
Ook al zouden we alle bloemen plukken, de lente zullen we niet kunnen tegenhouden.
|
| Alle dagen voor mezelf en toch, druk, druk druk.
Met wat? Met de tuin, de boodschappen, administratie, belastingaangifte (bah!) en nog veel meer. Geen tijd dus vandaag om een lekker blogje te schrijven. Want door al die drukke zaken glipt ook de inspiratie weg. |
 |
