Salaris

Koning van Nederland.  Zo’n baan gun je toch niemand.
Je mag niet zeggen wat je wilt,  niet doen wat je wilt, niet beslissen waar je je vakantiehuis bouwt. Daarbij wordt alles wat je doet, zegt of laat op een goudschaaltje gewogen. Altijd types die er een mening over hebben.
Het interview van gisteravond was nog niet opgenomen, of er kwam al commentaar. Hij is geen protocolfetisjist, zegt hij zelf. Laat de mensen me maar noemen zoals ze willen, dat stelt gerust. Nou, dat mocht ook weer niet, want juist dat protocol gaf status, las ik. Maar als ie op zijn strepen gaat staan, wat dan?
En dan nu ook nog alle gemekker over zijn salaris, dat te hoog is en waarover hij geen belasting betaalt. Nou vergeleken bij sommige managerssalarissen  zijn die ruim acht ton maar een schijntje.

Bron: www.koninklijkhuis.nl

Neem nou mw. H. Verhagen van PostNL. Vanmorgen las ik dat mevrouw dit jaar wordt gekort op haar salaris met 360.000,00 euro. Dat voelt ze niet zo hoor, want er blijven nog 1.094.000,00 euro over. Maar mw. Verhagen kan zich wél vrij bewegen, beslissen waar ze gaat of staat, wonen of vakantie vieren waar en met wie ze wil. Net als tientallen andere topverdieners, die vrij “anoniem” door het leven gaan. Geen haan die er naar kraait als ze eens uit de band springen of scheef schaatsen. Ze kunnen riante bedragen opzij leggen voor een pensioen op hun 60e, terwijl een koning geen pensioenleeftijd kent.
Koning, helemaal geen baan om jaloers op te zijn!

Blij verrast

Dat sommige bedrijven nog wel rekening houden met hun klanten, ervoer ik deze week.
Ik bestelde online wat bedeltjes bij “Het kralenstulpje”. En omdat die dingen soms maar een dubbeltje of kwartje kosten, was het totaalbedrag slechts iets boven een tientje. Ik wilde per Ideal betalen, maar dat ging faliekant mis vanwege een grote storing.
Snel een e-mail gestuurd, waarop meteen een vriendelijk antwoord kwam. Ik kon ook gewoon per bank betalen. En dat deed ik, maar vergat het ordernummer erbij te zetten. Domme fout van mijn kant.
 

Een paar dagen later ontving ik een e-mail, waarin gevraagd werd of ik de bestelling nog wilde laten doorgaan. Daar reageerde ik niet meteen op, omdat ik onderweg was. Later belde Esther de Jonge me op met dezelfde vraag. Ik antwoordde dat ik inmiddels betaald had, maar dat ordernummer had ik er niet bij vermeld. Enfin, om een lang verhaal kort te maken:  het kostte wat moeite om mijn betaling terug te vinden, omdat ik ook nog had vergeten iets te verrekenen. Tja, haastige  spoed……. Telkens hield Esther me netjes op de hoogte per e-mail. En gisteren lag dan de bestelling op de mat. Van zoveel service word ik helemaal vrolijk. En als alles dan ook nog eens leuk verpakt is, ben ik dus helemaal blij!

Wie van sieraden maken houdt, moet beslist eens op de site gaan kijken. Er is echt heel veel te koop!

Ergernis

Wat heb ik me deze week geërgerd aan de berichtgeving rondom de dood van Margaret Thatcher.
Op het Nederlandse nieuws was vooral aandacht voor de feestjes die gehouden werden omdat ze was overleden.
Margaret Thatcher was een controversieel politica. Niet iedereen was het eens met haar standpunten, maar in een democratie mag dat. Dat er mensen zijn die geen traan zullen laten over haar dood, okay. Maar uitbundig feestvieren en dat ook uitgebreid tonen op de TV, dat hoeft toch helemaal niet.
Nee dan Arte, die ruim plaats maakte voor een documentaire. Die overigens niet alleen de positieve kanten van haar politiek liet zien. Maar haar daarmee wel een mooier en beter eerbetoon gaf dan de Nederlandse Omroep.
 

 

Achtergrond

Heb je geen ruimte, maar vind je zo’n grote boekenkast wel erg mooi? Dan kun je nu een muur behangen met fotobehang, waarin de boeken bijna niet van echt te onderscheiden zijn.
Of wil je liever een levensgrote vintage postkaart op je slaapkamermuur? Kijk dan eens op deze site, je vindt er vast iets van je gading. En is het toch te beperkt, je kunt ook je eigen foto laten omzetten in een behangetje. Ach, weer eens wat anders dan een rustig streepje of stucwerk.

Onbegrijpelijk

Niet alleen wij worden ouder, ook ons huis begint aardig op leeftijd te komen. Het staat nog stevig, maar zo nu en dan moet er toch groot onderhoud gepleegd worden. Nee, het is geen enorme klus of verbouwing. Maar zelf doen is geen optie en daarom vroeg Leo diverse aannemers om offerte te maken.

Nou zou je toch denken dat in deze tijd, waarin we alom horen over malaise in de bouw,  de aannemers snel zouden reageren.Dat je elke klus, hoe klein ook met beide handen aangrijpt. Het kan tenslotte de opmaat zijn voor een grotere opdracht.

Nou niet dus. Wel geteld twee maakten een afspraak. De anderen lieten niets van zich horen. Die zitten dus duidelijk niet op werk te wachten. Waarop dan wel? Op een faillissement??

 

Eieren

Pasen en eieren zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Bij ons worden de eieren, al vele tientallen jaren lang, trouw bezorgd door onze eierman. Elke week belt hij aan en vraagt of wij nog eieren willen. Meestal heeft hij al een doos paraat.
Ook de prijs staat al jaren vast. Vroeger zette hij de eieren zelfs bij de deur als wij niet thuis waren, erop vertrouwend dat wij de volgende keer wel zouden betalen. En aten wij dus die week onze zondagse ontbijteitjes op de pof.
 

Bakker en melkboer zijn al lang uit het straatbeeld verdwenen. Maar onze eierman blijft nog steeds komen. Wie geeft er nog zo veel service?

Rietveld

Met Bettie was ik al eens in het Rietveldhuis in Utrecht geweest. Maar een tweede keer met vriendin Carla was geen straf. Het  huis is zowel van buiten als van binnen het bekijken dubbel en dwars waard.

Of ik er had kunnen wonen, denk ik niet. De inrichting is zo tot in de details uitgedacht, dat het me een beetje té strak zou worden. Maar goed, het dateert dan ook al van 1923. Dat is al bijna een eeuw geleden. En voor die tijd was het zeker zeer revolutionair.
Maar het heeft zeker model gestaan voor de huizen en de manier van inrichten van nu. Dat het nog steeds hypermodern oogt, vind ik dan ook heel bijzonder.
Klik hier voor een kleine impressie van het huis.

 

Stiekeme reclame

Bij het kaartje voor de Gaultier tentoonstelling in de Kunsthal kregen wij een voucher met een code. Daarmee zou je een reisje naar Parijs, met een bezoek aan een modeshow van Gaultier kunnen winnen. Nou, dat leek me wel wat.
Ik toetste het opgegeven telefoonnummer in en zag toen dat het een actie van de Bak/Giroloterij is. En een beetje nattigheid voelde ik al wel. Maar nee hoor, vertelde de dame aan de telefoon, dit stond helemaal los van de loterij. Als ik nou die code opgaf…. Dat deed ik dus braaf, evenals mijn telefoonnummer en mijn naam. Want ja,stel dat je een prijs gewonnen hebt, dan moeten ze je dat toch laten weten… Ja, das waar. Maar toen ik mijn geboortedatum, postcode én het huisnummer moest geven, was ik het goed beu. Dan hebben ze al mijn gegevens. Ja, dan sturen we u zo nu en dan wat …… Ja, wat ze sturen heb ik niet meer gehoord. Ik haakte af. Zo´n actie is gewoon een stiekeme manier om aan persoonsgegevens te komen.
Dan ga ik maar niet naar Parijs!