Bij mijn schoonouders thuis stond ergens in een kast een klein oranje vaasje. Ik vond het toevallig en was er weg van. Het was het “bevrijdingsvaasje”, dat meteen na de oorlog werd ontworpen door A.D. Copier en vervaardigd door Koninklijke Leerdam. Na het overlijden van mijn schoonmoeder kreeg ik het en nu staat het bij ons thuis. Niet meer verstopt, maar duidelijk te pronk op een plank.
Natuurlijk blijft ook de commercie niet achter in deze kroningstijd. Ik snap niet waar ze hun producten vandaan halen. De meest bizarre dingen zie je voorbij komen. Misschien lag er nog wel een voorraadje ergens na het voetbalfiasco vorig jaar.
Ik zag tot mijn verbijstering Willem-Alexander en Maxima als vlaggenstokhouders, als tuinkabouters, op bordjes en bekers. Hopelijk kunnen ze er om lachen.
Nog een week en dan is er de troonswisseling. Dus heb ik bedacht dat vanaf vandaag tot en met volgende week dinsdag al mijn blogjes enigszins “oranjegekleurd” zullen zijn, dan wel iets met het koningshuis te maken hebben.
Deze gezellig oranje verzameling vond ik laatst op de rommelmarkt in Rotterdam. Ik weet eigenlijk niet of er veel belangstelling voor was, maar het stond zo knus bij elkaar. Een verzameling 70-er jaren spul.
De hele dag werd het nieuws beheerst door de berichtgeving over Boston. Vooral CNN vertoonde steeds weer dezelfde beelden.
Het werd alsmaar grimmiger en steeds meer bekroop me het gevoel dat er daar een oorlog aan de gang was. Mensen die binnen moesten blijven, openbaar vervoer plat, enorme hoeveelheden politie op de been.
Hoe moet dat verder….?
| Koning van Nederland. Zo’n baan gun je toch niemand. Je mag niet zeggen wat je wilt, niet doen wat je wilt, niet beslissen waar je je vakantiehuis bouwt. Daarbij wordt alles wat je doet, zegt of laat op een goudschaaltje gewogen. Altijd types die er een mening over hebben. Het interview van gisteravond was nog niet opgenomen, of er kwam al commentaar. Hij is geen protocolfetisjist, zegt hij zelf. Laat de mensen me maar noemen zoals ze willen, dat stelt gerust. Nou, dat mocht ook weer niet, want juist dat protocol gaf status, las ik. Maar als ie op zijn strepen gaat staan, wat dan? En dan nu ook nog alle gemekker over zijn salaris, dat te hoog is en waarover hij geen belasting betaalt. Nou vergeleken bij sommige managerssalarissen zijn die ruim acht ton maar een schijntje. |
 Bron: www.koninklijkhuis.nl |
Neem nou mw. H. Verhagen van PostNL. Vanmorgen las ik dat mevrouw dit jaar wordt gekort op haar salaris met 360.000,00 euro. Dat voelt ze niet zo hoor, want er blijven nog 1.094.000,00 euro over. Maar mw. Verhagen kan zich wél vrij bewegen, beslissen waar ze gaat of staat, wonen of vakantie vieren waar en met wie ze wil. Net als tientallen andere topverdieners, die vrij “anoniem” door het leven gaan. Geen haan die er naar kraait als ze eens uit de band springen of scheef schaatsen. Ze kunnen riante bedragen opzij leggen voor een pensioen op hun 60e, terwijl een koning geen pensioenleeftijd kent.
Koning, helemaal geen baan om jaloers op te zijn!
| Dat sommige bedrijven nog wel rekening houden met hun klanten, ervoer ik deze week. Ik bestelde online wat bedeltjes bij “Het kralenstulpje”. En omdat die dingen soms maar een dubbeltje of kwartje kosten, was het totaalbedrag slechts iets boven een tientje. Ik wilde per Ideal betalen, maar dat ging faliekant mis vanwege een grote storing. Snel een e-mail gestuurd, waarop meteen een vriendelijk antwoord kwam. Ik kon ook gewoon per bank betalen. En dat deed ik, maar vergat het ordernummer erbij te zetten. Domme fout van mijn kant. |
 |
Een paar dagen later ontving ik een e-mail, waarin gevraagd werd of ik de bestelling nog wilde laten doorgaan. Daar reageerde ik niet meteen op, omdat ik onderweg was. Later belde Esther de Jonge me op met dezelfde vraag. Ik antwoordde dat ik inmiddels betaald had, maar dat ordernummer had ik er niet bij vermeld. Enfin, om een lang verhaal kort te maken: het kostte wat moeite om mijn betaling terug te vinden, omdat ik ook nog had vergeten iets te verrekenen. Tja, haastige spoed……. Telkens hield Esther me netjes op de hoogte per e-mail. En gisteren lag dan de bestelling op de mat. Van zoveel service word ik helemaal vrolijk. En als alles dan ook nog eens leuk verpakt is, ben ik dus helemaal blij!
Wie van sieraden maken houdt, moet beslist eens op de site gaan kijken. Er is echt heel veel te koop!
| Wat heb ik me deze week geërgerd aan de berichtgeving rondom de dood van Margaret Thatcher. Op het Nederlandse nieuws was vooral aandacht voor de feestjes die gehouden werden omdat ze was overleden. Margaret Thatcher was een controversieel politica. Niet iedereen was het eens met haar standpunten, maar in een democratie mag dat. Dat er mensen zijn die geen traan zullen laten over haar dood, okay. Maar uitbundig feestvieren en dat ook uitgebreid tonen op de TV, dat hoeft toch helemaal niet. Nee dan Arte, die ruim plaats maakte voor een documentaire. Die overigens niet alleen de positieve kanten van haar politiek liet zien. Maar haar daarmee wel een mooier en beter eerbetoon gaf dan de Nederlandse Omroep. |
 |
Het bericht op zichzelf was afschuwelijk, want welke vader sticht er nou brand in het huis waar zijn kinderen slapen?
Maar het was vooral de opmaak bij Teletekst die opviel. Het zal wel zuiver toevallig zijn geweest, maar zo leek het bijna een gedicht.
Heb je geen ruimte, maar vind je zo’n grote boekenkast wel erg mooi? Dan kun je nu een muur behangen met fotobehang, waarin de boeken bijna niet van echt te onderscheiden zijn.
Of wil je liever een levensgrote vintage postkaart op je slaapkamermuur? Kijk dan eens op deze site, je vindt er vast iets van je gading. En is het toch te beperkt, je kunt ook je eigen foto laten omzetten in een behangetje. Ach, weer eens wat anders dan een rustig streepje of stucwerk.
Niet alleen wij worden ouder, ook ons huis begint aardig op leeftijd te komen. Het staat nog stevig, maar zo nu en dan moet er toch groot onderhoud gepleegd worden. Nee, het is geen enorme klus of verbouwing. Maar zelf doen is geen optie en daarom vroeg Leo diverse aannemers om offerte te maken.
Nou zou je toch denken dat in deze tijd, waarin we alom horen over malaise in de bouw, de aannemers snel zouden reageren.Dat je elke klus, hoe klein ook met beide handen aangrijpt. Het kan tenslotte de opmaat zijn voor een grotere opdracht.
Nou niet dus. Wel geteld twee maakten een afspraak. De anderen lieten niets van zich horen. Die zitten dus duidelijk niet op werk te wachten. Waarop dan wel? Op een faillissement??
