Afgelopen zaterdag plaatste Martin op Stuureenfoto zulke mooie foto’s van het Chinese Lichtfestival in Rotterdam. Daar had ik al iets over geschreven en natuurlijk gepland er heen te gaan, maar er was nog steeds niets van gekomen. Maar afgelopen maandagavond besloten meteen te gaan, want dit festival duurt nog maar tot 14 februari.
En ook wij vonden het geweldig. Zo leuk, zo lief, zo sprookjesachtig. Hier dan ook een collage van onze foto’s.
| Na jaren van geverfde haren was ik het helemaal zat. Zeker nadat ik een foto van mezelf zag, en me daarin niet eens herkende. Dat rooie, die vuurtoren, het moest weg. Dus liep ik maanden met uitgroei. Maar nu ben ik dan weer helemaal mezelf, dat wil zeggen ik heb mijn natuurlijke haarkleur. Vroeger was dat donkerblond, nu is dat staalwolgrijs. En omdat het ook nogal aan de korte kant is geknipt, lijkt de coupe nog het meest op een stekelbaarsje. Dat kan ook niet anders, want ik heb wel vijf kruinen, waardoor mijn haar alle kanten opstaat. Maar zelfs ikzelf vind het me prima staan. Vandaar dat zelfportret hiernaast en een nieuwe foto in de rechtermarge. |
 |
Wat bezielt mensen toch om zo maar idiote berichten te sturen. Berichtjes die kant noch wal raken, bestaan uit onuitsprekelijke en onzinnige woorden. Meestal wel vergezeld van een link, die verwijst naar een site waar je van allerlei pep-middeltjes kunt kopen, rare plaatjes kunt bekijken of weet ik veel.
Mijn spamfilter haalt er gelukkig heel veel uit, zodat ik niet de hele dag berichten hoef te wissen. Maar zo nu en dan glipt er toch een tussendoor en zit ik opgezadeld met zo’n onzinbericht. Nut: 0,0, want ik druk meteen op de delete-knop. Allemaal verspilde moeite dus.
We waren er even tussenuit, sneeuwlucht happen en wandelen in het Sauerland met vrienden. Zonder TV, zonder radio, maar met een mobiele telefoon. En zo hoorden we dus dat de koningin afstand deed en we met ingang van 1 mei 2013 een koning hebben.
Dat is de tweede troonswisseling in mijn leven. Ik hoop dat het allemaal soepel en zonder incidenten zal verlopen. En natuurlijk wens ik Beatrix nog heel veel fijne en gezonde jaren toe. Zodat zij te midden van kinderen en kleinkinderen nog lang en veel kan genieten!
| Met een navigatie in de auto hoef je nooit meer op een kaart te kijken. Adres intypen is voldoende. Van hier naar Tallinn, naar Rome, Berlijn, het maakt niet uit. Nooit meer zoeken…. maar ook nooit meer per ongeluk ergens heen gaan en stuiten op iets heel bijzonders. Dat leuke weggetje, die heerlijke taartenwinkel. En ook nooit meer ruzie, omdat net die ene afslag is gemist, de aanduiding niet duidelijk genoeg was of je net even keek naar die gekke agent, met z’n grote armgebaren. Toch mis ik de atlas wel eens. Het had wel wat, zo met je vinger nauwkeurig de weg volgen. En er zijn er meer met heimwee. In de laatste Flow stond er een artikel over en de link naar deze website. Leuk om te zien hoeveel “atlas” er toch nog om ons heen is. En de laatste tijd valt het me op hoeveel landkaarten er als decoratie te zien zijn. Zoals hier, een kartonnen kruk, gevouwen uit een landkaart. |
 |
In de Rotterdamse diergaarde Blijdorp wordt hard gewerkt aan een nieuw project: Amazonica Dome. Er komt een levensgrote hal met een heel speciale constructie, waarin straks een regenwoud met flora en fauna uit Zuid-Amerika moet komen.
Nu wordt er nog druk aan gebouwd, maar binnenkort zal het zo ver zijn. De constructie van het dak belooft iets heel moois!
Je kunt ook teveel op je moderne apparatuur vertrouwen. Want dit hoorde ik deze week:
Waalse belandt door GPS in Zagreb
Een Belgische vrouw van 67 heeft haar GPS-systeem zo consequent gevolgd dat ze in Kroatië uitkwam, terwijl ze naar Brussel wilde. Dat melden verschillende Belgische kranten. De vrouw stapte in haar woonplaats Erquelinnes in de auto om een vriendin in Brussel-Noord op te halen. Een ritje van zo’n 80 kilometer. Het adres had ze ingetikt in haar navigatiesysteem.
“Mijn gps deed wat moeilijk en gaf verschillende omleidingen die ik moest volgen. En toen ging het mis.”
Ze bleef zonder nadenken urenlang doorrijden. “Ik zag allerlei verkeersborden passeren. Eerst in het Frans, daarna in het Duits. Köln, Aachen, Frankfurt. Maar ik stelde me er geen vragen bij. Ik bleef maar gewoon gas geven”, aldus de vrouw in De Standaard. De Belgische besefte niet dat ze de verkeerde kant uitging. Dat ontdekte ze pas toen ze in Zagreb aankwam. Moreau nam dezelfde weg terug om weer terug in België te komen. Daar kwam ze twee dagen later, op maandag, aan. Een bijzonder autoritje dus, maar zelf blijft Moreau er nuchter onder, volgens De Standaard. “Of ik het zelf niet een beetje bizar vind? Misschien wel, maar ik was gewoon verstrooid en in gedachten verzonken.”
Je moet toch wel erg dromerig achter het stuur zitten, om dat niet te merken. Ze had 2x moeten tanken en een keer in de auto geslapen.
Nou ja………… ????
Och och, wat een weer deze week. Ik weet het, het viel niet mee. Voor iedereen die in de file heeft gestaan, voor alle fietsers die één of meerdere keren onderuit zijn gegaan, voor treinreizigers die hebben staan blauwbekken, voor de postbode, de krantenjongen.
Maar het is toch wel lekker, zo’n flink pak sneeuw. Beter dan miezerregen of storm. En toen dan ook het zonnetje scheen, zijn we er op uit getrokken, heerlijk de Kralingse Plas rond.
Hebben jullie dat nou ook? Dat je de opruimkriebels krijgt aan het begin van het jaar.
Ik ben helemaal niet van de goede voornemens, maar elk jaar in januari krijg ik zin in opruimen. Kasten leegmaken, dingen sorteren en overbodig spul weggeven of in de vuilnisbak stoppen.
Niet dat de kasten dan meteen leeg zijn, want ik krijg ook de neiging om weer eens wat nieuws te kopen. Zo liepen we afgelopen vrijdag bij IKEA, op zoek naar dekbedhoezen. Want die oude konden er echt niet meer mee door. En dat was beslist waar, want echtgenoot draaide zich vorige week om en scheurde finaal door de dekbedhoes.
Maar ja, de marketingafdeling van IKEA is superslim, dus brachten we niet alleen dekbedhoezen mee naar huis, maar ook kussens (die waren ook aan vervanging toe) Plus bijpassende hoeslakens bij de hoezen. En ook nog twee dozen glazen. In de gauwigheid maar vergeten dat we nog plenty glazen hadden.
Enfin, om een lang verhaal kort te maken. De hele zaterdag hebben we geruimd, oude dingen naar de kringloop en plaats gemaakt voor de nieuwe spullen.
Ligt dat nou aan de tijd van het jaar?
 |
Wie mijn blogjes over de trilogie van Jenny Glanfield (kijk hier, hier en hier) heeft gelezen, begrijpt dat ik zondag 6 januari 2013 om 20.15 uur voor de buis zal zitten. Want dan wordt op het ZDF de eerste aflevering van de driedelige serie “Hotel Adlon” vertoond.Jenny Glanfield gebruikte het Adlon-hotel als haar inspiratiebron, maar deze serie is niet op haar boeken geënt. |
De serie wordt gelukkig niet met grote tussenpozen vertoond. Na de uitzending op zondag volgt het tweede deel al op maandag 7 januari en op woensdag 9 januari wordt het laatste deel uitgezonden, telkens om 20.15 uur. Heb je de uitzending toch gemist, ’s nachts is er een herhaling, al moet je dan natuurlijk wel lang opblijven 🙁
