| Al een tijdje vielen deze roestvrijstalen dingen me op. Ik zie ze overal in de stad. Soms op regel- matige afstand, soms is er geen verband te vinden. Eerst dacht ik dat het alleen in Rotterdam was en dan wel daar waar opnieuw |
 |
bestraat was, zoals op de Binnenweg.
Maar vorige week zag ik ze ook in Amsterdam. Ik heb geen flauw idee waar ze voor dienen of wat ze markeren. Het zal best wel enig nut hebben, want anders worden ze niet in de grond geslagen. Iemand een idee?
| “Waar vind je nog een goeie timmerman, zo’n man die wat z’n ogen zien, met zijn handen maken kan?” Het is het begin van een liedje over vaklieden, die je tegenwoordig met een lantaarntje moet zoeken. Toch worden ook nu nog altijd jonge mensen opgeleid tot “ambachtslieden”. Vakmensen die perfect maatwerk leveren, ideeën werkelijkheid kunnen maken. Knap werk, dat waardering verdient. |
 |
In andere landen bestaat er zoiets als een “meesterstitel”. In Nederland niet meer. Maar er doet wel een flinke groep jonge mensen mee aan de “World Skills” in Leipzig, waar de wereldkampioenschappen voor beroepen worden gehouden. Ze zouden best wat meer in het zonnetje gezet mogen worden, want een goeie vakman/vakvrouw is zijn/haar gewicht in goud waard.
Voor het hele team dus: toi, toi, toi, veel succes!
| Vorige week vroeg ik op Stuureenfoto naar wat anderen blij maakt, maw je “favourite things”. Zelf had ik een foto van een boeket rozen er bij gezet, omdat bloemen en met name rozen me altijd blij maken. De een wordt blij van de gedachte dat hij binnenkort zijn wandelschoenen weer aan kan, de ander verheugt zich regelmatig op een lekker kopje cappuccino. |  |
Maar wat maakt me nou nog meer blij? Oh, heel veel. Luchtjes bijvoorbeeld kunnen m’n stemming helemaal doen omdraaien. Ben ik zo nu en dan een beetje down, dan is een geurend stukje zeep voldoende om me blij te maken. Maar ook ’s morgens onder de douche geeft een fijn geurende doucheschuim me een enorme opkikker. Het zijn tenslotte de kleine dingen die het ‘m doen!
De nieuwe wasmachine is er, maar daarmee is de zaak nog niet rond. Want op de oude wasmachine stond een droger.
De bezorgers hadden de droger met gemak op de grond getild. Maar op mijn vraag of ze zo vriendelijk wilden zijn om hem na installatie op de nieuwe wasmachine te zetten, kreeg ik als antwoord “dat ze dat niet mochten doen”. Kwestie van juridisch indekken, want als die droger na verloop van tijd er af zou vallen…. Dat leek me nogal stug. Totdat ik er op gewezen werd dat de nieuwe machine iets kleiner was dan de oude. Het bovenblad was niet 59 x 59, maar 59 bij 53. Ik stond perplex. Beide apparaten zijn van hetzelfde merk en nergens was vermeld dat een droger erop plaatsen moeilijkheden zou geven. Welke sufferd van een ontwerper hanteert nou toch ineens andere maten? Of je de machines nou stapelt of naast elkaar zet, de bovenbladen moeten toch de zelfde diepte hebben. Anders is het geen gezicht. Nou we gaan maar eens bekijken hoe we dit gaan oplossen. Liefst voor maandag, want dan staat er weer een andere klus op stapel.
Na ruim 15 jaar trouwe dienst begaf gisteren onze wasmachine het. Halverwege het programma nog wel. Dus zat ik met een emmer vol druipnat wasgoed, dat nog gespoeld moest worden.
En daar sta je dan, als techniekverslaafd modern wezen. Geen flauw idee hoe ik nou verder moet. Nou ja, een nieuwe machine bestellen natuurlijk. Wat we dan ook onmiddellijk deden, per internet. Dus de narigheid is maar van korte duur, want vandaag wordt die al bezorgd.
Gek, toen ik zo´n jaar of 13 was, had ik er totaal geen probleem mee gehad. Was ik (weliswaar met enige tegenzin) achter de wastobbe gaan staan en had ik de was verder afgemaakt, door de wringer gehaald en op de zolder opgehangen. Klus geklaard zonder ook maar een greintje paniek. Wel met heel veel meer werk, want dat wassen toen was een heel karwei. Meestal werd dat natuurlijk door mijn moeder gedaan. Als ik eens insprong, was het omdat zij ziek was.
Tijden veranderen, maar het is nog helemaal niet zo gek om eens terug te denken aan de jaren dat alle technische hulpmiddelen nog niet bestonden en het op pure menskracht aankwam…..
Vandaag begint de zomer……. Tenminste dat zegt de weerman. Maar na welgeteld 2 dagen warm weer heeft hij nu al weer “aanmerkelijk koelere dagen” in petto. De weergoden lijken wel de weg kwijt te zijn. Helaas moeten we ons er wel bij neerleggen.
| Eindelijk, ze zijn er weer. Hollandse nieuwe. Mmmm, lekker met uitjes op een broodje.Vroeger kon je me er de deur mee uit jagen. Maar echtgenoot kun je er voor wakker maken en dus heb ik ook geleerd haringen te eten. De eerste nog heel voorzichtig, met meer tomaat en ui dan vis. |  |
Maar later kon ik de smaak ervan steeds beter waarderen. En nu loopt het water me in de mond, alleen al bij de gedachte aan zo’n lekker visje.
| Na de tuinen van anderen vind ik wel dat ook onze eigen tuin een beetje aandacht mag krijgen. Een tijd geleden schreef ik al dat we de grote beuk hebben laten kappen, omdat die te hoog werd. In plaats daarvan kwam een pergola met druif, blauwe regen en wilde wingerd. De schutting werd vervangen door betongaas, waar tegen klimop moest groeien. Dat was in het begin natuurlijk nogal kaal en het is nog niet helemaal begroeid, maar het gaat steeds meer een mediterraan plaatsje lijken. Ik ben niet zo van het schoffelen, dus staan her en der wat aangewaaide planten. Soms zullen anderen ze wellicht als onkruid zien, maar de natuur maakt zulke mooie combi’s, die laat ik dus staan. |
|
Nu is zowat elk stukje aarde bedekt, zodat het grote onkruid geen kans meer krijgt. Ik hoef alleen maar regelmatig wat bij te werken en verder is het, als het weer het toelaat, heerlijk genieten.
Elke dag van het jaar is wel gewijd aan een speciaal evenement. Het is bijna ondoenlijk om dat bij te houden en soms vind ik de aanleiding ook nogal ver gezocht. Maar nu maak ik een uitzondering, want het is vandaag WERELD BLOEDDONOR DAG. En dat mag wel een keer benadrukt worden.
Zelf ben ik geen donor meer. Het is begrijpelijk dat je na borstkanker geen bloed meer mag geven, al vind ik het wel jammer. Ik gaf vanaf mijn achttiende en had er graag mee doorgegaan.
De foto hieronder maakte ik in Kyoto (Japan). En al snap ik geen jota van de Japanse tekens, het verhaal wordt me wel duidelijk. Ik begrijp zelfs dat je geen bloed mag geven als je minder dan 51 kilo weegt. Persoonlijk zou ik die test glansrijk doorstaan 😉
Update:
Wil je ook bloed geven, dan kun je je hier aanmelden. Voor wie het kan, zou ik zeggen doen. Het kan tenslotte levens redden!
Het is best een eng idee dat in Amerika meegekeken wordt met onze internetbewegingen. Want wat heeft dat voor gevolgen? Stel je gaat naar Amerika, word je dan extra gevolgd omdat je bepaalde sites regelmatig bezocht hebt? Word je in de gaten gehouden omdat je interesse toonde voor bepaalde landen of steden?
Het is sowieso benauwend te weten wat er allemaal over ons bekend is. Niet alleen in Amerika, maar ook hier. De supermarkt kan precies zien wat je wel of juist helemaal niet meer koopt; met je mobieltje ben je constant te traceren. En ben je een beetje sullig en zet je op Facebook dat je zo heerlijk hebt geluncht in dat leuke cafeetje, terwijl je je op je werk had ziek gemeld, dan ben je waarschijnlijk meteen je baan kwijt.
Big Brother is watching us….
