Jeugdherinnering

Wat kan er allemaal niet boven komen als je oude foto’s ziet. Tussen een verzameling kaarten vond ik wat foto’s van het vakantiehuis in Baarn. Daar was ik in 1959 of 1960 met de 6e klas van de Lagere school op een 3-daags schoolreisje. Of ik er gisteren was. Ik rook zelfs de geur van dat huis.

De ingang, met de bel boven op het huis. De eetzaal, waar we andijvie te eten kregen en glazige aardappels. Bah… alleen de vla toe vond ik te pruimen. Maar ja, ik was toen een lastige eter. En de slaapzaal herinner ik me. Hoe we afspraken allemaal heel stil te zijn en pas te gaan spoken als de juffen in bed lagen. En het wasritueel, aan grote ronde wasbakken. Het water, dat heel anders smaakte als thuis. Waar we niet te veel van mochten drinken, omdat we dan buikkramp zouden krijgen van het ijzer dat er in zat.
Ik ben er twee keer geweest, want ook in het eerste jaar van de MULO gingen we er naar toe. Dat vond ik wel jammer, ik had graag ook eens een ander huis gezien. En 3-daagse schoolreisjes hadden we daarna niet meer.
 

Andere tijden

Ja, dat waren nog eens tijden. Het leven was simpel en vrolijk. Lachende kleuters, die cola dronken. Blije moeders, die zich gesteund wisten door “wetenschappeliojk onderzoek” en dus rustig hun kindertjes vol stopten met bekers sputterend suikerwater. Ach, wisten ze veel… Dat het slecht was, zouden ze pas later horen.
Maar ja, die kinderen zijn volgens mij nu toch de ouders van weer nieuwe blije kinderen, die de producten van de voedselindustrie moeten opeten.
Ach ja, later kun je er gewoon om lachen 😉 😉

Spreuk van de week

bron: http://madeleine.datastress.com/
 

Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.

 

Daarom heb je twee oren:
één om te horen en de andere
om het eruit te laten vliegen

Anne-Wil, Libelle

Overwoekerd

Het is allemaal begonnen met een klein stekje, stiekem meegenomen van een Frans vakantieadres. Wist ik toen veel dat klimop voor een habbekrats te koop is. Het stekje belandde bij het muurtje tussen ons huis en dat van de buren. En kijk nou eens, helemaal overwoekerd met klimop. We moeten zelfs oppassen dat de takken niet over het hout van onze gevel kruipen. Want dan beschadigt het. Dus knippen we regelmatig een heleboel weg. Maar nu even niet. Want gisteren ontdekte ik dat er een merelpaar zijn nest in de klimop aan het maken was. Af en aan vlogen ze, met grassprieten, pluizen en plantenslierten. Het oogt nog een beetje slordig en ik hoop dat de buurtkatten er nog geen erg in hebben. Dus maar snel nieuwe batterijen in de kattenschrik doen. En dan rustig wachten op eitjes en kleine mereltjes.

En heb je ook zo’n muurtje dat overwoekerd is met planten, kijk dan ook bij Stuureenfoto, want ook daar is deze week het thema “overwoekerd”.

 

Naam

Wat is er nou leuker dan je eigen wijn te hebben? Helaas, die wijnstok in de tuin levert bij lange na nog niet genoeg op 😉 en landerijen in Frankrijk hebben we ook niet.
Maar soms heb je geluk, dan vind je zo maar flessen met daarop je roepnaam, in duplo nog maar liefst. Jammer dat die wijn nou net boven ons budget was. Echtgenoot moet het dus maar doen met de foto en dit blogje 😉 😉 😉

 

Egeltje

Zomaar een verrassing aan het ontbijt op zaterdagmorgen. Loopt er zomaar een egeltje over het terras. Het snuffelde even aan de broodkruimels, maar trok daar toch zijn fijne neusje voor op. Niet goed voor hem, maar wel voor de dikke merel die zich niet liet storen. Langs het tuinstel naar de border. Even snuiven aan het daslook, dat net boven de grond uitkomt.  

En dan hup, naar de buren en daarmee uit het zicht verdwenen. Hopelijk komt ie nog eens langs. Ik hou wel van dit onverwachte bezoek.

Gevelstenen

Het is verstandig om te kijken waar je loopt. Dan heb je minder kans te struikelen of in de hondenpoep te trappen. Maar jammer genoeg mis je dan ook een heleboel moois. Want vaak hebben architecten of bouwmeesters hele mooie versieringen in de gevels aangebracht. Het loont dus zeker wel de moeite om eens omhoog te kijken.

Gisteren waren we bij een lezing over de geschiedenis van de Binnenweg in Rotterdam. Vanaf het begin zo rond 1400 tot nu, van soppige kleiweg tussen de weilanden tot de mooie straat van nu (weer)! Ik ken de Binnenweg best wel goed. Ik zat in de buurt op de MULO, werkte een tijdlang vlakbij, liep er vaak tijdens de lunchpauze en nu woont onze jongste zoon er. Maar Gerard Peet vertelde toch een heleboel, wat ik nog niet wist. En hij liet ons foto’s zien van wat er allemaal voor moois en leuks te vinden is. En ineens herkende ik iets. Want die gevelsteen…, die had ik toch ook al eens gefotografeerd? Ja dus, want soms sta ik even stil en kijk eens goed om me heen, ook op zoek naar die kleine, maar toch heel mooie details.


Gevelstenen zijn ook het thema van deze week bij Stuureenfoto. Heb je ook een mooie, grappige of bijzonder gevelsteen gevonden, doe dan mee!

Tegenstelling

Toen ik gisteren met de metro naar de stad ging, lag er een gratis krant. Ik keek hem even in en werd getroffen door een pagina met twee compleet tegengestelde berichten.

Het eerste was een column van Luuk Koelman over te dure medicijnen. Er zijn wel medicijnen tegen kanker, maar die krijgen patiënten niet omdat ze te duur zijn. Ook al betalen ze daar elke maand hun verzekeringspremie voor.Het artikel daaronder heb ik niet gelezen, maar aan de kop viel niet te ontkomen. Het ging om het proces tegen Holleeder. Dat is steeds gecompliceerder

en gaat nog weer langer duren. De man wordt met veel politiebegeleiding heen en weer naar de rechtbank vervoerd, peperdure advocaten staan uren te praten. Ik vroeg me af hoeveel dat kost? Daar zal wel niets over in dat artikel staan, maar het moet inmiddels in de miljoenen lopen. Geld dat toch veel beter aan de zorg en aan die medicijnvergoeding besteed kan worden.