Niet alle dagen schijnt de zon en niet alle dagen ziet het leven er vrolijk uit. Maar er over klagen helpt je niet. En dan is het goed als je daar even op gewezen wordt. Dus voor iedereen die het even niet ziet zitten, kijk goed naar dit bord 😉 😉 😉
En geniet van wat je hebt!!
Category Archives: Fotografie
Verwennen
Kijk, zo ziet mijn lunch er meestal uit. Een beker yoghurt en twee boterhammetjes.
Maar wat voor boterhamm
en. Niks dubbel geklapt, maar door Leo liefdevol en gevarieerd belegd en op een bordje gevleid. Dat krijg ik regelmatig. Ik ben er aan gewend. Maar zo nu en dan realiseer ik me hoe ik hiermee verwend word. Dat hij zich er niet met een Jantje van Leiden van af maakt, maar elke keer weer iets speciaals voor me klaar maakt.
En het smaak me altijd heerlijk!
Deel dit op:
Fotomodel
Alsof tie er voor is gaan zitten, op die paal, pal voor die naam.
Het woei nogal hard en ik hoopte dat ik hem er ook goed op zou krijgen. Want soms fladderen ze zomaar ineens op of ze draaien hun kop en dan wordt het toch nog niks. Maar nee, deze had er zin in!
Toevalstreffer dus…
Deel dit op:
Naam
De man achter deze zaak in Leeuwarden wilde geen brood of gebak gaan bakken. Dat zou toch al te voorbestemd zijn. Dus werd hij slager…. Maar toch wel iets met eten, want “nomen est omen”.
Deel dit op:
Inwoning
bron: internet
Wel vaker hebben wij in de tuin inwoning van vogels. Maar dit jaar zijn het er wel veel. Voor en achter zitten merels in de klimhortensia en vuurdoorn, in de klimop huist een fitispaartje. Het is dan ook druk af- en aanvliegen. Schiphol is er niks bij 😉
Zolang er alleen nog maar eieren zijn, is het ook al druk maar vrij stil. Maar nu zijn er jonkies en die kunnen zich goed laten horen. Niet alleen wij horen ze, maar ik zie ook de loslopende katten hun oren spitsen. Die mogen nu even niet hier zijn en dus verjagen we ze met een driftig “kssss”. Ik vind het wel heel leuk, maar ja, rustig zitten in de tuin is even niet aan de orde. Wil je net je glas pakken, strijkt een merel neer op de schutting, zijn bek vol wormen. Dus schieten we in de “stilhoud modus” tot pa of moe naar het nest vliegen en we de kleintjes horen piepen. En net hebben we een slokje genomen, dan komt er alweer een andere ouder met proviand aan.
Nog even, dan vliegen ze uit en is de tuin weer van ons. Al zal ik het gepiep dan wel weer missen.
Deel dit op:
Picknicken
Dat vind ik toch zo heerlijk, er op uit en dan ergens picknicken. En het liefst op z’n Engels, met zo’n fraaie picknickmand vol proviand, koele drankjes en een groot geruit kleed, echt servies, glaswerk en bestek.
Nou ja, in de praktijk komt het neer op plastic bordjes, kleffe boterhammen en is de drank toch behoorlijk warm geworden. Maar het idee blijft, zeker als je zo’n leuke oude auto ziet, met zo’n mooie mand achterop.
Deel dit op:
Oldtimers
Afgelopen zaterdag gingen we naar Culemborg. Niet alleen om een verjaardag te vieren, maar ook om even rond te neuzen in het gezellige centrum. Daar is vaak iets te doen. En laten we nu ook weer met onze neus in de boter vallen, want er was een oldtimershow. De Markt en omliggende straten en pleinen stonden vol met honderden oude auto’s, de meeste fraai opgepoetst, maar sommige met het stof van jaren er nog op. Er was voor ieder wat wils, bakbeesten van Amerikaanse sleeën, VW Kevers, veel rood en glimmend koper, versieringen die tegenwoordig volkomen taboe zijn. Op de laatste nipper moest er soms ook nog wat gesleuteld worden en sommige (bij)rijders hadden zich in toepasselijke kleding gestoken. Zelf maakte ik nog een alternatieve selfie en Leo moest natuurlijk met een VW Kever op de foto. Weer een dag vol goede herinneringen!
Deel dit op:
Spreuken
Het lijkt wel een trend, want overal zie je borden langs de straat met grappige spreuken. Soms zo maar een uitroep, soms een wijze raad of een wijsheid, die ook op een tegeltje zou passen.
Deze vond ik tijdens een wandeling met schoonzus in Culemborg. Geen slechte raadgeving, gelukkig mag gelukkig…;-)
Deel dit op:
Amsterdam
Ik kom regelmatig in Amsterdam, alleen, met vriendinnen of met mijn echtgenoot. En telkens kom ik dan weer in een ander gedeelte van die stad. Toen ik vorige maand met Leo in Amsterdam was, had ik het boek De wensdagen nog niet gelezen. Maar we liepen over de Lijnbaansgracht en gingen door wat straten die juist in dat boek zo vaak genoemd werden. Ontdekten een hofje en we maakten foto’s natuurlijk. Eigenlijk niks spectaculairs, maar gewoon een mooie dag!
Deel dit op:
Kruid
Lennart gaf m
e op moederdag een plant. Niet zo maar een geranium of viooltje, maar een voor mij onbekend kruid: onsterfelijkheidskruid (Gynostemma pentaphyllum).
Het wordt ook wel “Southern ginseng” genoemd en smaakt een beetje zoetig, met een hint naar komkommer. Dat is niet zo vreemd, want het behoort tot de familie van komkommerachtigen.
Nu staat de pot op een kruidentrapje in onze voortuin. Elke avond geef ik het water en het groeit als kool…. eh als komkommer. Een klimrekje erbij zodat de lange ranken zich omhoog kunnen werken.
En natuurlijk neem ik er zo nu en dan een blaadje van.
Of ik er werkelijk onsterfelijk van zal worden, betwijfel ik. Dat is geen probleem hoor, het lijkt me helemaal niet leuk om iedereen te overleven en maar door te moeten gaan….
Maar duidelijk is wel dat onze zoon vindt dat ik nog maar lang mag leven 😉
