Category Archives: Rotterdam

foto’s van Rotterdam

Onze kip

Posted on by
5

Klik op de foto voor meer uitleg over dit kunstwerk

“Onze kip”… ?? Ja zeker, dit is onze Ommoordse kip. Ze staat al sinds jaren bij de ingang naar de kinderboerderij in onze wijk. Het kunstwerk is een beetje het symbool van Ommoord. Helaas ook vaak het mikpunt van verveelde mensen, die haar bekladden, oververven of zelfs omgooien en beschadigen. Maar het is gelukkig ook een duidelijk landmark. Als ik er langsloop zitten er heel vaak kinderen op, die gefotografeerd worden door ouders of grootouders. Ze heeft ook nog eens twee grote mooie witte eieren gelegd. Leuk toch zo’n toepasselijk beeld bij de kinderboerderij?

En ik nou….?

Posted on by
5

De eerste keren dat de hond mee kwam naar onze spelletjeslocatie, was ze bang. Ze wilde niet geaaid worden, kroop weg, wilde niks. Als de bazin even weg ging, stond ze voor de deur te janken. Een getraumatiseerde hond, slecht behandeld in haar jeugd. Het zal wel beter worden…. dacht haar baasje.
En ja, dat werd het ook. Eefje werd steeds rustiger, liet zich wel eens heel even aaien. Maar iets eten, nee! Ze was zeer kieskeurig.
Totdat we vorig jaar op een middag wat uitgebreider aanbod hadden. Er was worst en ja, die rook ze. Die wilde ze wel. Het eerste kwart plakje werd uitgebreid besnuffeld maar tenslotte goedgekeurd. De rest van het plakje was zo weg.
Maar worst is er niet elke week. Dus besloten we speciaal voor Eefje hondenbrokjes te kopen. Als ze komt, gaat ze netjes in haar mandje. Doet of ze slaapt. Maar staat één van ons op om koffie te zetten, dan…! Staat ze ineens achter de bar, kijkt naar het kastje waarin die doos staat en is niet meer weg te krijgen. Totdat ze haar 2 of 3 brokjes gehad heeft. Nog even kijkt ze heel treurig, in de hoop dat ons ijskoude vrouwenhart zal smelten. Maar nee…. dat weet ze wel, dat gebeurt niet. Dan druipt ze af en gaat weer in haar mand liggen slapen.

Sneeuw

Posted on by
4

Elke keer als het hier sneeuwt, ben ik verbaasd over wat dat met zich meebrengt. Het lijkt wel of we massaal ondergesneeuwd waren afgelopen weekend. Het was behoorlijk wat sneeuw, maar ik vond het vooral heel mooi om te zien. Maar de berichten deden alsof er een wereldramp was gebeurd. Automobilisten moesten hun rijstijl aanpassen. Ja, logisch toch. Een juffrouw was vergeten een muts op te zetten. Beetje dom, maar een nieuwsitem waardig? Ik keek ook even op de reisplanner van NS en kon mijn ogen niet geloven, zoveel treinen waren uitgevallen. Alsof we nog nooit zoiets hadden meegemaakt.
Wij waren overigens op alles voorbereid. Warme trui aan, sjaals en handschoenen klaargelegd. Want we zouden onze jongste gaan aanmoedigen bij de 30e editie van de  Bruggenloop. Hij appte nog lief “dat we ook wel thuis mochten blijven.” Dat zou ie best begrijpen. Maar nee, we besloten stoer  te zijn en gaan. Dat hadden toch afgesproken…
En toen… toen ging het niet door. 12.000 Deelnemers en heel veel vrijwilligers stonden al klaar om van huis weg te gaan of waren al onderweg. Jammer, maar alle moeite voor niks. Overigens wel een goed besluit van de organisatie.  En kijk, dat leek me nou toch wel een berichtje in het nieuws waard. Maar nee, blijkbaar was dat in Hilversum niet interessant genoeg.

Lampen

Posted on by
3

Lampen gemaakt van oude melkflessen kende ik wel, maar deze cafélampen kende ik niet. Misschien behoren ze wel tot de standaardcollectie als je een horecabedrijf wilt inrichten. Maar het zou ook kunnen dat een handig familielid deze lampen in elkaar heeft gezet. Na een paar weken heb je tenslotte flessen genoeg. In een flits dacht ik dat het thuis ook wel leuk zou zijn. Bespaart heel wat ritjes naar de glasbak, nietwaar. Maar nee, te groot voor onze kamer en ja, dan zou iedereen wel erg snel tot de conclusie komen dat wij wel van een wijntje houden 😉 😉 😉
Maar ik vind ze heel erg leuk en misschien brengt het anderen ook op een idee.

Automaten

Posted on by
3

Toen ik laatst naar de film ging met een stel vriendinnen bleek dat bij Pathé het mogelijk is je plaatsen te reserveren. Hoe heerlijk ouderwets vonden we dat. Heel even hadden we een idee van zo’n ouderwetse bioscoop en dat verwachtten we nou net niet dar. Maar eenmaal boven bleek het toch helemaal van deze tijd te zijn. Ja, die plaatsen waren oké, maar wilde je koffie, dan moest je die zelf uit een automaat pakken, net als de andere drankjes. Nergens een mens te bekennen, overal keuzeknoppen en zelfbediening. Misschien is het ’s avonds anders, maar wij waren er midden op de dag. En dan mis ik toch een mevrouw of meneer die vraagt wat je wilt hebben. Nou ja, we wennen er nog wel aan. En zo negatief is het ook niet, want die automaten leveren toch een kleurig plaatje op. Ja ja, elk nadeel heb se voordeel, nietwaar?

Etalage

Posted on by
2

Dit is toch schattig, zo’n heerlijke nostalgische etalage? En vooral in een ietwat sleets geworden winkelcentrum, met winkels als Kruidvat en Big Bazaar, die hun etalageruiten volplakken met alleen maar reclame.
Dit is de komende weken te zien bij de Kringloopwinkel. Met liefde en geduld opgezet. Hoewel ik niet meer zo vaak in dit winkelcentrum kom, ga ik toch nog gauw weer eens kijken en snuffelen wat er verder nog te koop is.

Hongerig

Posted on by
4

Ja, hongerig, dat word je van al dat shoppen op Black Friday. Niet dat wij het waren. Wij gingen naar de film en na afloop lieten we zelfs stoïcijns de Febo voor wat het was. Maar al die duizenden die zich wel op de enorme koopjes hadden geworpen, die voelden hun maagjes knorren. En in Rotterdam ga je dan al gauw naar de grote friettent van Bram Ladage, die prominent op het Beursplein staat. Geen terras erbij, dus ben je gedoemd om je frietjes met of zonder saus staande op te eten. Of je vindt een plekje op één van de banken die er staan. En daar zitten ze dan, lichtjes gebogen. Bij ons thuis heet zoiets een Ladage-bocheltje. Wij vinden het iets typisch Rotterdams, maar ongetwijfeld wordt er ook zo gegeten en gezeten in andere steden. Misschien is het zelfs wel een internationale houding 😉

Aan de oever van de Rotte

Posted on by
5

Nee, ik ga het niet hebben over die ongelofelijke leemte in mijn culturele ontwikkeling: de totale onwetendheid van het schone lied “Langs de oevers van de Rotte”. Dat heeft Bettie al gedaan en zij deed dat op verbluffende wijze.
Maar toch wijd ik vandaag een blogje aan die prachtige Rotte, die zowat langs mijn huis stroomt. Vele malen al wandelde ik er, met man, met kinderen, met vrienden en vriendinnen. En altijd was er wat te zien, in elk seizoen is het er mooi. Meestal is niet erg druk, al zoeven er soms wel wat wielrenners voorbij.
Maar in de winter, als het vriest dat het kraakt, dan vind ik de Rotte op haar mooist. Met enthousiaste schaatsers die zich uitleven op het ijs.


Met spontaan opgezette en wat rommelige koek en zopies, een zonnetje en niet te veel wind.
Wie weet, ondanks de klimaatsverandering, lukt dat binnenkort weer eens een keer.
Het kan natuurlijk altijd nog. Wat zou dat toch heerlijk zijn. Deze foto’s zijn uit 2009, dat is nog geen 10 jaar geleden….

 

Terrasje

Posted on by
2

Het was helemaal niet zo warm en de zon liet het ook afweten. Maar toch zaten er zo te zien mensen op het terras bij het cafeetje. Bij nader inzien bleken het gewoon twee plastic pandaberen te zijn. Ik ben natuurlijk ook een beetje kippig, dus dat was me niet meteen opgevallen 😉
Maar het gaf toch wel een leuk sfeertje, daar bij het winkelcentrum. Een opleukertje op een sombere dag.

Bewaren