Lang geleden heb ik best een lange tijd aan Pilates gedaan. Dat waren oefeningen in groepsverband , staand of op de grond. Niet al te moeilijk en met een beetje lenigheid kwam ik een heel eind.
En als ik dan nog zin had, deed ik een aantal van die oefeningen thuis. Op een matje, misschien wat minder vaak en minder intensief.
Nu zie ik beelden voorbijkomen van vrouwen in een Pilatesstudio en ik vraag me af: “Waar zijn die mee bezig? Wat zijn dat voor toestellen?” Ik vind ze nog het meest lijken op martelwerktuigen en geen haar op mijn hoofd die er over zal denken om me bij zo’n studio aan te melden.
Hele stellages, met banden en riemen, met plateaus die uit elkaar schuiven. Voor je het weet lig je in een spagaat en niet van harte.
Nee, ik hou het dus maar bij onze gymles. Met zachte schuimrubber ballen, niet al te zware gewichtjes en oefeningen die haalbaar zijn voor onze 65+ groep.
Ik zag zoiets op de huishoudbeurs. Antje Monteiro maakte er reclame voor. Nou, mij niet gezien hoor.
Het ziet er afgrijselijk uit. Mij niet gezien, ik ga iedere ochtend op mijn matje liggen., lekker thuis.
Ik had er ook een heel ander beeld bij. Heel kort geleden liepen we met familie langs zo’n studio en m’n oudste nichtje vertelde dat zij al drie jaar aan deze Pilates mét apparaten doet. Heel apart. En inderdaad: dat heb je thuis natuurlijk niet…
Ik zie me daar ook echt niet liggen…
Wat raar dat dit ook Pilates heet. Ik heb 15 jaar Pilates gedaan (in de coronatijd ben ik afgehaakt) maar net als jij gewoon op matjes en zonder rare toestellen. De lerares was een meester in het verzinnen van nieuwe oefeningen maar dan met rubber stretchbanden, Skippy ballen en zo. Niks met toestellen.
Ik heb me nooit aan die apparaten gewaagd.