 |
De bewoners van dit huis lopen alvast maar vooruit op de klimaatswisseling. Hun voortuintje lijkt wel een plekje in de tropen. Ik vraag me dan altijd meteen af “waarom”? Zijn ze zelf afkomstig uit de tropen, is het heimwee naar een vakantieland of vinden ze palmen gewoon mooier dan een lijsterbes of conifeer? Op die vraag krijg ik geen antwoord, tenzij ik het henzelf zou vragen. Maar wat maakt het nou uiteindelijk uit. Niks, al met al is het een leuk plaatje. |
| Vorige week wandelde ik in mijn eentje wat in onze buurt rond. Het zonnetje scheen en de herfst tintelde in de lucht. Op een bruggetje bleef ik staan en luisterde naar de stilte. Niks beklemmends hoor! Er was zelfs redelijk wat te horen. Mensenstemmen in de verte, een vliegtuig dat overvloog. Maar daarna kreeg toch de natuur de overhand. Ploink, ploink,er vielen wat overhangende kastanjes in het water. Plons, een eend dook kopje onder. |
 |
Bladeren ritselden, vogels vlogen in en uit de bomen, floten of krijsten wat. Door de wind tolde een veertje over het kroos en twee libellen maakten een zwierige salto. Even een rustmomentje…
| We ontkomen er niet aan. Zo langzamerhand wordt het toch echt herfst. Ik vind dat geen slecht seizoen, met al die mooie bessen, het vele fruit. Hopelijk brengt deze herfst niet al te veel regen, zodat er nog heerlijk door mooi verkleurde bossen gelopen kan worden. |  |
 |
Eens was het Witte Huis in Rotterdam het hoogste kantoorgebouw van Europa. Als door een wonder bleef het gespaard in het bombardement. Na de oorlog werd het een beetje verwaarloosd, maar gelukkig werd het gerestaureerd en in oude luister hersteld. Er zitten nog steeds kantoren in. Soms mag je er even kijken, zoals wij laatst bij de Wereldhavendagen. We werden naar het “Belvédère” gebracht, vanwaar we een schitterend uitzicht over de stad hadden. En hoewel het een beetje heiig was, kon ik zelfs de hoogbouw van Ommoord zien. |
| Achteraf kijk je tegen de kont van het paard…. Nou ja, in dit geval mijn achterwerk. Wat ik daar doe? Ik trek aan een of ander hijswerktuig in een poging te zien hoe sterk ik wel niet ben 😉 Lang niet sterk genoeg om ook maar een decimeter vooruit te komen, maar met hulp van de stoere brandweerman kwam ik toch nog ergens. |  |
Maar gelukkig ben ik in ieder geval weer heel wat sterker dan in het begin van dit jaar. Na de operatie kon ik nog geen bloemenvaas optillen, nu pak ik de boodschappen al weer “gewoon” uit de auto.
En dat ik vandaag mijn 68e verjaardag kan vieren, daar ben ik ontzettend blij en gelukkig mee!
Zo maar even een stukje wandelen geeft soms van verrassende ontmoetingen. Meestal is de wei leeg, maar toen was ie vol met koeien.
Ach, wat kun je er over vertellen? Nou ja, klik op de foto, dan weet je het….
Op de tentoonstelling van Fiep Westendorp fotografeerde ik ook deze drie tekeningen. Niet alleen vanwege het plaatje, maar ook om de tekst. Die is namelijk heel humorvol. Niks schreeuwerig, hard, assertief of opdringerig. Maar fijntjes, zoiets wat de Engelsen “Tongue in cheek” zouden noemen. Het formaat van de lijstjes was niet zo groot, ik schatte A5-formaat. De tekst is dus moeilijk te lezen, maar heb ik er tekst iets vergroot onder gezet. (Klik op de foto’s om te vergroten)
Een strakblauwe lucht duid dan wel op mooi weer, met lekker veel zon, maar ik vind zo’n wolkenlucht veel mooier. En zeker in Nederland, waar de wolken zulke mooie vormen en verschillende tinten kunnen hebben. En die regen soms, nou ja, die neem ik op de koop toe 😉
 |
Wij houden van een wijntje en meestal drinken we één of twee glaasjes bij het eten. Er staan dan ook wat flessen in onze voorraad. Geen grote Chateaux, maar iets lekkers voor een redelijke prijs. En soms vind je zomaar ergens een fles waarvan je denkt “Ja, die wil ik wel. Daar word ik vrolijk van!” Zoals deze. Want je kunt met geen mogelijkheid chagrijnig blijven als je zo’n fles openmaakt. We dronken hem bij een heerlijke vegetarische pastaschotel en hij smaakte prima! Nee, hij ging niet helemaal leeg. We hielden nog wat over, voor de volgende vrolijke dag 😉 |
 |
Afgelopen weekend vierden wij feest. Zwager werd dit jaar 70, schoonzus 65 en dan zijn ze binnenkort ook nog eens 40 jaar getrouwd. Dat is samen 175 jaar en wel een reden om een feest te vieren. Vrijdagmiddag werden wij verwacht in De Biestheuvel in Hoogeloon, waar we met een drankje verwelkomd werden. Er was voor alles gezorgd en we konden met de familie gezellig samen zijn. Er hoefde niets en er was van alles mogelijk. Dus zaten we lang buiten, kletsen we met elkaar over alles en nog wat. Onze zoon speelde gitaar en wij zongen mee. De kleinkinderen (onze neefjes) speelden met elkaar, amuseerden zich kostelijk en werden een beetje verwend. |
Zelfs de kleinste lachte en wipte in zijn maxicosy en huilde alleen als hij honger had. Dan kwam zijn flesje en was hij weer tevreden.
Een heerlijk en relaxt weekend, waarin we spelletjes deden, in een fietstrein door de Kempen reden en met een GPS in de hand een wandeltocht maakten. Schoonzoon stelde op You Tube een playlist van een gros door ons gekozen liedjes samen, variërend van Eddy Christiani tot Coldplay en alles wat er tussen past. Ondertussen hieven we het glas en genoten we van de heerlijke avond. Heel laat lag tenslotte de laatste op bed. Maar de volgende ochtend waren we allemaal weer keurig present voor de brunch.
Zondagavond keerden we weer huiswaarts. Het was een heerlijk feest, waar we nog lang en vaak met veel plezier aan terug zullen denken.
