Het lijkt een beetje uit de mode, maar kaarten sturen blijft leuk. Met een verjaardag, jubileum of zomaar. En er zijn nog heel veel mensen die je plezier doet met een kaartje uit je eigen stad. En buitenlanders vinden een Hollands kaartje ook leuk! Maar het zijn soms van die oubollige afbeeldingen. Het zou zo veel leuker kunnen. Dat denk ik iet alleen, want laatst zag ik bij De Slegte in Rotterdam een hele verzameling met leuke kaarten staan. Van Rotterdam met echt Rotterdamse plekken. En dat is niet alleen de Hef of de Zwaan. Ook net even andere Hollandse afbeeldingen waren er te koop. Die kaarten zijn vast ook wel bij andere zaken te vinden. Zoeken loont dus de moeite!
Category Archives: foto’s van anderen
Verspilling….!
In Rotterdam werd op 5 mei een Bevrijdingsfestival gehouden. Dat is al enkele jaren zo, maar wij waren er nooit heen. Ook dit keer lieten wij het aan ons voorbij gaan. Maar heel veel mensen trotseerden het slechte weer en gingen er wel heen. En omdat je van al die muziek en feestelijkheden honger kan krijgen, hadden sommigen wat te eten en te drinken bij zich. Maar wat gebeurde? Bij de entree werden die etenswaren afgenomen en in de kliko gestort. Het is een gratis festival en dan moet op de een of andere manier wel gezorgd worden voor inkomsten. Dus stonden er diverse tentjes met (behoorlijk prijzige) etenswaren. Het schoot diverse mensen in het verkeerde keelgat. Want aan de ene kant propageren om vooral geen eten te verspillen, maar aan de andere kant eten weg mieteren omdat er geld verdiend moet worden, is toch te gek voor woorden.
Deel dit op:
Film
Zaterdag gingen we naar de film “Claire Darling” met in de hoofdrol Catherine Deneuve en haar dochter Chiara Mastroianni, beiden goed voor mooi acteerwerk.
Claire Darling woont alleen in haar grote huis, vol met antiek en herinneringen. Er is veel gebeurd, maar er werd weinig over gesproken. Maar nu Claire begint te dementeren lijkt het of haar herinneringen haar terugvoeren naar oud zeer, oude pijn en schuldgevoel. En dan neemt ze een besluit. Alles moet weg, hup in de verkoop. En wel nu meteen. Wat kan haar al die ouwe zooi nog schelen?
De film werkt met flashbacks, die geruisloos overlopen in het heden en weer terug. Dat maakte het voor mij lastig om te focussen op wat er gebeurde. Was het nou toen of is het nu? Droomt Claire of is het werkelijkheid? Een film met prachtige beelden, een mooi Frans sfeertje en uiteraard goed geacteerd. Maar geen film die erg lang bij zal blijven.
Deel dit op:
Herdenken
Wie van na de oorlog is, kan met geen mogelijkheid zich voorstellen hoe het is om te moeten onderduiken. Noch kunnen we weten wat het betekent om te zorgen voor onderduikers. Om met schamele middelen, weinig eten en drinken mensen op een geheime plek te verbergen en te verzorgen. Hopelijk hoeven we dat ook nooit te ervaren. Maar vergeten dat mensen konden overleven dankzij de heldenmoed van ontelbare medemensen, dat mogen we niet.
Juist op deze 4e mei is het van belang dat iedereen herdenkt en stilstaat bij het leed van al die mensen die het niet overleefden.
De bekendste onderduiker van Nederland is wellicht Anne Frank. Maar ook Rotterdam heeft zijn eigen “achterhuis”, liever gezegd “achterkerk”. Want in de gereformeerde kerk aan het Breeplein zaten drie Joodse gezinnen ondergedoken op de zolders boven het orgel. En dat niet alleen, er werd ook nog een kind geboren.
Telkens als ik langs deze kerk rijd, word ik herinnerd aan deze geschiedenis. Koster Jacobus de Mars en zijn vrouw Annigje keken niet naar ras of geloof. Zij deden wat gedaan moest worden en konden alleen maar hopen dat het eens allemaal goed zou komen.
Deel dit op:
Laten staan…
Telkens als ik hier langs loop vraag ik me af wat voor plantjes het zouden zijn. Ik denk dat het een soort sieruitjes zijn. Dat is heel makkelijk op te zoeken, maar dat heb ik tot nu toe niet gedaan. Zou ze ook best graag in de tuin willen hebben. Maar om nou met een schepje een paar plantjes uit het plantsoen te steken, dat gaat me te ver. Nu kijk ik er niet alleen met veel plezier naar, ook anderen kunnen er van genieten.
Dat niet iedereen er zo over denkt, blijkt wel uit een artikel dat ik vandaag in de krant las. In een natuurgebied in Drenthe stonden drie zeldzame orchis-plantjes. Die zijn nu “vakkundig” uitgegraven. Alleen drie gaten in de grond herinneren aan hun aanwezigheid. De dader ligt helaas op het kerkhof. Maar ik hoop natuurlijk dat zijn gestolen goed niet gedijt. Al blijft het eeuwig zonde van de leuke plantjes!
Deel dit op:
Zwarte farao’s
Leo en ik gingen naar Assen voor de tentoonstelling “Nubië: land van Zwarte farao’s”. Niet dat we erg veel weten over de archeologie van die streek. Maar we hadden de prachtige tentoonstelling over Iran in gedachten en wilden dit ook graag zien. De tentoonstelling was minder groot en groots als die van Iran, maar het is niet eerlijk om zoiets te vergelijken. Wat er getoond werd was ronduit schitterend en zo verfijnd dat je je niet voor kunt stellen dat al dat fraais in vele eeuwen voor Christus gemaakt werd. Trouwens, veel vazen en kruiken zouden helemaal niet misstaan in een modern design interieur. En ook aan moderne armen en halzen zouden de armbanden en kettingen schitterend staan.
Veel objecten zijn klein en zeer kwetsbaar en worden dus in vitrines vertoond. Mooi opgesteld, maar het maken van foto’s is dan niet goed mogelijk. Ik nam dan ook mijn toevlucht tot Google 😉
Wie het allemaal ook wil gaan bekijken, moet snel zijn, want de tentoonstelling loopt tot 5 mei.
Deel dit op:
Ergernis
Aan deze reclame uiting erger ik me groen en geel. Waarom? Omdat het het zoveelste “weinig calorieën product” is? Nee, al zitten we daar natuurlijk niet op te wachten. Ik erger me omdat er geen letter Nederlands gebruikt wordt.
Het is me al eerder opgevallen dat de snelle reclamejongens vooral hun heil zoeken in Engelse teksten en slogans. Dat er steeds minder gewoon Nederlands gebruikt wordt. Dat is toch helemaal niet nodig. Er had in zuiver Nederlands ook reclame gemaakt kunnen worden. Een enorme miskleun van het reclamebureau. Alleen daarom wil ik dit ijs niet kopen. Niet eens proberen, al zou het gratis zijn!
Deel dit op:
..dan heb je wat…
In het programma van Salvage Hunters kwam laatst een bezoek aan Wenthworth Woodhouse voorbij. Het is het huis in particulier bezit met de breedste voorgevel van Europa (!!). En ook binnenin is het prachtig ingericht. Drew Pritchard voelde zich als een vis in het water en wilde een heleboel kopen. Maar ja, niet alles was te koop en dus moest hij zich tevreden stellen met wat spullen uit de opslag.
Wat hij kocht weet ik eigenlijk niet meer zo goed. Maar ik was helemaal onder de indruk van die enorme voorgevel van 185 meter lengte. Stel je eens voor, ongeveer 35 “gewone” huizen achter elkaar, een paar keer de straat waar ik zelf woon…
Arme schilders, die weer meteen opnieuw kunnen beginnen als ze klaar zijn. En arme dienstbodes in vroeger tijden, die steeds maar heen en weer tussen al die enorme vertrekken moesten lopen. En wat een rijkdom uit vervlogen tijden…
Bron: Wikipedia
Deel dit op:
Over de dijk…
In 2017 fietste onze zoon over de Afsluitdijk, als onderdeel van een “Rondje Nederland” en kort geleden wandelde Marthy er overheen. Een lange rechte dijk, met aan weerszijden water. Een bijzondere ervaring, hoorde ik.
En nu zal dat binnenkort niet meer kunnen, want er moeten allerlei werkzaamheden aan die dijk gedaan worden. Je kunt er wel overheen, in een bus en je fiets kan mee. Maar voor de rechtgeaarde fietser is dat geen alternatief.
Ik heb geen idee hoe die werkzaamheden er uit gaan zien, maar is het anno 2019 niet mogelijk een soort van noodfietspad te maken? Voor gemotoriseerd verkeer kan dat doch ook?
Zoon zal er niet om malen, maar andere fietsers zullen het beslist niet leuk vinden. Moeten ze hun plannen de komende drie jaar opschuiven…
Deel dit op:
Internationale Vrouwendag
De wereldbevolking bestaat uit mannen en vrouwen, maar soms lijkt het wel of alleen mannen het voor het zeggen hebben. Daarom vind ik het belangrijk dat we onze focus vandaag – op Internationale Vrouwendag– richten op een vrouw. En naar aanleiding van het blog van Bettie vertel ik iets over het hoofd van mijn lagere school: Juffrouw Marcus. Want zij hoort naar mijn mening thuis in een galerij met bijzondere vrouwen. “Wat er in een kind zit, komt er altijd uit”, zei ze en ze trok zich niks aan van rang of stand, maar keek naar het kind. Ze was streng, maar rechtvaardig en met een goed gevoel voor humor. Een vrouw met charisma, zou ik nu zeggen. Ik denk nog vaak aan haar terug.
Ze was al hoofd van de school toen mijn zus in 1942 in de zesde klas zat. Mijn moeder, ook al een Dolle Mina avant la lettre, wilde dat Rina iets zou leren waarmee ze in haar eigen onderhoud kon voorzien. De industrieschool leek mijn moeder wel wat. Kleding had iedereen nodig en als naaister kon je op een nette manier je brood verdienen. Maar juffrouw Marcus adviseerde de HBS, een advies wat nogal ongebruikelijk was voor dochters uit een arbeidersgezin en zeker in die tijd.
In 1960 opteerde mijn moeder opnieuw voor de industrieschool. Maar ook voor mij was het advies anders. Het werd MULO. “Een prima school en dan kan Els later nog zien wat ze verder leren wil.” En dat deed ik en doe ik eigenlijk nog altijd, want ik leer graag.
Dat had juffrouw Marcus toen al goed gezien.
