About KnutzEls

Hallo, dit is het weblog van KnutzEls. Samen met Leo woon ik in Rotterdam. Onze twee zonen zijn al lang volwassen en wonen elders. Ik heb vele hobbies, die allemaal min of meer creatief zijn. Maar ook reizen vind ik heerlijk, of het ver weg of dichtbij is. En tijdens die reizen fotografeer ik van alles onderweg. Ik hou ook nog van wandelen, lezen, puzzelen en naar muziek luisteren. Speciaal voor mijn 61e verjaardag kreeg ik dit blog van jongste zoon. Zijn vertrouwen in moeders IT-kennis is groot, maar hij blijft op de achtergrond als steun en toeverlaat bij technische problemen

Boekenmarkt

Al een tijdje vinden we dat we nu wel boeken genoeg hebben. Wat heet, er kunnen zelfs wel wat weg, naar de kringloop, naar een tweedehandsmarkt of zo.
Maar ja, dan loop op de boekenmarkt in Deventer en dan ga je voor de bijl. Gelukkig hielden we ons in en bleef het bij twee boeken en een ontbrekend stripboek. Maar toch…..
Maar zeg nou zelf, dit kon ik toch niet laten liggen. Een plekje voor zo’n klein boekje is er altijd wel! En wat voor een boekje…. met 53 mini-plaatjes van mijn favoriet Hiroshige, met minikopieën van  houtsnedes en haiku’s over de plaatsen langs de Tokaido en ook nog eens Japans gebonden. Geweldig toch?

Vergissing

Bij Bettie zag ik dit blog. En ik moest meteen denken aan wat ik zelf meemaakte.
Na de dood van mijn schoonmoeder gingen schoonzus en ik het huis schoonmaken. Er waren nogal wat spullen weg te doen en daarom reed ik nog even met wat vuilniszakken achter de vuilnisman aan.
Bijna terug bij mijn schoonmoeders huis kreeg ik een aanrijding. Ik had een auto van rechts niet gezien en door de schok van die aanrijding vloog ik ook nog eens tegen een geparkeerde auto aan. Onze auto, die pas 6 weken oud was, was compleet total loss. Gelukkig mankeerde ik niks, maar er moest van alles geregeld worden en ook moest de auto weg getakeld worden.

Toen de takelwagen kwam, vroeg de chauffeur me om mijn autosleutels. Zonder na te denken, stak ik mijn hand in mijn zak en gaf hem de sleutel. Verbaasd keek hij me aan en zei toen “Daar krijg ik hem niet mee aan de praat”. Hij opende zijn hand en daar lag…….. een tampon in. De sleutel zat in mijn andere zak.
Als ik er nu aan denk, krijg ik nog een rooie kop!

Eeuwigheid

“Iedereen heeft recht op 15 minuten roem”. Was het Andy Warhol die dat beweerde? Niet iedereen krijgt dat. Meestal vervliegt ons werk in de anonieme eeuwigheid.

Maar niet hier, op de boekenmarkt van Deventer. Daar lagen stapels oude brieven, rekeningen.

 

Je kon ze kopen. Waarvoor? Om ze ergens in te gebruiken? Om de mooie krullen in de logo’s te bewonderen? Omdat je van oude rekeningen houdt? Misschien. Maar ik fotografeerde dit omdat ik het werk van een anonieme typiste uit 1929 wilde laten zien. Zodat ze, zij het ongeweten, toch heel even “beroemd” kan zijn!

Straatje

Zomaar een straatje, ergens in een kleine stad in Nederland. Wat mensen voor hun huis, rustig, geen verkeer, geen auto’s. Al kostte het wel wat moeite om die eraf te houden. Maar de kleuren zo mooi, zo schilderachtig.

Ik ben geen schilder, maar schilderachtig is het wel. Mijn eerste gedachte is “Vermeer”, maar het is geen Delft. Het is Zutphen op een mooie warme zondagmiddag….

 

Spreuk van de week

  Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.

Als mensen je steeds weer kwetsen, denk dan aan ze als aan schuurpapier.
Ze kunnen je krassen en pijn doen, maar uiteindelijk zul jij glanzen en zij
eindigen bij het afval.

Chris Colfer

 

Zelfgebakken

Na de bak-workshop bij Robèrt van Beckhoven heb ik de smaak weer goed te pakken. Regelmatig geurt het hier als in een ouderwetse bakkerij. En omdat ik dat vlechten van een brood heel erg leuk vind, maakte ik vorige week maar liefst vier heerlijke Winston-broden.
De hele morgen was het kneden, kneden, en nog eens kneden.
 

Maar het resultaat was zeer bevredigend. Één brood ging meteen op, de andere zitten in de diepvries. En al dat kneden is ook nog een goed voor mijn conditie, want het is me een zwaar werk!