| Het begon met een tegeltuintje, waarin een zaadje zich genesteld had, dat als een klein sprietje uit de grond stak.
Maar na verloop van tijd werd het toch een aardig struikje. Nu is het bijna een boom, die alle licht weg neemt. Hebben de buren er al over geklaagd? Ik heb geen idee, maar ik ben benieuwd hoe lang hij er nog mag blijven staan… |
 |
Ach ja, we kopen allemaal wel eens iets in een opwelling. En zo zal dat met deze spullen ook wel gebeurd zijn. Maar dan blijkt het toch niet zo goed te passen bij je andere glazen, zijn ze niet zo handig, hou je eigenlijk niet van engelen…. en dan besluit je dat het allemaal overbodig spul is. Hup, weg ermee! En zo komt het op de rommelmarkt terecht.
En zoals gebruikelijk is “overbodig” deze week ook het thema bij Stuureenfoto. Doe je ook een keer mee?
 |
Een vriendin van ons is vreselijk bang voor de tandarts. Maar ja, we worden allemaal wat ouder en dan komen de gebreken. Ook aan je gebit. En dus werden er afspraken gemaakt voor een algehele renovatie. De details bespaar ik jullie. Maar dat ze de tandarts in zijn vinger beet, wil ik toch wel even vermelden.
Gelukkig is de behandeling inmiddels afgerond. En heeft de tandarts nog alle tien vingers. Maar onze vriendin nog steeds een trauma 🙁 |
Vandaag is het de Dag van de Franse Taal. Mooie dag voor een Frans chanson. Van Francis Cabrel, dit keer, met “Petite Marie”.
 |
Al heel wat jaren houdt hij de wacht, op de hoek van onze boekenkast. Vroeger stond hij op het dak van een gebouw in Beijing, maar daar is hij waarschijnlijk ten prooi gevallen aan de sloop- en vernieuwingslust van de autoriteiten. Tot ik hem ontdekte op een rommelmarkt. Ik vond hem meteen mooi en wilde hem hebben, maar aan het begin van onze strooptocht leek het me niet verstandig om hem mee te nemen. Toen ik naar een paar uur terugkwam, wist de verkoopster nog precies wat ik wilde hebben. Taalproblemen waren er niet, ook zonder chinees te spreken, was de koop snel gesloten. Waarna hij dik ingepakt in de koffer naar Nederland werd gevlogen. En nu beschermt hij dus ons huis, hoop ik… |
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.
Het leven is meer dan alleen de snelheid ervan verhogen. |
 |
Heerlijk, zo’n lekker dik boek. 1130 Bladzijden om te verslinden. Dit is het derde boek in de trilogie van Ken Follett. De eerste twee las ik al, nu dus dit. Het verhaal van meerdere generaties in Engeland, Duitsland, America en Rusland tegen het decor van de politieke situatie. Dit deel gaat over de periode van 1961 tot de val van de Muur. Een tijd die ik bewust heb meegemaakt en dus vele herkenningspunten geeft. Al was ik niet zo erg politiek bewust, Kennedy, Chroetsjow, Vietnam, Oost-Duitsland en het IJzeren gordijn zijn me welbekend.
Voor mij dus even geen TV, geen internet. Maar wel lekker opgekruld op de bank zitten, compleet verloren in mijn boek. |
Wie in Rotterdam over de Kruiskade loopt, kan dit gebouw bewonderen. Versierd met gigantische motieven in Delfts blauw. Mooi, mwah… wel heel herkenbaar en met een grappige twist. In ieder geval een leuke blikvanger. Al gaat mijn oog eigenlijk het meest naar de IJssalon, die er onderin zit. Daar hebben ze zulk lekker ijs en laat ik me dus graag verleiden….
Heb je ook een leuke foto met Delfts blauw, kijk dan ook eens op Stuureenfoto. Doe een keertje mee!
Nee, ik ben geen tegenstander van de moderne digitale technieken. Maar soms denk ik dat we compleet doorslaan met al die apps. Want maar liefst 4 van de 5 “beste zorgideeën van Nederland” waren een app of website.
Allemaal digitale oplossingen. Maar of ze nou ook zo gemakkelijk zijn voor degenen die er gebruik van maken…..? Op zich waren de oplossingen niet verkeerd, maar het is allemaal zo onpersoonlijk. Geen mens, maar sensoren of beeldschermen. Terwijl persoonlijk contact toch zoveel prettiger is.
Want wat moet je als demente oudere nou met een polsbandje, dat een muziekje laat horen als je bij jouw deur bent. Kun je die deur niet herkenbaar maken met een grote (familie)foto?
Kan de behandelend arts/therapeut niet gewoon even zeggen wat ie doet en daarbij een visitekaartje laten drukken met op de achterkant een opgave van zijn werkzaamheden, zodat je dat thuis nog even rustig kunt nalezen? Moet dat nou echt met een QR-code?
Is het niet veel fijner om met een taxi naar een zaaltje gebracht te worden, waar je met nog wat andere lotgenoten therapie krijgt? In plaats van alleen thuis te oefenen via de web-cam?
Eigenlijk vond ik alleen het “Whats upp” een goed (digitaal) idee. Maar misschien is het toch beter om meer wijkverpleegkundigen aan te stellen (en iets minder managers).
