Herinneringen

Toen we een tijdje geleden in Steenwijk waren, wilde Leo ook eventjes kijken in Steenwijkerwold. Daar had hij nog een tijd in dienst gelegen en hij was nieuwsgierig hoe het er daar nu uitzag. De navigatie stuurde ons keurig naar dit bord, midden in het centrum. Leo keek een beetje verdwaasd in het rond. Hij herkende het helemaal niet, was het dan zo veranderd?
Maar nee, volgens die kaart bestond Steewijkerwold zoals hier pas sinds de jaren 80.
De Johannes Postkazerne bleek nu in Darp (gemeente Havelte) te staan. En ook dat was natuurlijk niet ver rijden. Gelukkig dat herkende hij wel, al was de wacht aan de poort vervangen door camera’s en was er ook wat nieuw bijgebouwd. Toch leuk om het weer even gezien te hebben.

En dan is er natuurlijk nog Google, die altijd wel een paar oude foto’s te voorschijn weet te toveren. Zodat we nog even terug in de tijd kunnen reizen…

Bewaren

Bewaren

Boek

Alleen de titel al trok me aan. En toen ik las waar het boek over zou gaan, was ik meteen om. Niet voor niks, want het leest als een trein.
Amanda heeft een winkeltje in vintagekleding in New York en krijgt een hele stapel oude kleding ter verkoop aangeboden. De oude vrouw die de kleding aanbiedt is niet erg spraakzaam en die japonnen zijn wel mooi, maar passen ze nou in haar winkeltje? Dan, als ze de kleding uitzoekt, ontdekt ze een dagboek. Dat moet ze wel lezen en dan beginnen geschiedenis en moderne tijd een beetje door elkaar te lopen. Niks in het leven is toevallig en beslissingen moeten op een bepaald moment genomen worden.
Je switcht van heden naar verleden en het oude New York herleeft. En eindelijk neemt ook Amanda een besluit. Heerlijk boek om bij weg te dromen…

Krullen

Dit is toch een zeldzaam gezicht aan het worden. Her en der in vooral Amsterdam kom je ze nog wel tegen, zoals hier in de Jordaan. Maar ik geloof niet dat er nog zo een bestaat in Rotterdam. Daar waren ze trouwens een beetje anders, van beton vaak. Niet altijd erg fris ruikend, maar voor mannen met hoge nood toch wel een uitkomst.
Ik herinner me nog wel dat mijn vader ook wel eens even ging plassen. Dat ikzelf en mijn moeder het maar moesten ophouden, vond ik vreemd. Helaas, nog steeds is dat niet veranderd. Wij moeten ons heil nog steeds zoeken in een cafeetje of warenhuis 🙁 🙁

Bewaren

Huishouden

Nee, ik vind het helemaal niet leuk, het huishouden doen. Het moet, want anders vervuilen we. Maar ik heb er echt een hekel aan. Het is zo nutteloos, in de zin van  “je ziet er niks van”. Want wat ik vandaag heb gestoft en gezogen, is morgen alweer bedekt met een nieuwe laag stof. De ramen lappen heeft geen zin, omdat het toch weer gaat regenen. En ook aan opruimen lijkt geen eind te komen.
Gelukkig heb ik een man die niet let op elk pluisje, blijmoedig zo nu en dan de stofzuiger hanteert en het verder niet zo heel veel uitmaakt of alles nu wel of niet brandschoon is. Natuurlijk let ik er wel op dat toilet en badkamer schoon zijn, dat we altijd frisse en schone was hebben. Want hekel of niet, plichtsbesef drijft me tot schoonmaken.
Soms denk ik wel eens, na weer zo’n boek vol Engelse landhuizen met rijen bedienden, leefde ik toch maar in die tijd. Maar als kind van een normaal arbeidersgezin zou ik natuurlijk nooit de status van landlady hebben bereikt. Voor mij was er hoogstens een baantje als zoveelste dienstmeid weggelegd.

Dus tel ik mijn zegeningen en haal dweil en poetslap te voorschijn, zet de radio aan en voor ik het weet lijkt mijn huis weer om door een ringetje te halen.

Begin de week met muziek

Dit jaar begin ik de week vrolijk met muziek. Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan. Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.

Vandaag heb ik gekozen voor een jazz-icoon, Jean Toots Thielemans, met Bluesette:

 

Wegenwacht

Vroeger reed de wegenwacht op een stoere motor, dik ingepakt in leren jas en helm. Maar tijden veranderen, want het werd met de jaren comfortabeler. De bekende gele autootjes reden op de Nederlandse wegen. Eerst klein, maar allengs groter. Er moest ook steeds meer in, want elke auto had zo zijn eigen onderdelen nodig.
Maar nu is het repareren van een auto weer heel anders. Printplaatjes hebben de onderdelen weggedrukt. En in Amsterdam is het verkeer soms zo chaotisch, dat je er met een auto nauwelijks meer vooruit komt. Dat moest dus anders en nu komt de wegenwacht dus….. met de bakfiets. Compleet met navigatie apparatuur en computer. Ja, ja, ook dat is vooruitgang…

Bewaren

Klagen… helpt niet

Niet alle dagen schijnt de zon en niet alle dagen ziet het leven er vrolijk uit. Maar er over klagen helpt je niet. En dan is het goed als je daar even op gewezen wordt. Dus voor iedereen die het even niet ziet zitten, kijk goed naar dit bord 😉 😉 😉
En geniet van wat je hebt!!

Boek

Bruisend Amsterdam verlaten voor een boeiende baan als dierenarts in Ierland is een grote beslissing. Toch deed Liza het. Alleen maar mopshondjes en parkieten behandelen stond haar niet aan. Ze wilde het grotere werk, koeien, varkens, het echte werk waar ze voor gestudeerd had. Maar ja, in het kleine Ierse dorpje was het werk dan wel boeiend, de mannen waren dat allerminst. Toch is er één, die wel aantrekkelijk is. Woest aantrekkelijk zelfs. Maar zou die nou ook wel oog hebben voor die Nederlandse dierenarts? Het lijkt er niet op, maar dan gebeurt er iets wat alles op zijn kop zet.
Enkeltje Ierland van Charlotte de Monchy is een gezellig boek, aangenaam geschreven en met verrassende wendingen. Kopje thee, koekje erbij, opgekruld op de bank en lezen maar.

Verwennen

Kijk, zo ziet mijn lunch er meestal uit. Een beker yoghurt en twee boterhammetjes.
Maar wat voor boterhammen. Niks dubbel geklapt, maar door Leo liefdevol en gevarieerd belegd en op een bordje gevleid. Dat krijg ik regelmatig. Ik ben er aan gewend. Maar zo nu en dan realiseer ik me hoe ik hiermee verwend word. Dat hij zich er niet met een Jantje van Leiden van af maakt, maar elke keer weer iets speciaals voor me klaar maakt.
En het smaak me altijd heerlijk!

Bewaren

Fotomodel

Alsof tie er voor is gaan zitten, op die paal, pal voor die naam.
Het woei nogal hard en ik hoopte dat ik hem er ook goed op zou krijgen. Want soms fladderen ze zomaar ineens op of ze draaien hun kop en dan wordt het toch nog niks. Maar nee, deze had er zin in!
Toevalstreffer dus…

 

Bewaren