Eetmoment….?

eetmoment.jpgLaatst las ik dat we op één dag zo’n 200 eetmomenten kennen. Het leek me nogal veel. Maar toen ik er over nadacht bleek er toch wel waarheid in te zitten. Niet dat we 200 keer per dag iets eten, maar denken aan eten, of aandacht geven aan iets om te eten, ja dat zou best kunnen. Denk aan de vele TV-reclames, de plekken waar je iets te eten kunt kopen, de bladen waarin van bijna elke pagina etenswaren je toelachen. En er komt telkens weer iets nieuws op de markt. Niet dat we daar op zitten te wachten, maar daar wordt niet naar gevraagd. Eten zullen we…
Neem nou dit. Naast de Cup-a-soup kunnen we nu ook om 4 uur een beker pasta nemen. Hup zakje er in, kokend water erop…. Lekker? Geen idee, want ik fotografeerde alleen het spul. Dit eet ik niet (meer), vast veel te zout. Maar wie het wil proberen….. voor nog geen euro heb je het….

Roltrap

roltrappen.jpgNormaal gesproken heb ik niet zo’n moeite met trappen lopen, maar nu ik wat meer vermoeid ben door de bestralingen maak ik graag gebruik van de roltrappen in het Metrostation Dijkzigt. Tenminste als het mogelijk is, want die trappen zijn voor twee-richtingsverkeer. Ze gaan naar boven én naar beneden. Dus wanneer er iemand naar beneden gaat, moet je wachten totdat de trap gestopt is en weer naar boven kan. Maar ja, er lopen daar zoveel mensen heen en weer. Niet gek hoor, want het station bedient niet alleen het Erasmus MC maar ook het Erasmiaans Gymnasium en de Hogeschool Rotterdam.
Het ergert me mateloos en daarom schreef ik deze brief aan de directie van de RET:

Betreft: Roltrappen Metrostation Dijkzigt
Geachte dames en heren,
Doorgaans ben ik zeer te spreken over het openbaar vervoer in Rotterdam. Maar nu heb ik toch een ernstige klacht. Gedurende enige tijd moet ik dagelijks naar de afdeling Radiotherapie van het Erasmus MC. Vanuit Rotterdam-Ommoord, waar ik woon, is dat met de metro geen probleem.
Maar aangekomen op metrostation Dijkzigt begint de ellende. Je moet behoorlijk hoge trappen op. Op dit station is vrijwel de gehele dag heen en weer geloop. Geen wonder met de ca. 1.000 leerlingen van het Erasmiaans Gymnasium en de vele studenten van de Rotterdamse Hogeschool, waarvan een deel gebruik maakt van dit station. Voor die groep werd vorig jaar een speciale uitgang gecreëerd. Die uitgang gebruikte ik de eerste keer en ik kwam van een koude kermis thuis. Oneindig veel trappen, voor jongeren geen probleem, maar voor ouderen een regelrechte ramp.
Veel patiënten, hun begeleiders, bezoekers en personeel van het Erasmus MC maken gebruik van station Dijkzigt. Het metrostation heeft weliswaar roltrappen, maar die gaan zowel van boven naar beneden als van beneden naar boven. Daar sta je dan, gespannen, een tijdje te wachten, denkt “nu kan het” en dan komt er weer iemand die roltrap af. Weer wachten en dat kan een aantal keren achter elkaar gebeuren, hopeloos!
Konden er in dit station, dat direct gelegen is bij het grootste ziekenhuis van Nederland, nou geen aparte roltrappen gemaakt worden? Is er slechts aandacht geweest voor jonge en kwieke mensen en komen de ruim 500.000 patiënten van het EMC, die vaak kwetsbaar en moeilijk ter been zijn, er bekaaid af?
Inmiddels gebruik ik de lift. Maar er is slechts één lift per perron met een capaciteit van 8 personen. Die lift is trouwens een beetje aftands, traag en vaak behoorlijk smerig. Ik vind dat de RET hier steken heeft laten vallen. Of praat ik voor mijn beurt en staat er binnenkort een verbetering/uitbreiding van dit station op het programma?
Uw reactie zie met belangstelling tegemoet,
Een kopie van deze brief stuur ik aan Gemeentewerken Rotterdam, de Ondernemingsraad van het Erasmus MC, de redactie van het AD en ik wijd er een stuk aan op mijn blog www.knutzels.nl.
Hoogachtend,

Eigen oogst

Eigen-oogstDit is het begin van een -hopelijk- uitbundige oogst aardbeien. We kijken ze zowat de grond uit! Maar natuur laat zich niet dwingen, dus zullen we geduld moeten hebben.
Ze worden één voor één rijp en dan plukken we ze meteen. Anders vinden de vogels ze of rotten ze weg.
Ik hoef dus nog geen potten te sparen voor jam.
Maar in ieder geval hebben we dit jaar een eigen oogst(je)….
Ze smaken overigens voortreffelijk.

Muzikaal begin van de week

Net als vorig jaar begin ik elke week weer met muziek. Het kan van alles wat zijn, in elke taal, soms ontroerend, soms carnavalesk. Maar het brengt in ieder geval mij altijd in een goed humeur.
Uit de film Yentl zingt Barbra Steisant “Papa can you hear me”. En dat is toch wel een beetje toepasselijk zo net na vaderdag…

 

Boek

Boek-ManhattanIn het Barbizon Logement voor Vrouwen in New York woonden nogal wat beroemdheden. Maar daarover is al zoveel geschreven dat Rose daar haar energie niet aan wil geven. Het gebouw waar ze woont is al lang geen vrouwenlogement meer, maar werd verbouwd tot luxe en dure appartementen.  Eén verdieping slechts is nog altijd verhuurd aan een aantal oudere vrouwen, waarvan de meesten er sinds de jaren 50 wonen. Ze hebben met de jonge en flitsende nieuwe generatie niet veel op en houden zich afzijdig. Maar dan hoort Rose een verhaal, dat haar raakt. En lijkt te passen in de verhalen die haar werkgever zoekt en wil publiceren.
Door een reeks van akelige gebeurtenissen raakt ze verwikkeld in een enerverende geschiedenis. Maar kan ze daar over nog wel schrijven en willen de bewoonsters wel meewerken?
Door flashbacks kom je steeds meer te weten over de mysterieuze Darby, haar vroegere mede-bewoonsters, de intriges, de roddels, de manier van leven in het New York van de jaren 50. Niet de filmsterren en modellen spelen de hoofdrollen, maar de doorsnee meisjes, die moeten bikkelen om zich staande te houden.
Een onderhoudend boek, met die een blik gunt op de prille emancipatie die leidde tot de zelfstandige vrouwen van nu.
Het boek is fictie, maar het Barbizon Hotel is echt. Het bestaat nog steeds en is inmiddels een stedebouwkundig monument.

 

Binnenkomertje

binnenkomertjeNiet altijd is er inspiratie voor een blog. Maar dan zijn er gelukkig nog altijd mijn foto’s die me op ideeën brengen. Vandaag is zo’n dag, een blog over bijna niets.
Alhoewel, ik vind deze Suzanne met de mooie ogen toch een prachtig binnenkomertje. Ik plantte haar in een oude gieter, naast de regenpijp. Wat draadjes om in te klimmen en Suzanne is tevreden. En iedereen die bij mij aanbelt, wordt door haar hartelijk welkom geheten.

Typisch Engels

Typisch-english.jpgDe winkel van Jac. van Zanten op de Karel Doormanstraat in Rotterdam herinner ik me nog wel. Een delicatessenzaak met voornamelijk Engelse zaken. Thee, jam, cider, Engelse kaas en leuke snuisterijen. Jammer, maar die zaak zul je er niet meer vinden. Het winkelaanbod is totaal veranderd, de huren stegen en het klantenbestand dunde uit.
Toch is de winkel niet totaal verloren gegaan, want in een wat industrieel aandoend pand aan de Hoofdweg in Nieuwerkerk aan de IJssel hebben Jac. van Zanten en zijn vrouw een nieuwe start gemaakt. Van buiten zou je niet zeggen dat er binnenin zo’n leuk en ja, weer typisch Engels, winkeltje is gevestigd, al kun je er ook voor Franse lekkernijen terecht. Wij komen er graag om te zoeken naar die leuke en lekkere dingen. Al is het alleen maar voor die heerlijke English marmelade. En ik kan me nu al verheugen om er straks te gaan snuffelen voor wat kerstcadeau-ideetjes.
En je kunt alles on line bestellen. Maar ja, dan mis je natuurlijk wel dat leuke sfeertje!

Boek

Boek-sprong-van-Rose.jpgIn de e-book bieb leende ik het boek “De sprong van Rose” van Kristy Cambron. Een heerlijk boek om te lezen voor het slapen gaan. Een beetje in de trant van “Water voor de olifanten”, want het speelt in de circuswereld. Een beetje jammer vond ik dat er zoveel in de tijd heen en weer gesprongen werd, maar het verhaal was boeiend genoeg om door te lezen. Want Rose, levenslustige dochter van een Engelse graaf, besluit om haar opgedrongen echtgenoot te ontvluchten en een onzeker bestaan op te bouwen in de circuswereld. Ze probeert zich staande te houden met en óp haar paard, ondanks de tegenwerking van jaloerse mede-artiesten. Dat het de moeite waard is om je dromen te volgen leert ze van de vrouw van John Ringling. En zo volg je dus de glitter en glamour van het circus op de voet, totdat het noodlot aan de tent rukt.

 

Lampje

Toen vorige week Leo een glazen lampje aan diggelen liet vallen, kwam onmiddellijk de herinnering aan zijn vakantie in Monschau naar boven.
Hij was nog maar twaalf en met vader en moeder op vakantie. Pa regelde een hotelletje in Monschau. De eigenaar had het niet zo op Hollanders, maar vooruit, deze familie leek wel aardig en beschaafd. Leo kreeg zelfs een eigen eigen kamer. Alles ging goed tot op de laatste dag, toen  hij het nachtkastlampje om stootte. Het viel in stukken op de grond. Hij durfde het niet te vertellen en besloot de scherven uit het raam in de snelstromende rivier te gooien. Het was tenslotte toch de laatste dag en ze zouden hier nooit weerkomen. Dan hoefde hij dat lampje niet te betalen.

Lampje

Bron: Google foto’s

Helaas, ze waren nog maar net op weg toen pa ineens heel nodig naar de wc moest. “Dan ga ik wel even terug naar het hotel…”, besloot hij. En ja, daar wachtte hem de eigenaar, die hem toebeet dat ook dit gezin bestond uit “verdammter Holländer”. Pa kreeg het verhaal over het verdwenen lampje te horen. Waar was dat dan wel? Uit het raam gesmeten! Pa mocht nog wel naar het toilet, gelukkig. En vergoedde natuurlijk de geleden schade. Daarna liep hij briesend naar buiten en las Leo de les. Dat eerlijkheid boven alles ging en dat zijn naam te grabbel was gegooid. Schoonpapa was niet snel kwaad, maar als ie het was, bleef dan maar uit zijn buurt. Hij hield niet op met tieren en die arme Leo voelde zich steeds ellendiger op de achterbank. De sfeer in de auto was en bleef om te snijden, al een lifter bracht gelukkig wel wat afleiding. Nee, Leo zal die vakantie echt nooit meer vergeten. 😉 😉 😉

Als kool….

In onze wijk werden de parkeerplaatsen en het plantsoen bij de huizen veranderd. Natuurlijk meer ruimte om te parkeren, maar ook het gewone gras werd weggehaald. Grote auto’s met nieuwe grond reden af en aan en half april begon men met het aanleggen van het plantsoen. Ach, wat zag dat er schamel uit. Her en der een sprietje… en het was warm die aprildagen. Ik maakte een foto om te kunnen zien of het nog wat op zou leveren. Maar binnen een paar dagen hadden de planten zich geworteld en groeiden als kool. Moet je nou eens kijken wat een groen en zelfs al bloemen. Goed gedaan, Gemeentewerken Rotterdam!