Recept

Ik reageerde op een Facebook-bericht van MilieuCentraal. Ze vroegen welke peulvruchten er bij ons favoriet waren. Nou eten wij al heel lang weinig vlees en vaak dagen achter elkaar vegetarisch. Dan kun je niet om peulvruchten heen en dat is ook helemaal geen probleem. Ik maak ze vaak klaar. En dit is dan een heel lekker en makkelijk gerecht met capucijners.
Eten onder een tientje, kookboek van LibelleSpaanse capucijners
voor 4 personen:
2 blikken/potten kapucijners*)
2 eetl. olie
2 eetl. boter of margarine
2 sneetjes oudbakken brood
2 uien
1 blik tomaten op sap of ca. 400 gr. verse tomaten, in stukjes gesneden
1 of 2 teentjes knoflook
2 hardgekookte eieren
zout en peper naar smaak
eventueel wat cayennepeper
Open de blikken capucijners en giet het vocht er zoveel mogelijk af.
Besmeer de boterhammen dun met boter en bak ze aan beide zijden bruin.
Het brood daarna bestrijken met een doorgesneden teentje knoflook en in kleine blokjes snijden.
Doe de olie in de zelfde pan en bak de in ringen gesneden uien lichtbruin, daarna de (blik)tomaten toevoegen en even laten pruttelen totdat het meeste vocht verdwenen is.
De uitgelekte kapucijners toevoegen en goed mee warmen.
Kruiden met peper, zout en eventueel wat cayennepeper.
Ondertussen de eieren pellen, fijn snijden en vermengen met de blokjes brood en pers er het 2e teentje knoflook boven. Meng dit dan door de kapucijners en dien meteen op.

*) Niet iedereen is dol op kapucijners. Probeer dan de veldertjes van Hak, die zijn iets zachter van structuur.

EET SMAKELIJK!

Dit recept is al een aantal decennia oud. Het dateert uit het “Eten onder een tientje” kookboek van Libelle. Dat kreeg ik in een tijd dat we moesten letten op de centjes en waarin 365 vierpersoons menu’s stonden voor minder dan 10 gulden per dag. Niet alles vonden we een blijvertje, maar dit recept was echt favoriet!

 

 

Bewaren

Bewaren

Lente

Heerlijk, het wordt echt lente. sneeuwklokjesDat weet ik natuurlijk wel, hoe je het wendt of keert, de seizoenen wisselen altijd met dezelfde regelmaat. Maar als het lente wordt, dan raakt iedereen een beetje opgewonden en blij. De zekerheid dat al die bloemen en planten weer opnieuw gaan groeien. Lammetjes in de wei, de dagen worden langer, de zon wordt warmer. Iedereen wil maar wat te graag de donkere en dikke winterkleding om ruilen voor een vrolijk wapperend lentejurkje. En de mannen… die kijken uit naar rokjesdag 😉

Verpakking

schoonmaakmiddelSoms begrijp ik niet waarom fabrikanten toch telkens hun verpakkingen veranderen. Jarenlang kocht ik bij de Wibra een spuitfles Dasty, op zich een prima schoonmaakmiddel. Die fles lag goed in de hand en werkte prima. Nu koop ik het zelfde product in een grotere ronde fles, zonder spuitkop. Nou ja, geen probleem, want ik vul de oude fles. Alleen, die grotere fles is zo gemaakt, dat hij niet makkelijk op te pakken is. Hij glijdt uit je handen, zeker als die een beetje nat zijn. Je hebt er gewoonweg geen grip op. En dan vraag ik me af waarom moet zoiets nou toch veranderd worden? “Never change a winning team” zegt de Engelsman en ik ben het met hem eens.

Straatnamen

Allemaal hebben we er mee te maken, met de naam van ons adres. Of je nou woont op de chique Burg. Lefèvre de Montignylaan, in de Vossensteeg of op de Binnenweg. Maar hoe komen ze nou aan al die namen en zit er een regel of idee achter? Daar werden we over bijgepraat bij een Bibiliotheekcollege, afgelopen vrijdag. René Dings vertelde over de eerste straatnaam in Nederland, wat wel of niet zou kunnen, waarom mensen pas jaren na hun dood worden vernoemd en welke uitzonderingen er soms gemaakt worden. Dat wat er soms gedacht wordt (Voor de blanken heeft niets met wit of zwart te maken maar dat gebied stond vaak onder water = blank), welke lastige zaken er kunnen optreden (Zeisstraat wordt zo snel verward met zijstraat). Leuk college, met humor gebracht en… we hebben weer wat geleerd 😉

Begin de week met muziek

Dit jaar begin ik de week vrolijk met muziek. Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan. Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.

Vandaag heb ik gekozen voor mijn jeugdidool Rob de Nijs met zijn eerste hit, Ritme van de regen

 

Bewaren

Nijntje

Ik geloof dat er geen Nederlander te vinden is, die de bedenker/tekenaar/schrjver van de Nijntje boeken niet kent. Elke kleuter roept meteen “Nijntje” bij het zien van zo’n lief klein figuurtje. Niet alleen hier, maar in vele landen over de hele wereld was Dick Bruna bekend en niet alleen met Nijntje. Want alles wat hij tekende was zo herkenbaar. Hij sprak een universele taal, die iedereen begrijpt en geen grenzen kent.
Zoals wij in Japan ontdekten, waar zijn boekjes en tekeningen en alle andere bijbehorende uitingen soms een heel prominente plaats in een winkel innamen. En dat streelde natuurlijk ons Nederlandse ego. Kijk hier, in Yokohama, waar wij als door een magneet getrokken werden naar deze schappen, met van verre herkenbare figuren.
We zullen Dick Bruna missen, want wat hij tekende leek wel heel eenvoudig, maar was onmiskenbaar alleen van hem.

De Ganzenpas

ganzenpas

Andrew Hutchinson Watercolour

De Ganzenpas, dat was de naam die gekozen werd voor onze wandelclub.
Alle leden voelden wel wat voor een What’s app-groep, zodat we elkaar makkelijk kunnen bereiken. Maar ja, dan moet die groep wel een beetje leuke naam ktijgen. Och, we hadden natuurlijk voor zoiets als “club van donderdag” of “dameswandelclub” kunnen kiezen.
Maar dit klinkt toch leuker, nietwaar? En het ooknog eens een toepasselijke naam, want we starten altijd vanuit “De Gulle Gans”. Daar hoort natuurlijk ook een mooi plaatje bij, maar Google gaf raad en toen kwamen we op deze mooie aquarel van Andrew Hutchinson uit.

 

 

Bewaren

China

Toen ik het boek van Carolijn Visser las, kwam deze ontmoeting in mijn herinnering terug:

In 1997 waren wij voor het eerst in China. Nog maar net aangekomen in Shanghai, namen we de metro richting The Bund. Overweldigd door de vele vreemde indrukken en het razende verkeer, liepen we door smalle straatjes, langs kleine winkels en mooie oude gebouwen. Al snel kwamen we op The Bund. De jetlag speelde ons parten, we waren moe en ploften op een bank neer. Er schetterde muziek en we zagen mensen op straat ballroom dansen. In die tijd waren er nog niet veel toeristen, hoewel Shanghai toen beslist al een internationale stad was. Dus wij bekeken de Chinezen en op hun beurt bekeken zij ons met duidelijke nieuwsgierigheid.
Er komt een oude man naast ons zitten, die tot onze stomme verbazing in perfect Engels het woord tot ons richt. We raken in gesprek en hij begint te vertellen, dat hij leraar was, uit een gegoede familie kwam. Maar dat hij en zijn familie alles verloren, toen de Culturele revolutie China in zijn greep had. Al hun bezittingen, mooie dingen en boeken werden vernietigd. Ze waren in de ogen van de Rode Gardisten te westers, te decadent. Het was al voldoende als je een bril droeg, zei de man, dan werd je al als “geleerd” en dus vijandig beschouwd. Het was een “awful time” zegt hij met tranen in zijn ogen.
Dan haalt de man een tekening uit een map. Het is een tekening van het Westelijk Meer bij Hangzou. Ik vertel dat wij over een paar dagen daar naar toe gaan en hij knikt enthousiast. Of wij die tekening willen kopen? Dan kan hij zijn karige pensioen een beetje bijspijkeren. Ach ja, waarom niet? We onderhandelen wat en kopen de tekening, al weet ik op dat moment niet wat ik er mee zal gaan doen. Dat komt later, als ik in een winkel mooi rood papier koop. Want eenmaal thuis gebruik ik de tekening en het papier als omslag van mijn vakantieboek. Jammer dat de plastic laag die ik erover deed, een beetje kreukelig is geworden.

Bewaren

Bewaren

Boeken

Meerdere mede-blogsters schreven er al over, over het verhaal van de Joodse Selma, die met haar vader weet te ontsnappen aan Hitler, maar door het lot terecht komt in het China van Mao.
Ze voelt zich er niet thuis, maar weet zich toch staande te houden. Met haar man en kinderen vormt ze een gezin, dat tamelijk afgescheiden leeft, midden in Beijing. Ze wonen redelijk luxe, naar maatstaven van het communistisch regiem wel te verstaan.
Er zijn tijden dat het hen voor de wind lijkt te gaan. Ze kunnen zelfs op vakantie en ook haar vader komt voor korte tijd naar China op bezoek. Maar Mao gaat steeds extremere eisen stellen, en ook dit gezin krijgt te maken met armoede en voedselgebrek.
Als Selma alleen in Nederland is voor familiebezoek, begint in China de Culturele revolutie. Ook haar man en haar kinderen ontkomen niet aan die volksbeweging en raken er bij betrokken. In het westen druppelt er maar mondjesmaat informatie over binnen, die dan ook nog weinig objectief is. Ongecensureerde of waarheidsgetrouwe berichten zijn er niet. Desondanks, of tegen beter weten in, gaat Selma terug naar China. In Nederland laat ze een angstige vader en andere familie voor altijd achter.

Ik vond het een aangrijpend boek. Beangstigend om te lezen hoe mensen, waar ter wereld ook, in staat zijn om anderen hun duivelse wil op te leggen. Maar ook verbijsterend om te zien hoe miljoenen (jonge) mensen gehersenspoeld worden.
Een absoluut lezenswaardig boek, geschreven zonder opsmuk.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Valentijn

Dit kalenderplaatje van Peter van Straaten deed me ‘s morgens vroeg al glimlachen. Ach ja, Valentijnsdag… Voor jonge mensen, onze leeftijdscategorie heeft zulke verrassingen niet meer in petto. 😉
Maar hoe kon ik weten dat er ‘s middags zo’n leuke Valentijnskaart op de mat zou liggen. Nee, niet van een geheime minnaar. Leo mocht hem gewoon lezen en vond het ook een super lief gebaar.

Van wie die kaart dan wel is? Ja zeg, dat ga ik hier toch niet vertellen. Maar de afzender weet natuurlijk wel hoe de vork in de steel zit.
Ik heb de kaart meteen op een mooie plek in mijn werkkamer gehangen. En die afspraak maak ik natuurlijk per e-mail!