Achter de schermen

Een kijkje achter de schermen van het nieuwe Luxor Theater in Rotterdam. Dat kon bij de Wereldhavendagen 2015.
En dan zie je hoe groot zo’n podium is, hoe de kostuums en decorstukken in- en uitgeladen worden. Mag je kijken in de artiestenfoyer, met een flink rookhok. Want je wilt natuurlijk niet dat bekende sterren “even buiten” een peukje roken en meteen door hun fans omver gelopen zouden worden. We zagen hoe de voorste stoelenrij kan worden weggehaald en daarvoor in de plaats een orkestbak wordt gemaakt.
En nu kijken we met heel andere ogen naar een voorstelling.

En is dit een rekwisiet? Nee, dit staat i die artistenfoyer en is het door Youp van ‘t Hek geschonken tafelvoetbalspel. De poppetjes hadden eerst andere shirtjes, maar de TD van Luxor heeft ze snel omgekleed. In Feyenoord en Ajax shirtjes. Dat dan weer wel.



Spreuk van de week

  Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.

Iemand die altijd alles zwart op wit wil hebben, leeft een kleurloos bestaan.
Miranda de Jager



Heimelijk genoegen

Eigenlijk zou ik het niet moeten vertellen, want dan is het genoegen niet meer zo heimelijk. Maar ach, waarom ook niet. Doorgaans eten wij nogal “gezond”, dus met veel groente, fruit, weinig vet.
Maar soms heb ik zo’n zin in een lekker kroketje. Gelukkig heel vaak als alle winkels al lang en breed dicht zijn. En een voorraadje in de diepvries heb ik doelbewust niet.

Maar als je dan ‘s-avonds bent weg geweest en door de hal van het Centraal Station of langs de Febo loopt… Dan lokt de vette hap en kopen Leo en ik allebei een lekker kroketje. En dat eten we dan een beetje besmuikt op, als twee stoute kindertjes. Maar oh, oh, oh, wat smaakt die zonde verrukkelijk!!

 



Rotterdam

Rotterdam is niet alleen de stad, het is ook het grote schip, dat nu al weer een aantal jaren aan de kade ligt en dienst doet als hotel/congrescentrum. Al zijn we daar nog nooit op geweest, moet ik bekennen. Waar we wel waren, is De Rotterdam. Het grote gebouw bij de Erasmusbrug, dat door Rem Koolhaas ontworpen werd en een stad op zichzelf genoemd kan worden.
Vorige week kregen we er een rondleiding. Daarbij hoor je allerlei weetjes en details, die je anders nooit van z’n leven gehoord zou hebben. Dat het gebouw op palen staat, die nog gesteld kunnen worden, zodat het niet voorover in de rivier plonst. Hoe snel de lift gaat en dat er een speciaal computerprogramma is, dat die lift bedient. Zodat je niet al te lang op je lift hoeft te wachten en hij niet voor jou alleen naar boven of beneden gaat, maar berekent op welke verdieping er nog meer mensen wachten. Dat de ruimte zo gemaakt is, dat je door kunt kijken en zo de grootte van het gebouw nog duidelijker wordt. Dat er is een hotel in is gevestigd, waarvan wij één van de kamers mochten zien.
Natuurlijk hoorden we ook dat er nog flats te koop staan en dat de vier penthouses door één persoon tegelijk gekocht zijn. Wie daar komt te wonen, weten we niet. Maar hij hoeft geen claustrofobie te hebben ;-) En hij  heeft een magnifiek uitzicht.

Hieronder wat impressies.

de parkeergarage met stelkolommen

kamer in Hotel Nhow

een penthouse op de 40e verdieping

het uitzicht van de 40e verdieping



Hiroshige

Collectie: Tokyo National Museum

 

Boeren zijn bezig in het land als de reizigers van Hiroshige langs trekken in de buurt van Chiryu. Ook nu wordt het land nog steeds bewerkt, al zijn er niet meer zoveel paarden bij nodig. Ook Japanse boeren gebruiken tegenwooridg grote machines.  


Eigen oogst

Nee, het is nog steeds niet genoeg voor een paar flessen Cuvée Bonheur, maar de druivenoogst was dit jaar toch al heel wat meer dan vorig jaar. En ze smaken heerlijk. Eerst goed gewassen natuurlijk, want ook beestjes vinden dit lekker en een hapje rauwe slak, nee dat is het niet wat we willen.

Ruim een kilo konden we plukken en dan nog zit er wat aan. Maar dat is voor de vogels, omdat ze zo vriendelijk waren er dit jaar niet al te veel van te smullen!

 

 



Zelfgemaakt

Als ik op reis ben, heb ik graag zo min mogelijk te sjouwen. Dus kocht ik bij de HEMA een opvouwbaar rugzakje van een soort parachutestof. Net groot genoeg voor alles wat ik mee wil nemen en superlicht. Alleen met één nadeel: alles zakt er in naar de bodem en dan kun soms niet zo snel meer iets terug vinden Maar op Pinterest ontdekte ik dit. En dat bracht me op het idee mij eigen organizer te maken. Ik gebruikte als versteviging geen karton, maar knutselfoam. Dat is licht, waterdicht en geeft net voldoende stevigheid. Nu kan ik alle goed terug vinden en blijft mijn rugzakje enigszins georganiseerd.



Afwezig

Ze zijn al weer gesignaleerd: kruidnootjes in vele soorten, suikergoed en pepernoten. En ja, ik heb me er aan geërgerd. Maar niet omdat het al zo vroeg in de winkels ligt, maar omdat er iets zeer duidelijk afwezig was. Er was namelijk geen Zwarte Piet meer te bekennen. Oud Hollandse huisjes, oh ja, schoorstenen, zeker! Maar geen Zwarte Piet. Allemaal keurige, politiek correcte, zakjes. Trouwens ook Sinterklaas was in geen velden of wegen te zien. Die is als priester zeker ook al verdacht. Dus uit voorzorg, meteen hop, ook die maar weg!Bah, Nederland op z’n smalst.  

 



Spreuk van de week

  Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.

Schrijf het slechte wat je is aangedaan in zand. Graveer het goede wat je is overkomen in marmer.
Kahlil Gibran



Jubileumsreünie

Zo’n 25 jaar geleden kwamen we elkaar tegen, in Duitsland. In Weissenborn, een piepklein plaatsje tegen het IJzeren gordijn. Wij met onze kinderen kwamen voor een wandeling en zij met hun zoontje en dochtertje ook. Het klikte meteen. De mannen praatten, Carla en ik kletsten en de kinderen renden van hot naar her en hadden reuzenlol. Voor dat wij weer naar huis toe zouden gaan, gingen we nog even langs om gedag te zeggen. Er was koffie, de kinderen kropen bij elkaar met Donald Ducks en we wisselden adressen. Het was het begin van een hechte vriendschap. We vierden nog regelmatig vakantie, gingen vele dagen samen wandelen. De kinderen werden groter, gingen naar de Middelbare School,  studeren. We vierden Kerst, waren bij trouwerijen en deelden onze zorgen bij ziekte. En nu, na 25 jaar, was het tijd voor een grote reünie. Met alle volle agenda’s was dat nog wel even een probleempje, maar uiteindelijk, op 31 augustus 2014 vonden we elkaar weer terug in Plaswijck in Rotterdam. Er waren foto’s van toen en er werden foto’s voor later gemaakt. En aan het eind van de middag stonden we met z’n allen klaar voor een groepsfoto: