Terugblik

Deze weken kijk ik terug op wat mij vorig jaar rond deze tijd is overkomen.
En dan komt het moment dat er wordt verteld dat de operatiedatum bekend is. Dat gebeurde al heel snel. Maandagmiddag was de katheterisatie geweest en dinsdagavond hoorde ik dat ik donderdags al naar Breda zou gaan. De operatie stond gepland voor vrijdagmorgen 8 uur. Dan rol je in een soort van achtbaan, waar je wel uit wilt, maar niet meer kunt. Je moet vragen beantwoorden, waar je wel eens over gedacht hebt, maar nooit echt ernstig bij stil gestaan hebt. Wilt u gereanimeerd worden? ……. Eh, nou eh….. nee! Wat? Dus u wilt niet geopereerd worden? Ja, maar dat was toch niet de vraag….? En toen realiseerde ik me, dat dit een heel andere situatie zou zijn. Want natuurlijk wilde ik dat mijn hart, als het niet meteen na de operatie zou gaan kloppen, een zetje of zelfs twee zetjes zou krijgen. Anders zou al dat werk voor niks zijn gedaan. Nee, natuurlijk, in dat geval moest gedaan worden wat nodig was. Ja, ja, natuurlijk wilde ik dus wel gereanimeerd worden.
Ik had al vaker gedacht hoe het zou zijn als je zo maar op straat een hartaanval krijgt. Moest ik dan gereanimeerd worden? Nou nee…, want ik wil niet als een kasplantje overleven. Maar dat word je in zo’n geval natuurlijk niet gevraagd. Jongste zoon, zelf BHV-er, was daar duidelijk in. De hulpverlener begin meteen, want elke seconde telt. Niks tijd verliezen door te zoeken naar wat eventuele wensen van het slachtoffer zijn. Dat zien ze later wel. “Dus mama, alles regelen is gewoonweg niet aan de orde.”

Leo wilde achter de ambulance aan rijden, maar dat verbood ik hem. Stel je voor, dat ze de zwaailichten en sirene aan zouden (moeten) zetten. Leo zou ongelukken maken. Dus nee, gewoon op je gemak naar Breda. Hij nam Lennart mee, als steun en omdat die in precaire gevallen rustig weet te blijven. Vrijwel gelijktijdig kwamen we in het Amphia ziekenhuis aan. Mijn kamer werd gewezen, er was voorlichting over hoe de operatie zou verlopen, intakegesprekken, röntgenfoto’s werden gemaakt. De dag vloog om. Toen kwam, net na het avondeten, het moment dat we afscheid moesten nemen. Dat is een ogenblik, dat ik niet snel zal vergeten. Ik stond in de gang, Leo en Lennart liepen naar de lift. Een afstand van misschien 50 meter. Maar het leken kilometers. De gedachten die dan door je hoofd gaan. Ik wilde niet huilen, ze niet verdrietig maken. Maar zelfs nu ik dit typ, stromen de tranen over mijn wangen. Het besef dat je daar staat, ze ziet…, misschien wel voor het laatst….! Dat je niet weet hoe het morgen zal zijn.
(wordt vervolgd)

Terugblik

Deze weken kijk ik terug op wat mij vorig jaar rond deze tijd is overkomen.

Nu dit elke morgen

Nu dit elke morgen

De moderne medische zorg kent vele mogelijkheden. Zolang je nog niet geopereerd bent, krijg je medicijnen om alles zo rustig en regelmatig als mogelijk te houden. Je wordt constant gemonitord en krijgt medicijnen. ‘s Morgens vroeg komt de verpleging met een hele collectie pillen. Groot, klein, rond, langwerpig, wit, geel, roze. Voor je bloeddruk in diverse soorten, het hartritme, vochthuishouding. Ja, ik keek wel wat het was, maar het fijne werd me toch niet helemaal duidelijk. Sommige medicijnen herkende ik wel, andere waren nieuw en de namen zeiden me niks. Dus slikte ik al voor het ontbijt gehoorzaam wel 10 of 11 pillen. En was dat nog niet voldoende, dan kreeg  ik iets via het infuus.  ‘s Avonds kreeg ik gelukkig maar één pil te verstouwen.
Maar gelukkig, sinds ik thuis ben hoef ik niet meer zo veel te slikken. Al is het al met al elke drie maanden toch een flink pakket dat de apotheker me overhandigt 🙁

(wordt vervolgd)

Bewaren

Bewaren

Begin de week met muziek

Dit jaar begin ik elke week vrolijk met muziek. Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan. Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.

In week nummer 3 heb ik gekozen voor Ray Charles met Hit the road Jack

 

Terugblik

Deze weken kijk ik terug op wat mij vorig jaar rond deze tijd is overkomen.
Maandag zou ik gekatheteriseerd worden. Met een cameraatje zouden ze via mijn lies of via mijn pols mijn hart bekijken. Natuurlijk snapte ik best dat zoiets niet met een gewone camera gebeuren zou. Maar het is vreemd gesteld met een angstig mens. Die verliest elk gevoel voor de werkelijkheid. In mijn verbeelding werd de camera steeds groter, totdat ik dat beeld van een enorme videocamera niet meer van mijn netvlies af kreeg. Ik kreeg het Spaans benauwd en had het liefst de benen genomen. Dat ik zo gespannen was, viel ook een cardiologe op. Zij schreef een pilletje voor om rustig te worden. En die pilletjes maken alle randjes meteen fluweelzacht. Dus werd ik ‘s middags volkomen kalm en rustig naar de katheterisatie afdeling gereden. Ik mocht mee kijken hoe ze via mijn polsslagader naar mijn hart gingen, hoe het klopte en wat er mis was. Maar wat ik zag, leek nog het meest op een soort Google maps zonder wegen, lijnen, aanduidingen. Daar kon ik dus geen chocola van maken. Ik heb mijn ogen maar dicht gedaan en ben rustig blijven liggen. En voor ik het wist, was het voorbij. Nee, die katheterisatie viel me niet tegen. Wat wel tegenviel was de conclusie. Ik zou geopereerd moeten worden. Wanneer? Als er plaats was. Ik zou het vanzelf wel horen.(wordt vervolgd)

Terugblik

De komende tijd zal ik regelmatig terugblikken op wat er vorig jaar allemaal gebeurde. Toen was er te veel om aan te denken en kon ik het schrijven van een blog er niet bij hebben. Inmiddels ben ik gelukkig in rustiger vaarwater gekomen.
Want een stressige toestand was het wel. Het ene ogenblik appte ik dat het prima ging en dat ik alleen nog even moest fietsen en het volgende ogenblik moest ik Leo melden dat hij naar het ziekenhuis moest komen, met nachtgoed en toiletspullen.
Gek genoeg had ik zelf niet de tijd om te schrikken. Er gebeurde zo veel. Onderzoeken, vragen van doktoren en verpleegsters, de hele entourage op zo’n hartbewaking. Ik kende het niet, vond het wel interessant. Gek hè, net of alles een beetje langs me heen ging.

mijn uitzicht van uit mijn bed

mijn uitzicht van uit mijn bed

Het team van cardiologen in het IJsselland ziekenhuis leek me vrij jong. Ik wilde dan ook niet geloven dat zij het echt bij het rechte eind hadden. Mijn hart? Welnee, ik had een beetje last van mijn maag of mijn slokdarm. Ze vergisten zich natuurlijk. Maar op zaterdagmorgen, toen ik me in de badkamer zelf mocht wassen, bleek dat de diagnose wel degelijk juist was. Ik werd weer beroerd, kreeg het benauwd en toen sloeg de schrik echt toe. Zou ik de rest van mijn leven nou als een zielig vogeltje moeten doorbrengen? Zou ik het bij elke inspanning benauwd krijgen? En hoe moest dat dan…? Konden we nog wel in ons huis blijven wonen? Konden we nog wel op reis gaan? Hoe afhankelijk van zorg zou ik worden en kon ik of Leo daar wel mee omgaan? Het waren vragen die niet meteen een antwoord kregen. De doktoren en verplegend personeel zijn aardig, maar hebben niet veel tijd om eens even een gesprek te beginnen.
Maar na een paar uur nam mijn optimistische aard de overhand. Het zou wel goed komen. Tenslotte had mijn vader na een hartinfarct in 1953 ook nog 34 jaar geleefd. Toen was de medische wetenschap nog lang niet zo geavanceerd als nu. In ieder geval zou er alles aan worden gedaan om me beter te maken. Hoe, daar had ik nog geen idee van. (wordt vervolgd)

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Glutenvrij…?

Het is heel vervelend als je coeliakie hebt en dus geen gluten kunt verdragen. Dan moet je bij alles wat je koopt, klaar maakt en eet opletten of er niet het kleinste piezeltje gluten in zit. Gelukkig is daar nu veel meer aandacht voor en kun je gemakkelijker (maar wel duurder?) glutenvrije spullen kopen. Maar glutenvrij is toch ook

😉 glutenvrij…

wel een beetje een hype, heb ik wel eens het idee. Te pas en te onpas hoor je mensen beweren dat ze geen gewoon brood of wat dan ook kunnen eten. Maar goed, dat is hun keuze, dus wat zal het mij bommen?

Gisteren zag ik bij de grootgrutter echter wel iets heel bijzonders. Hondenvoer (!) zonder granen. Glutenvrij dus… Googlen leerde me dat er een heel assortiment aan luxe diervoer is. Ach gut, dus ook honden en katten moeten meedoen met de hype. Het zal allemaal best goed spul zijn, maar overdreven vind ik het wel enigszins. Zeker als je weet dat elders op de wereld mensen nog zoveel honger lijden.

Bewaren

Bewaren

Recept

Dit recept stond al eens op Facebook en komt uit een interview met Wouke van Scherrenburg.  Ik heb het al diverse malen met succes gemaakt. Het is snel, lekker en vegetarisch.

pasta-van-woukeVoor 2 personen:
2 flinke rode uien, in halve ringen
3-4 tenen knoflook, gehakt
4 middelgrote tomaten, gesneden
2 eetl. kappertjes (het liefst in zout)
10-20 zwarte olijven, evt. grof gehakt
1 bol (buffel-)mozzarella, in kleine stukjes
Basilicum blaadjes (vers natuurlijk)
Olie, peper en zout
Eventueel wat rode peper of chilipoeder
ca. 140-150 gram pasta

Zet water op voor de pasta.
Verwarm een hapjespan met wat olie, doe er de uien en wat later de knoflook in.
Laat even zachtjes sudderen tot de uien glazig zijn.
Voeg de tomaten toe, zet het vuur wat hoger.
Doe kappertjes en olijven erbij, breng op smaak met peper en zout, eventueel wat extra rode peper of chili.
Doe de pasta bij het kokende water.
Leg even voordat de pasta gaar is de mozzarella in de pan.
Giet de pasta af, roer de saus goed tot de mozzarella draden trekt.
Roer de basilicum door de saus, bewaar nog wat voor over de schotel.
Verdeel de pasta over de borden, leg de saus er op en strooi het restant basilicum er over.

EET SMAKELIJK!

Armoe

Image

geld

Bron: Google

Steeds vaker hoor je over armoe in Nederland. Ongetwijfeld zijn er mensen die niet in de welvaart van nu meedelen. Die hun baan verloren, ziek zijn geworden, gescheiden zijn en daardoor voor veel te hoge kosten in vergelijking tot hun inkomen zitten. Het lijkt me verschrikkelijk, zeker als je niet in staat bent om je vaste lasten naar beneden te brengen. Want de bank wil dat de hypotheek wordt betaald; de woningbouwvereniging wil elke maand het huurbedrag overgemaakt. En zo zijn er meer instanties, die geen pardon kennen.
Toch denk ik weleens dat mensen armoede verwarren met onvrede. Dat weinig geld hebben gelijk staat met ongelukkig zijn.
Wij hadden het vroeger thuis ook niet rijk, al werd het woord arm niet in de mond genomen. “Kijk naar je minderen, dan ben je tevreden”, zei mijn moeder. Bij mij thuis werd niet geklaagd, maar de tering naar de nering gezet. En mijn moeder had zo haar trucjes. Zo rond 1962 moest ik op handwerkles een petticoat maken. Ik wist natuurlijk precies wat ik wilde. Meters tule en kunstzijde. Het liefst in neonkleuren. We zouden het zaterdags gaan kopen. Steeds stelde moeder het met een smoesje uit en toen puntje bij paaltje kwam, was de winkel gesloten en moest ik mijn petticoat maken van een stuk oud laken. Daar zou ik net zo goed mee kunnen leren naaien, vond moeder. Er was helemaal geen geld voor meters stof.  En zo belangrijk was die petticoat tenslotte ook weer niet. Het leerde me relativeren, dat wensen niet altijd en zeker niet meteen in vervulling kunnen gaan.
Je bent arm als je echt geen geld hebt om eten te kopen, niet als je geen geld hebt om naar de snackbar te gaan. En je broek mag dan niet van de laatste mode zijn, je hebt een broek en dus hoef je niet in je blote bast te lopen.
Als je tevreden bent, ben je rijk zonder een cent te bezitten.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Wandelen

reigerZomaar even een stukje lopen, omdat het zonnetje lekker scheen en we toe waren aan een frisse neus. En dan kom je, bijna om de hoek, deze reiger tegen. Hij zat rustig te staren over de sloot, boven op het hek van de brug. Keek eens even wie er nou weer voorbij zou komen. Misschien was hij wel gewend aan de belangstelling. In ieder geval deed hij geen poging om op te vliegen. Dus had ik alle tijd om mijn telefoon te pakken en een foto te maken. En kreeg de wandeling een klein gouden randje 😉

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Begin de week met muziek

Dit jaar begin ik elke week vrolijk met muziek. Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan. Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.

In week nummer 2 heb ik gekozen voor Billy Joel, die The pianoman speelt.

 

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren