Muzikaal begin van de week

Net als vorig jaar begin ik elke week weer met muziek. Het kan van alles wat zijn, in elke taal, soms ontroerend, soms carnavalesk. Maar het brengt in ieder geval mij altijd in een goed humeur.
Niet alleen voor Marie, maar Rex Gildo nodigt allemaal uit voor een dansje:

Langs de Rijn

Langs-de-RijnZomaar een zonnige zomeravond, langs de Rijn. We waren een dagje weg, naar Duitsland. Zo maar, eventjes er tussen uit. En dan wil ook de inwendige mens wel zo nu en dan verzorgd worden. Het werd een plekje aan de Rheinpromenade in Rees. Lekker eten, biertje erbij en later een ijsje toe. Soms is het leven helemaal zo slecht niet…..!

Groei

groeiOveral in de wijk ligt er op dit moment heel veel boomschors. Grote lappen, die van de platanen komen. Het ziet er een beetje beangstigend uit, alsof de bomen ziek zijn. Maar niks is minder waar. Het is juist een teken van flinke groei. Platanen houden van warmte en gedijen dan goed. En dan knappen ze uit hun jasje. Aan sommige bomen is het heel goed te zien, die staan een beetje “naakt” in het gras. Ze schijnen ook niet zo veel last van al die droogte te hebben. Andere bomen en struiken laten hun blaadjes hangen of zijn al aan een vroege herfst bezig. Die zouden nu wel blij zijn met een flinke regenbui.

Onbegrijpelijk

onbegijpelijkSoms begrijp ik dingen niet. Dat je een plein een beetje wilt opleuken, prima. Wat bomen, een plantenbak of meer…. Dat snap ik wel.
Maar wat nou wel het nut mag zijn van een plein in twee super knallende kleuren te verven, dat ontgaat me. Ik vind het absoluut niet mooi, mar goed, dat is een kwestie van smaak. Die kleuren springen in het oog, maar in de natuur komen ze zo niet voor. Had de verffabrikant misschien nog een leuk uitverkoopje…? En hoe lang blijft zoiets een beetje netjes…? Het zal wel een doel hebben, maar ik snap er niks van!

Muziek

Dat mensen een DNA hebben, is bekend. Maar dat er ook een soort van DNA voor muziek bestaat, weet ik sinds kort. Leo heeft op zijn mobiel een app “Shazam”, waarmee hij (bijna) elk liedje van de radio kan herkennen. Klinkt er een song, dan houdt hij zijn mobieltje bij de luidspreker en hup… daar staat om welk lied het gaat, wie het speelt of zingt. Ik vind dat fascinerend. Er zijn ontelbare liedjes, muziekstukken en toch wordt feilloos dat ene herkend. Sommige liedjes zijn al lang uit de mode, worden zelden nog gespeeld… En wie kijkt op de site van Shazam vindt er zelfs voorspellingen over wat we in de toekomst leuk gaan vinden. Zou het dit zijn?
muziek-shazam.jpg

Alleman….

alleman

Bron: Google foto’s

Vrouwen zijn gedurig bezig met zich mooier maken om toch vooral mannen te behagen. Niks mis mee, maar wat doen die mannen? Oh ja, heel veel mannen verzorgen zich prima. Maar als ik in de stad loop, zeker met dit warme weer, dan kriebelt er vaak een (schater)lach om al die slordig geklede figuren met hun dikke buiken, puilend over een te lange korte broek. Met daaronder hoog opgetrokken sokken in sandalen of plompe wandelschoenen.
Ja, ik weet het. Ook vrouwen zien er niet altijd even appetijtelijk uit. Vette haren, een te weelderig figuur en te strakke kleding. En die tatouages, ik kan er niet aan wennen. Och, was er nog maar eens iemand als Haanstra, die er een leuke film van zou maken. Alleman in de herhaling….

Ca d’Zan

Nee, ik bedoel niet dat plaatsje in Zeeuws Vlaanderen. Ca d’Zan ligt in Florida en het is een buitenhuis (!) geweest van de Ringling circusfamilie. Toen ik er over las in het boek “De sprong van Rose” dacht ik in eerste instantie dat het allemaal fantasie was. Dat zo’n huis, met die luxe, met die weelde niet echt kon bestaan. Maar het bestaat echt, kijk maar.
Zelf ben ik nog nooit in Florida geweest, maar diverse vrienden en kennissen wel. Toch heb ik ze er nooit over gehoord. De meesten zullen wel naar Disney geweest zijn. Toch lijk me een bezoek aan dit huis, dat nu een museum is, de moeite waard. Ik zou er liever een kijkje willen nemen dan in het sprookjespark van Mickey Mouse.
Die Ringling familie moet ongelofelijk rijk zijn geweest. John Ringling en zijn vrouw Mable hielden van reizen en waren verrukt van Venetië. Ca d’Zan werd dan ook in Venetiaanse stijl gebouwd en rijkelijk van kunst voorzien. John Ringling stierf echter als een arme man en liet Ca d’Zan na aan de staat Florida.
Lange tijd was het huis verlaten, maar eind jaren negentig werd het gerestaureerd en in oude luister hersteld.
Misschien een tip voor degene die binnenkort naar Florida gaat?
Ca-d'zan

Muzikaal begin van de week

Net als vorig jaar begin ik elke week weer met muziek. Het kan van alles wat zijn, in elke taal, soms ontroerend, soms carnavalesk. Maar het brengt in ieder geval mij altijd in een goed humeur.
Deze week een man met stem die je meteen doet smelten…. als een ijsje in de zon:

Kauwgomballen

kauwgomballenWie herinnert zich de kauwgomballen-automaten nog? Bij mij in de straat hing er een aan de muur van onze groenteboer. En zo nu en dan wist ik een stuiver achterover te drukken en kon ik een kauwgombal scoren. En een bedeltje, met een beetje geluk. Maar meestal was het alleen die bal.
Leo zegt dat hij aan die kauwgomballen zijn slecht gebit te danken heeft. Niet dat hij over zoveel stuivers beschikte, maar zijn vader verhuurde die automaten. En dus waren er altijd kauwgomballen in huis. En Leo wist daar handig gebruik van te maken. Toen hij wat ouder werd mocht hij die automaten wel eens bijvullen. En speelde hij de “big spender” door wat bedeltjes te laten vallen. Succes verzekerd.
Toen na de dood van mijn schoonouders het huis werd leeggehaald, vonden we op zolder nog een hele voorraad bedeltjes en klein speelgoed. Een deel kwam terecht bij onze kinderen. Het grootste deel hebben we verkocht op een rommelmarkt.
En nou verdwijnen die automaten zo langzamerhand uit het straatbeeld. Niet meer winstgevend en och, er is nu zoveel te koop. Die ballen zijn niet meer zo interessant. Maar bij ons hangt er nog een heel klein automaatje op het prikbord in de keuken, net als bij schoonzus. Geen echte automaat, maar een mini, als magneet. En als herinnering aan vroeger tijd.

Boek

boek-zomer-in-frankrijkBij de e-bieb leende ik Zomer in Frankrijk van Eva de Wit.
Drie vriendinnen ontmoeten elkaar na lange tijd. Ze zitten alle drie min of meer in een dip. Jet heeft al besloten een aantal maanden en sabbatical te nemen en naar haar oude werkgever in Frankrijk te gaan. Ze zal er vooral vakantie gaan houden, maar ook een handje helpen op de camping. Anne en Kikki lijkt het ook wel wat en dus vertrekken ze samen naar het Franse kasteel.  Het lijkt een sprookje, maar dat blijkt het toch niet te zijn. Allerlei verwikkelingen maken dat het een heel avontuur wordt. Vakantie vieren kan nauwelijks, maar toch komt op het eind alles toch op zijn pootjes terecht. Een gezellig boek, zonder al te veel complicaties. Vlot geschreven met spannende en romantische momenten. Echt een vakantieboek!