Schaap

schaapWie Texel zegt, zegt schapen. Honderden, duizenden grazen er in de groene weiden. Zo lief… Telkens als we weer langs zo’n wei kwamen, werd ik ter plekke vertederd. Zo’n wollig beest, knabbelend aan het gras… Maar toen we over een dijk in Oudeschild reden, zag ik ineens een schaap op z’n rug liggen. Ik weet dat zoiets heel dramatisch is. Het dier kan niet overeind komen en zou sterven… Leo keerde de auto om te checken of ik het toch wel goed gezien had. En ja…, maar wat te doen? Ik liep naar een huis, maar daar bleek niemand thuis. Uiteindelijk belde ik de politie. Niet het 112 alarm, maar het nummer voor mindere zaken. Er zou actie ondernomen worden. Ik hoefde niet te blijven. Terwijl ik nog wat aarzelde en nog even bleef kijken, kwam er een wandelaarster aan en van de andere kant een jonge vrouw met een hond. Ik legde uit wat er aan de hand was en zij klauterden over de sloot en het hek. En binnen de kortste keren stond schaap weer op zijn of haar pootjes. Kalm liep het weg… zonder gemekker 😉 De wandelaarster stak haar hand op en zwaaide. En ik belde nogmaals de politie om te melden dat alles gelukkig goed gekomen was en er geen auto meer hoefde uit te rijden.

Cadeau

Maandagmorgen vertrokken we al vroeg richting Den Helder, om vandaar met de boot naar Texel te gaan. We gingen het cadeau voor onze 45 jarig huwelijk verzilveren. We waren te vroeg om meteen naar het hotel te gaan, maar reden eerst nog naar Oosterend.

tesel-zon

Het had de hele reis geregend, maar net toen we daar de auto geparkeerd hadden, piepte de zon door de wolken en was het droog. En dat bleef het ook alle dagen, het werd zowaar zonnig!
De kinderen hadden alles prima voor ons geregeld. We hoefden niets te overleggen, alleen onze naam zou voldoende zijn in het hotel. En ja hoor…dat klopte. De parkeerplaats, de kamer en het diner ‘s avonds, het was allemaal pico bello!
We hebben bijna het hele eiland doorkruist, lieve dorpjes gezien, leuke huisjes, mooie natuur en lekker gewandeld. Drie heerlijke dagen, waarvan hieronder een sfeerbeeld:

Herfst

herfstVorige week keek ik vanyuit de keuken naar buiten. Het waren mooie herfstdagen geweest, met zon. Nu was het een beetje regenachtig, grauw weer. Toch leek het of de tuin verlicht werd door de kleuren die er op dat moment in te zien waren. Vroeger in mijn jeugd, als mensen zeiden dat de herfst zo prachtig was, dacht ik “geef mij maar lente”. En al ben ik ook weer blij als de bomen botten en er overal een groen waas over de natuur komt, kan ik nu toch echt heel erg genieten van de herfstkleuren. Zou dat dan met de leeftijd te maken hebben?
In dat geval is het een meevallertje, waar ik nog lang van genieten wil!

Spelletje

June's-JourneySinds een tijdje speel ik regelmatig een spelletje op mijn tablet. Nee, niet zo’n griezelige game met schieten en zo, maar een wat liever spelletje. Het heet June’s Journey en het vertelt een verhaal, waarbij je dan allerlei dingen moet zoeken. Het verhaal speelt in de jaren 20 van de vorige eeuw, in Amerika. June komt haar nichtje bezoeken, die haar ouders is kwijtgeraakt door een misdrijf. Ja, dus toch dood en misdaad in het spel 😉
Door telkens een episode op te lossen (van alles terug te vinden dus) verdien je geld, robijnen en kun je een eiland bebouwen met de meest fantastische bouwwerkjes.
Dat zoeken is nog best lastig, hoe sneller je iets terug vindt, hoe meer punten je krijgt. Maar er komen steeds meer dingen bij. Ach, het is natuurlijk zomaar amusement, maar misschien helpt al dat zoeken wel je geest scherper te houden…?

Muzikaal begin van de week

Net als vorig jaar begin ik elke week weer met muziek. Het kan van alles wat zijn, in elke taal, soms ontroerend, soms carnavalesk. Maar het brengt in ieder geval mij altijd in een goed humeur.
Een ontroerend lied van Jules de Corte, gezongen door Maarten van Roozendaal:

1914-1918

1914

klaproos.jpgToen de oorlog uitbrak, was ik nog klein.
Mijn vader zocht zijn oud soldatenpak
Van zolder uit een doos vlak onder ’t dak,
En wij brachten hem samen naar de trein.

En ik wist niet, waarvoor dat was. En toen
Vroeg ik het aan mijn moeder. En ik hoorde,
Dat nu de soldaten elkaar vermoordden.
Mijn vader ook? Die zou dat toch niet doen –

Nu ben ik groot en wijs en veel vergeten,
Van wat de dwazen en de kindren weten
En waar ik, als ik er aan denk, om lach.

Maar als wij, grote mensen, ’t niet verhindren,
Dat er weer oorlog komt, God, geef ons kindren,
Die nog begrijpen, dat het toch niet mag.

Muus Jacobse (1909-1972)
(met dank aan Raymond Noë)

Dit gedicht deelde de Sandwich een tijd geleden. En ik vond het zeer toepasselijk om het vandaag, 11 november – wapenstilstandsdag, hier te publiceren.
Aan stoere mannen met stoere woorden hebben we helaas geen gebrek in deze tijd. Maar geef ons nog een heleboel kinderlijke zielen, die geen oorlog maar vrede willen.

Beeld

man-met-hondVlak bij ons hotel in Hasselt stond dit beeld van José Vermeersch.
Een man zonder kleren, die kijkt alsof hij droomt.
Het maakte op mij de indruk van een slaapwandelaar. Want ja, zo helemaal bloot over straat is toch wel wat vreemd. Maar neemt een slaapwandelaar zijn hond dan mee? Misschien wil die hond wel over de slaapwandelaar waken en hem beschermen. Geen idee.
Ach, het is waarschijnlijk helemaal niet wat ik denk.
Dat maakt ook niks uit, want het beeld staat er prima en geeft de wandelaar nog eens stof tot nadenken.

Olifantenvoer

olifantenVaste prik in Blijdorp is een bezoek aan de olifanten. Ze stonden allemaal buiten, liepen een beetje om elkaar heen. De zon scheen en we konden zo mooi hun behaarde ruggen zien. Foto’s maken lukte niet, te veel tegenlicht.
In het binnenverblijf was een groep verzorgers bezig alles schoon te maken. Er werd geveegd en geschrobd en net toen we naar buiten liepen, kon ik een blik werpen op de opslagplaats. Een verzorger zag me en zei “Ja, dat is een flinke hap” terwijl hij wees op de grote rollen in grijs plastic. “Ze eten er twee per dag op en dan ook nog een paar van die bakken met groen”. Hij wees op een oranje krat met gesneden groenten. Het zag er uit alsof ik daar ook wel een maaltje uit zou kunnen scheppen. Dat zou ook helemaal niet gek zijn, want de dieren eten hoogwaardig voedsel, niks ouds of verlept. Zo te zien kunnen de olifanten dus deze week nog lekker eten. Daarna moet er weer nieuw aangevoerd worden. Hier moeten dus ook elke week “boodschappen” gehaald worden.

Blijdorp

Ons abonnement van Blijdorp was bijna afgelopen. Nou kunnen we zoiets natuurlijk digitaal verlengen én betalen, maar dan zouden we de korting van de Rotterdampas mislopen. Dat zou toch jammer zijn. Dus gingen we maandag maar even naar de diergaarde toe en als je daar dan toch bent, wat doe je dan? Ja, natuurlijk een beetje rondlopen. Het was zulk heerlijk weer, dat we zelfs een beetje lang rondliepen, foto’s maakten en een heerlijke dag hadden 😉 😉 😉

DUURzaam

Twee groene kaarten van de Postcodeloterij, voor elk lot één, lagen vorige week op de deurmat. Ik mocht dus voor 25 euro duurzaam gaan winkelen bij de grootgrutter. Je weet wel, die vroeger zo op de kleintjes lette.
duurzaam.jpgEn omdat ik liever niet de kant-en-klare “duurzame” producten van de voedingsindustrie koop, besloot ik gisteren biologische spinazie in mijn karretje te leggen. Maarrrr… die zak met 200 gram bioblaadjes kostte ruim 2x zoveel als een zak NIET biogroene spinazie. Nog voordeliger was een zak NIET biogroen van 400 gram. Die kostte zelfs minder dan 2x 200 gram samen. Ja ja, meneer AH, dat lijkt er toch wel een beetje op dat de prijzen eerst flink verhoogd worden en er dan “genereus” met korting wordt gewapperd. Daar trappen wij niet in! Zo wordt biologisch alleen maar DUUR en niet duurZAAM! Ik begrijp best wel dat biologisch wat duurder kan uitkomen, maar deze verschillen waren me toch te gortig. Of was het helemaal niet de bedoeling dat we en masse biologische groenten gingen kopen? Moesten we toch maar vooral kiezen voor die producten van de international? Tja, dat is dan jammer. Ik doe daar niet aan mee!