Boek

Dit is het vijfde en (helaas..) het laatste deel in de serie over de Cazalet-familie. Weer een dikke pil, anders, maar weer meeslepend geschreven.

We duiken opnieuw in de familie Cazalet, die ruim 10 jaar na de bevrijding de nodige veranderingen heeft gezien.
Geen rijen dienstbodes, maar alleen nog maar het echtpaar dat al jaren kookt en de auto rijdt. Maar voor wie, net als voor iedereen, de jaren gaan tellen.

Alle familieleden zien de wereld veranderen. Sommigen kunnen daar beter mee om gaan dan anderen. De vrouwen staan nu zelf achter het fornuis, hebben een baan. Liefde, gezondheid, afgunst, jaloezie, relaties of juist de onmogelijkheid die op te bouwen, het komt allemaal aan bod.

Voor de liefhebbers een heerlijk boek om te lezen, je te laten meeslepen door alle beslommeringen, grote en kleine moeilijkheden.

Wandelen

Het was al aan het einde van de wandeling. Ik sloeg rechtsaf, waar de anderen terug naar het beginpunt liepen. Maar zo was ik net wat eerder thuis en dit pad is zo mooi. Dat loop ik liever dan terug door de wijk, tussen de flats.

Het weer was grauw en grijs en dus waren er niet veel andere wandelaars. Maar vogels des te meer. Een geluksmomentje om tussen het hoge gras een prachtige patrijshaan te zien scharrelen. En was dat witte daar in de verte nou een gans, een zwaan of een lepelaar? Ik moest er een beetje voor turen en voor een foto stonden ze net te ver. In de bomen vlogen mussen, mezen en lijsters af en aan. Die waren te snel om vast te leggen.

Bij het hek maakte ik wat foto’s. Niks spectaculair, maar daarom misschien wel zo mooi. Heel even werd de stilte doorbroken door een vliegtuig dat ging landen. Maar voor de rest was de wereld van mij alleen…..

Kerstmarkten…

Je kunt natuurlijk naar Duitsland of België gaan, maar ook in onze eigen stad zijn heel wat leuke kerstmarkten te vinden.

Het kerstseizoen startte afgelopen vrijdag met de opening van de kerstmarkt in de Deense Kerk. Ik was er nog nooit geweest, moest zelfs zoeken waar die was. Maar met de metro stonden we er zo voor.

Het was er heel gezellig, een beetje druk en het geurde al meteen naar kerst. Er waren Deense levensmiddelen en dranken te koop. Maar natuurlijk ook echte Deense kerstversieringen. Er stond een lange tafel met allerlei heerlijke hapjes, taarten en koek, waar we het smörrebrod met zalm goed lieten smaken.

Muzikale maandag

Ook in 2019 start ik de week met muziek. Meestal vrolijk, soms ontroerend en bij tijd en wijle zelfs heel verrassend. Maar het is altijd iets wat mij op een of andere manier geraakt heeft.

Deze week Saoud Massi met Oumniya. Geen woord van te verstaan of te begrijpen, maar toch prachtig!

Opruimen…

Het duidelijk dat hier een flinke opruiming heeft plaats gevonden. Alle rommel die niet meer gebruikt werd, maar wel in de weg stond, moest uit de openbare ruimtes van de flat verwijderd worden. En wat hebben mensen dan een zooitje. Maar gelukkig, de grootvuil-ophaaldienst zou het allemaal weghalen.

Iemand had dat roze autootje toch maar even apart gezet. Het was vuil en verkleurd en echt mooi was het niet meer. Maar zou een kind daar op letten? Welnee, die verzint dat het een mooie glanzende rooie race-auto is. Met zo’n stevig brrrmmm geluid. Max V. in de dop kan er heus nog wel wat mee.

Ik hoop het maar!

Want misschien krijgt dat autootje dan nog een tweede leven bij een gelukkig kind, dat er nog vaak mee zal willen spelen.

Zo het waar zijn…

Ik weet werkelijk niet meer wat ik nou wel of niet moet geloven. Is het nieuws uit echt of een verzinsel van een creatieve geest?

Een aantal weken geleden stond dit in de krant. Ja, het is die krant met chocoladeletters als koppen en niet altijd geheel objectief. Maar dat ze zo sterk liegen? Dat kan toch niet waar zijn?


Is het mogelijk dat een hamburger met frietjes in tien jaar tijd er niet anders uit gaat zien? Ik kan het nauwelijks geloven. Of heeft een grapjas een bord met Japans etalagemateriaal neergezet?

Maar mocht het echt waar zijn , dan kijk ik toch heel anders aan tegen oud worden. Je moet gewoon heel veel fastfood eten, dan word je vanzelf geconserveerd…. 😮

Gezellig hoekje…

Zo nu en dan wandelen de Ganzen niet zo ver, maar blijven we in de buurt omdat het weer een beetje tegenzit. Dan is het vaste prik om bij een grote supermarkt koffie te drinken in hun koffiehoek.

Vorige week zagen we daar ineens een leuke speelkeuken staan. Alles van hout, compleet met pannen, pizza, fruit, groente en eieren. Er huppelde een jongetje naar binnen. Hij vond dat zijn jas aan een wasbeurt toe was en stopte hem meteen in de wasmachine.

En omdat zoiets wel even tijd vraagt, maakte hij ook maar even hardgekookte eieren, hamburgers en pizza klaar. Vrijgevig deelde hij uit. Eén van de wandelvriendinnen merkte op dat zij liever geen hamburger wilde. Waarop hij meteen meldde dat het een “vega”burger was. Die kon ze dus gewoon eten. We kregen allemaal wat van hem te smikkelen.

Toen zijn moeder klaar was met bood-schappen doen, kostte het nog moeite om hem mee te krijgen. Hij moest nog opruimen, die jas moest nog drogen, en de afwas… Oh ja, stond alles uit, want er mocht geen brand komen.

Wat zal zijn vriendin later blij zijn met zo’n zorgzame en geëmancipeerde man… 😉

Dat zal je maar gebeuren…

Soms lees je dat iemand op de (A)Sociale media verwisseld wordt met een ander. Die heeft dan dezelfde naam, geboortedatum en geslacht. Maar duidelijk niet de zelfde levensinstelling, want wie schulden maakt of iets fouts doet, moet daar zelf voor opdraaien. Maar hoe maak je duidelijk dat jij niet die persoon bent, maar dat het een andere persoon is.

Zelf heb ik er (gelukkig) niks mee te maken, maar toevallig hoorde ik deze week een exact zelfde verhaal van iemand. Vrijwel identiek aan dit krantenbericht. En die had er heel veel last mee gehad. Want ze werd achtervolgd door mensen die meenden geld van haar te goed te hebben. Het heeft haar heel veel moeite (maar ook geld) gekost om de zaak weer recht te breien.

Tegenstrijdig…

Op Facebook kreeg ik vorige week regelmatig het bericht te zien dat de Hartstichting geregeld heeft dat je nu ook bij de HEMA je bloeddruk kunt laten meten. Dat kan natuurlijk ook bij de huisarts, bij de apotheek of zelfs thuis met een eigen bloeddrukmeter.

Ik vind het wel vreemd dat het zomaar kan bij de HEMA. Misschien handig als je weinig tijd hebt… Maar ook tegenstrijdig. Want je loopt daar, pakt en passant een rookworst mee en nog een, altijd handig. Er naast staan zoute crackers… Mmm, lekker!! Dat die te zout en te vet, dus slecht voor je hart zijn laat je langs je heen gaan. Hé kijk, een nieuwe smaak chips in grootverpakking. Neem mee die zak. En de kruidnoten en speculaas zijn ook niet te versmaden….

En dan staat daar ineens een mevrouw die je bloeddruk meet. Want meten is weten…… Nou nee, daar doe ik niet aan mee. Zo nu en dan laat ik mijn bloeddruk bij de praktijkondersteuner meten en dan is die soms ietsje te hoog. Gek genoeg was die bloeddruk perfect toen ik een paar jaar geleden met klachten naar de huisarts ging. Het bezoek aan de POB-poli (Pijn op de borst) bracht echter een hartinfarct aan het licht. Ik werd meteen opgenomen en binnen twee weken was ik geopereerd en wel weer thuis.

Ik weet dan ook niet wat ik met al die meetgegevens aan moet. Dat vroeg ik ook al eens de cardioloog. Want bij te hoge druk, kon ik hem dan bellen? Nee…. Moest ik dan zelf maar wat meer medicijnen innemen? Nee!!! En als die druk lager werd, mocht ik dan medicijnen minderen of zelfs stoppen? Nee, in geen geval!

Waaruit ik concludeerde dat het dus geen zin had. Want minder zout eten, rustig aan doen, veel bewegen en niet te zwaar worden, daar ben ik al jaren mee bezig. Wat mij betreft laat ik dat meetpunt bij de HEMA dan ook links liggen. Trouwens, net als rookworst, chips, crackers en zoetigheden. Bij de HEMA koop ik wel pennen, ondergoed, bekers en nylons. Ze raken me niet kwijt als klant. Daar zullen ze dus wel blij mee zijn….. 😉 😉 😉

Lekker luisteren…

Al vaker vertelde ik hier over podcasts. Een podcast is een geluidsbestand en kan over van alles en nog wat gaan. Muziekpodcasts, zoals van de Sandwich, Andermans Veren, maar ook documentaires zoals “Tante Jos”, die ik afgelopen weken beluisterde.

Deze podcast gaat over verzetsvrouw Jos Gemmeke. Radiomaakster Mijke van Wijk gaat daarin op zoek naar de details van het verhaal zoals haar tante Jos het altijd vertelde. Maar hoe zat het nou werkelijk in elkaar en wat was verzinsel en wat was werkelijkheid? Een diepgravend onderzoek in Nederlandse en Britse archieven. Dat alles doorspekt met een verslag van de fietstocht die Mijke in navolging van haar tante Jos maakte, zoektochten naar mensen die Jos kenden of mogelijk gekend zouden hebben. En wie was dan toch die vriendin, die ook een groot stuk mee fietste en plotsklaps verdwenen was, maar later toch weer opdook.

Heerlijk om naar te luisteren als je ergens mee bezig bent. Altijd oproepbaar en wanneer het te veel wordt, kun je stoppen en later weer verder luisteren.