![]() |
Toen ik Bettie’s verslagen over Beijing las, kreeg ik meteen weer zin om naar China te gaan. Maar omdat tussen droom en daad altijd wel bezwaren liggen, dan maar deze week een foto die ik in december 2003 maakte van man en zonen op het Plein van de Hemelse Vrede in Beijing. |
Spelletje #21 (Handen)
| Deze week de derde en laatste opgave in deze reeks. Wil je nog meedoen aan het eerste en tweede spel en zo bonuspunten verdienen klik dan hier voor de eerste en hier voor de tweede opgave. Deze week koos ik een klassiek beeldhouwwerk uit zonder handen. Op de volgende vragen wil antwoord hebben:
De antwoorden kunnen weer uitsluitend per e-mail gezonden worden aan: |
Charles Aznavour
Al sinds mijn jeugd ben ik fan van Charles Aznavour. Mijn eerste LP was van hem, ik heb hem nog. Inmiddels letterlijk grijs gedraaid en al lang vervangen door een CD. En nog steeds luister ik graag naar hem.
Morgen wordt hij 86. En hier zingt hij, naar mijn mening, het allermooiste chanson dat hij ooit maakte:
Manke Nelis
| ‘s-Morgens als we de gordijnen opentrekken komt deze merel aangehupt. Hij weet dat hij kan rekenen op kruimeltjes brood. Als de deur wijd openstaat, komt hij soms even op de drempel zitten. Hij meent dat hij het alleenrecht heeft op onze tuin, want elke andere vogel, groot of klein, wordt door hem met veel geblaas en gekwetter weggejaagd.
Waarschijnlijk is niet elke vogel daar van gediend, want een paar weken geleden was hij ineens gewond. Hij trok met zijn rechter pootje en bij het eten kon hij bijna zijn evenwicht niet houden. En zijn strakke verenkleed zag er verfromfaaid uit. We vreesden dat hij een hapje voor een kat zou worden. Maar na veel eten en rusten in het zonnetje is hij weer helemaal opgeknapt. En als vanouds verdedigt hij zijn territorium. |
|
‘s-Morgens als we de gordijnen opentrekken komt deze merel aangehupt. Hij weet dat hij kan rekenen op kruimeltjes brood. Als de deur wijd openstaat, komt hij soms even op de drempel zitten. Hij meent dat hij het alleenrecht heeft op onze tuin, want elke andere vogel, groot of klein, wordt door hem met veel geblaas en gekwetter weggejaagd. Waarschijnlijk is niet elke vogel daar van gediend, want een paar weken geleden was hij ineens gewond. Hij trok met zijn rechter pootje en bij het eten kon hij bijna zijn evenwicht niet houden. En zijn strakke verenkleed zag er verfromfaaid uit. We vreesden dat hij een hapje voor een kat zou worden. Maar na veel eten en rusten in het zonnetje is hij weer helemaal opgeknapt. En als vanouds verdedigt hij zijn territorium.
Recept: Turkse gevulde aubergines
Snij de stelen van de aubergines en snijd ze dan in de lengte doormidden.
Hol ze uit tot op ca. 1 cm. Snij het vruchtvlees in kleine blokjes.
Strooi zout op de aubergines en laat ze in een vergiet uitlekken. Spoel ze daarna af met koud water.
Zet de oven op 175 graden.
Verhit de olie, voeg komijn, koriander en peper toe Laat de kruiden ca. 1 minuut zacht fruiten.
Voeg de ui toe en bak glazig en doe het auberginevruchtvlees erbij en bak tot het bijna zacht is.
Voeg dan tomaten, rozijnen en knoflook toe en laat fruiten tot de tomaten zacht en smeuig zijn geworden. Voeg eventueel wat tomatenpuree toe als het te droog wordt.
Vul de halve aubergines met dit mengsel en strooi er de kaas over. Zet ze in een lage ovenschaal en laat ze hoog in de oven ca. 40 minuten bakken.
EET SMAKELIJK!!
Uit: Gezond eten zonder vlees.
Nostalgie
Spreuk van de week (20)
Varend hotel
Spelletje #20 (handen)
![]() |
Dit is de tweede opgave uit een rij van 3. Deze handen behoren aan een jonge man. Ook deze week wil ik weten:
Elk goed antwoord levert weer een punt op.
Antwoorden kan alleen via e-mail aan:
|
Bombardement op Rotterdam
Wie in Rotterdam woont, ontkomt niet aan de geschiedenis van de stad. Mijn stad is letterlijk gebrandmerkt door het grote bombardement op 14 mei 1940.
Meteen na de oorlog werd in Rotterdam begonnen met de wederopbouw en men had het te druk om naar de geschiedenis te kijken. Geboren in 1948 heb ik slechts vage herinneringen aan grote stukken braakliggend land midden in de stad. Ik ben opgegroeid met het gedreun van heimachines en steeds hogere bouwkranen. Met straten en pleinen die constant van aanblik veranderen.
Maar nu, nu er steeds minder mensen zijn die het kunnen navertellen, komt de drang om de geschiedenis te bewaren. Op de site van de brandgrens is van alles te zien over deze helse tijd. Met verhalen van mensen die het konden navertellen, foto´s van de verwoestingen en nog veel meer.
En het is mogelijk om de brandgrens na te lopen.De routebeschrijving is ook op de site te vinden.
2007-Herdenking brandgrens (afb. uit Wikipedia)
Maar eigenlijk zou ik elk jaar dit willen zien: de brandgrens verlicht en dus zó griezelig zichtbaar.









