Spreuk van de week

  Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.

Fotograferen is scherper herinneren
wat je eerst niet zag.
Bert Deben

Deze spreuk vond ik op de site Leven in Poëzie, waar naast spreuken ook prachtige gedichten te vinden zijn.

Dichter

Bij het zoeken naar een onderwerp voor Stuureenfoto van deze week dacht ik in eerste instantie aan een foto die ik maakte in Lissabon. Voor die trip kende ik Pessoa nauwelijks. Maar we zagen hem daar elke dag. Dit beeld stond namelijk bijna voor de deur van ons hotel. Eigenlijk staat het voor de deur van Café A Brasileira, een prachtig café in jugendstil. Als je in Lissabon bent, moet je het zeker gaan zien.
Het hoort bij de stad, net zo als de leuke trammetjes, de fado en de heerlijke Pasteís de Belém!

 

bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Fernando_Pessoa

Winterfotojacht 2014

Bij het begin van de winterfotojacht 2014 leek het nog een eeuwigheid voordat de uiterste datum in zicht kwam. Maar nu zijn het nog maar een paar weken tot 1 maart 2014 en de opdrachten liggen ook niet zo voor de hand. Dus stop ik mijn cameraatje regelmatig in mijn jaszak, zodat ik meteen bij een goed object kan toeslaan.
Inmiddels staan er al diverse mappen met foto’s op mijn computer, die misschien de eindstreep zouden kunnen halen. Bij mijn vorige blog had ik de foto’s nog niet in een categorie geplaatst, maar nu weet ik zeker dat die foto’s bij de “lijnen” horen.

De volgende serie past helemaal in het thema “herhaling”:

   
   

Hiroshige

Hodogaya is de vierde rustplaats op de Tokaido-weg die Hiroshige weergaf. Er is al een  groep reizigers aangekomen, maar dan komen over de brug nog eens dragers met grote kisten.

Nu is Hodogaya een onderdeel van Yokohama, met een grote chemische fabriek. Maar het is ook de rustplaats van vele Engelse, Australische, Nieuwzeelandse en Indiase militairen, die in de Tweede Wereldoorlog omkwamen.

De begraafplaats ligt slechts 300 meter verwijderd van de oude Tokaido-weg.

Punt erachter!

Gisteren was de laatste controle bij de internist. Na ruim 5 jaar ben ik klaar met de onderzoeken en controles en hoef ik niet meer terug te komen. Punt, uit!

Ik hoef hier niet uit te leggen dat het voor mij (en voor Leo) een hele opluchting was. Borstkanker betekent niet alleen operatie, bestraling, ziek zijn. Het graaft zich in je leven in. Lange tijd was het prominent aanwezig, al probeerde ik dat voor de buitenwereld te verbergen. Mettertijd slijten ook veel scherpe kantjes af, maar toch. Hoe goed ik me ook voelde, bloednerveus was ik bij elk onderzoek. Angst laat zich niet ompraten of wegstoppen! 

Maar het levert niet alleen negatieve gevoelens op. Het goede eraan is dat je alle normale en dagelijkse dingen veel meer gaat waarderen. Dat je keer op keer zaken móet en kúnt relativeren. Dat niet alles hoeft. Dan doe je maar wat minder en bijna perfect is ook nog goed.

 

En vooral ook heb ik geleerd dat ik sterk ben. Niet bij de pakken neer gaan zitten, maar met frisse moed er tegenaan. Want je leeft nu en dat leven is de moeite waard.

Jammer, dat er gisteren niemand achter me liep en zag hoe ik een klein vreugdesprongetje maakte 😉

Doorgedraaid

Je bent volwassen, moeder van een 10 maanden oude baby, die je ook meeneemt als je boodschappen gaat doen. En passant neem je een paar biertjes voor je man (en jezelf) mee bij de supermarkt. Maar dan zegt de juffrouw achter de kassa dat ze het bier niet mee mag geven “want u heeft een minderjarige bij u. Je gelooft het niet? Klik hier.

Puzzelen

Deze puzzel kreeg ik met kerst. Niet iets wat in één avond klaar is. Dus eerst maar een puzzelkleed aangeschaft, zodat ik het ook kan opruimen als ik geen tijd heb om er rustig aan te zitten.

Het is een prachtige herfstplaat van de Japanse tuin in Vancouver. Maar aan de linkerkant zijn de struiken grijsachtig groen en aan de rechterzijde juist groenachtig grijs. En al die oranjerode bladeren zijn moeilijk van elkaar te onderscheiden. Dat is dus wel even goed zoeken naar het juiste stukje. Maar het vordert gestaag. De brug was het gemakkelijkst en dus ook het eerste klaar. Ik kan nog veel avondjes voort…..

 

Geluk

Ik hoorde dat Europees Voorzitter Herman Van Rompuy het boek “Geluk. The World Book of Happiness” als nieuwjaarscadeau aan alle wereldleiders heeft gestuurd. En ineens viel me op dat er de laatste tijd zo veel over GELUK gesproken wordt.
Ach misschien had mijn moeder wel gelijk, die zei: “Als je lacht, zijn je zorgen niet minder, maar ze lijken minder”.

Daarom hou ik zo van mijn Boeddha in de keuken. Hij staat in de vensterbank en lacht en ik word er altijd vrolijk van. En vrolijk is het begin van gelukkig, toch …. ?