Tijdreis

Posted on by

Met alle foto’s die via Facebook of andere kanalen tot ons komen, kun je soms een reis in de tijd maken. Zo zag een neef van Leo op Facebook een foto van “Waar in Rotterdam”, die lange jaren geleden genomen was. Wie wist waar dat was? Neef Dick herkende de straat meteen. Dat was de Schalkburgerstraat, daar woonde oma. Hij wist het nog precies, nummer 22 , met het pakhuis ernaast.

Hij keek nog eens goed. Nou ja zeg, …. daar voor het raam…. was dat nou niet….? Ja, hoor het kon niet missen, daar zat oom Jo, de vader van Leo. Hij stuurde ons meteen de link door. Je moet weliswaar heel goed kijken, de foto vergroten en dan nog is het een beetje wazig en valt mijn schoonvader weg achter de feestverlichting. Maar hij is het onmiskenbaar. Alsof je terug reist in de tijd.

Reclame

Posted on by

Bron: Pinterest

 Uit welk jaar deze reclame is, weet ik niet. Maar vast al van een hele tijd geleden, zo te zien aan moeder en kind. En aan de aard van de advertentie. Want dat cola gezond is voor je baby, dat lijkt me toch nogal stug. Maar ja, eens was Coca-cola een soort van wondermiddel. En je kon er dus niet vroeg genoeg mee beginnen. 

Tijden veranderen. Hoe kijken we over 100 jaar naar de advertenties van ons hedendaagse “superfood”? Want dan pas weten we wat voor effect dat heeft gehad.

 

Ouwerwets

Posted on by

De koopman op de rommelmarkt in Amsterdam had nog wel een kleine voorraad, maar of ie er veel van zal verkopen, betwijfel ik. Want wie gebruikt dit nou nog… een gordeltje om maandverband aan te bevestigen? Dat gebruikte men toch wel heel lang geleden. Oh ja, ik kreeg er een, toen ik “groot meisje” werd. Het hoe en wat van “ongesteld zijn” bleef voor mij nog een tijdje in het ongewisse. Mijn moeder was niet zo van de voorlichting. Maar goed, ik kreeg dus een soort badstof lappen, met een knoopsgat, om aan dat gordeltje vast te maken. Die lappen werden na gebruik uitgewassen. Ik vond het maar een vies gedoe.
Toen ik eenmaal zelf geld verdiende, stapte ik al snel over op wegwerp maandverband. Dat was van Nefa en niet zo dun als nu. Dikke proppen watten met een soort verbandgaas erom. En wat vond mijn zus dat een geldverspilling. Die heeft tot het bittere eind háár lappen uitgewassen en aan de lijn buiten gedroogd. Daar snapte ik weer niks van. Ze was nogal preuts, maar daarmee zette ze zichzelf toch echt een beetje te kijk.

Meisjes van nu zijn veel beter op de hoogte dan ik destijds. Tampons, maandverband en inlegkruisjes… ze kijken er niet meer van op.

 

Amsterdam

Posted on by

Een dagje Amsterdam levert geheid wel wat foto’s op. En zeker als het zo mooi weer is als laatst, toen ik met Bettie had afgesproken. Tussen al onze gesprekken door maakte ik ook wat foto’s. De eerste van zo’n echte Amsterdamse fietstas, met grachtenhuizen. En daarmee was een blogidee geboren! Want die dag zag ik overal grachtenhuizen. Hierbij een klein impressie.

Componisten

Posted on by

Een bekend persoon wil de toeristenindustrie nog weleens goed uitkomen. Zo’n beroemde zoon (of dochter) krijgt dan een standbeeld en allerlei bric à brac die ook maar enigszins verband houdt met de beroemdheid komen ter verkoop aan bod.
Dat is in Lucca niet anders. Midden op een pleintje zit daar de componist Puccini in brons vereeuwigd. En rondom dat plein word je overspoeld met boeken, platen en posters van zijn composities. Kijk maar hier: ingelijste posters van zijn beroemdste opera’s, te kust en te keur.
Bij Stuureenfoto is het thema deze week “componisten” en ik ben benieuwd wie deze week allemaal de revue zullen passeren.

Jaar van de geit

Posted on by
Volgens de Chinese astrologie begint vandaag het jaar van de geit (of het schaap). Zachtaardige wollige dieren, die zorgen voor verdraagzaamheid en verzoening. Laten we dat hopen, want de wereld kan wel een beetje meer verdraag-zaamheid gebruiken.

 

Alle die nare berichten over een mogelijke confrontatie tussen allerlei landen bezorgen me zo nu en dan hartkloppingen. En als we dan ook nog wat schaapjes op het droge kunnen krijgen, kan het toch niet meer stuk 😉 😉 😉

 

 

En dat voor die prijs…

Posted on by
Voorjaar 1972. Op de kermis in Rotterdam lopen Leo en ik hand in hand en smoorverliefd. We staan stil voor de automaten, waar je met een soort hijskraantjes spulletjes kunt opvissen. Leo haalt een gulden (!) uit zijn zak en ik mag proberen iets te winnen. Zonder ook maar enige ervaring laat ik de grijper zakken. “Nee joh, dat moet je zo niet…….” Leo zwijgt abrupt en staart me aan, want ik heb in één keer een horloge naar boven gehaald.
Het is een beetje protserig, niet onze smaak. Maar het loopt goed. 

Nu, ruim veertig jaar, later loopt het nog steeds. Okay, je moet het opwinden en het is een beetje gekrast. Het past niet in het huidige modebeeld en Leo draagt het ook  niet vaak.

Maar diverse andere horloges hebben er al lang de brui aan gegeven, ondanks de nieuwe batterijen die we er in stopten. Dit horloge gaat dan ook niet weg. Wat een kwaliteit, en dat voor die prijs… 😉

Vertalen

Posted on by

Gingen we vroeger op reis met een boekje “Wat en hoe in het ….”, nu nemen we onze smartphone mee. Natuurlijk voorzien van de Google Translate app. Die vertaalt alles van en naar de vreemde taal en maakt conversatie mogelijk. Nou ja, niet echt natuurlijk, maar handig is het soms wel. Want wat doe je nou als je op de hotelkamer in Tokio tot de ontdekking komt dat er wel wat meer kleerhangers mogen zijn.

Dan spreek je in het Nederlands “Heeft u nog wat kleerhangers voor mij? in op je telefoon. De vertaling in het Japans lieten we bij de receptie horen en lezen:  のためにいくつかのハンガーがありますか？ En ja hoor, daar kwamen ze al met kleerhangertjes aan. Hoeveel we er wilden. Daar hebben we maar 4 vingers voor opgestoken, dat ging iets sneller dan weer in de telefoon kletsen. Veel gelach over en weer en wij hadden wat we wilden.

Het programma vertaalt zelfs talen zoals Swahili. Dat was weer handig voor de vrouw in dit bericht.