Onlangs waren we in de IKEA, in het grote magazijn. En toen moest ik aan dit filmpje denken:
Onlangs waren we in de IKEA, in het grote magazijn. En toen moest ik aan dit filmpje denken:
Vroeger waren er die leuke emaille borden met reclame, later kwamen de grote billboards langs de weg. Het werd groot, groter, grootst.
Maar dit spant de kroon, het allergrootst.
In Warschau besloeg dit billboard een heel gebouw. Waar die reclame over ging? Misschien wel speelgoed, dacht ik. Want het e-mail adres wat er op staat is www.playmobile.pl. Maar nee. het gaat om een telefoonmaatschappij.
Maar “Paris s’éveille” klinkt voor mijn gevoel veel mooier. Het is jeugdsentiment, maar ook nu vind ik het nog steeds leuk:
Ik houd angstvallig in de gaten of er katten in de tuin komen. Ik weet dat ik ze niet altijd kan tegenhouden, maar nu voel ik me toch verplicht om “mijn” merels te beschermen.
En wat zou ik graag een foto gaan maken, om te zien hoe het grut er bij zit. Maar dat durf ik niet. Stel je voor dat ik de ouders de stuipen op het lijf jaag en ze niet meer terug komen. De foto hierbij is dus niet door mij gemaakt, maar van internet geplukt (met dank aan http://zestigplus.punt.nl).
Al die foto’s die bekeken en gesorteerd moeten worden, brengen je meteen weer in de tijd terug.
Je ziet niet alleen familieleden, maar ook het oude meubilair, de kolenkachel, het tafelkleed van toen.
En dan wil ik altijd nog even verder zoeken. Dat kan tegenwoordig, zoals op deze site. Materiaal te over, veel te lezen maar ook nog heel veel terug te zien of te horen. Zoals deze uitzending over de Nederlandse huisvrouw in de jaren 50. Je moet er even de tijd voor nemen (bijna een halfuur) maar het is leuk om te zien.
Elk jaar zijn er weer hordes mensen die zich in het zweet lopen voor de Marathon van Rotterdam. Ik weet dat ze er heel lang en heel intensief voor hebben getraind en dat dwingt op zich alleen maar bewondering af. Zelf zie ik het me niet (meer) doen. Ik heb altijd al de p… gehad aan hardlopen, dus ik hou het bij wandelen. Maar voor al die stugge volhouders en doordouwers gaat mijn petje af. Misschien ga ik vanmiddag wel even kijken hoe vriendin Dorothé het er af brengt. Zij schrijft regelmatig over haar hardloophobby en morgen staat ze hopelijk moe, maar glunderend op haar blog. Dan heeft ze dit parcours helemaal en binnen de tijd uitgelopen (klik op de foto voor een goed leesbare kopie)
![]() |
In de wijk waar ik woon zijn een heleboel straten en wegen vernoemd naar Nobelprijswinnaars. Het leek me wel leuk om deze vroeger toch heel beroemde mensen weer eens voor het voetlicht te brengen.
De vrouw die hier in de lens kijkt, was niet alleen schrijfster, maar ook een voorvechtster voor vrouwengelijkheid en emancipatie. Zij zag en beschreef hoe vrouwen in het China van begin vorige eeuw werden gebruikt, vernederd en heel, heel hard moesten werken. Zouden haar boeken nog worden gelezen? |
| Al zappend kwam ik gisteren ineens een aflevering van Coronationstreet tegen. Al jaren heb ik daar niet naar gekeken, maar ineens was ik weer een tiener. Toen mijn moeder en ik op donderdagavond keken. Dat was de avond dat mijn vader ging kaarten en wij dus heerlijk konden zwelgen in de serie. Eigenlijk ging het over niets, zomaar een doorsnee straat ergens in Engeland. Maar dat was nou juist het leuke, allemaal mensen die gewoon deden. En deze vonden we de leukste: Ena Sharples, de roddeltante met de scherpe tong, die haar medebewoners bekritiseerde in The Rovers Return Inn.
Puur jeugdsentiment! |
![]() |
Zelfgemaakte mayonaise is veel lekkerder dan gekochte. En je weet tenminste wat er allemaal inzit. Deze methode is supersnel en werkt perfect, je moet er alleen voor zorgen dat alle ingrediënten op kamertemperatuur zijn.
Ik nam de proef op de som en ja hoor, perfecte en heerlijke mayonaise in een handomdraai:
De afbeelding bij deze spreuk werd geschilderd door Marian van der Sanden. Op haar website zijn nog veel meer mooie schilderijen van haar te zien. Zeker een bezoekje waard!