Leenwoorden

Dat er in onze taal heel wat woorden hun oorsprong vonden in een andere taal is wel bekend. Engels en Frans leverden tientallen woorden.

Maar omgekeerd kan het ook, want deze woorden komen toch echt van origine uit het Nederlands:

apartheid (komt van: apartheid) boss (komt van: baas) easel (komt van: schildersezel) cookie (komt van: koekje) dapper (komt van: kwiek) dock (komt van: (scheeps)dok) land scape (komt van: landschap) filibuster (komt van: vrijbuiter) to fuck (komt van: fokken) loafer (komt van: landloper) o.k. (komt van: Old Kinderhoek) sketch (komt van: schets) still life (komt van: stilleven)

scrabble (komt van: krabbelen/schuiven) Santa Claus (komt van: Sinterklaas) scone (komt van: schoon brood) snoopy (Amerikaans) (komt van: snoepje) trek (komt van: trek(tocht) yacht (komt van: jacht) yankee (komt van: jankees )

Matjes

Matjes vlechten, dat is een tijd geleden. Op de kleuterschool, dat weet ik heel zeker. Zwarte matjes, waardoor ik oranje en gele strookjes moest vlechten. Eén op, één neer. Helaas was ik toen al tamelijk eigenwijs en probeerde ik wat het zou worden als ik één op en twee neer deed.
En dacht je dat de juf dat mooi zou vinden? Nou vergeet het maar! Nee, Elsje, dat doe je zo niet. Netjes telkens maar één op, één neer.
Het gekke is, dat ik nog altijd iets anders wil dan staat aangegeven. Met alles: recepten, breiwerken, patroontjes…. Ik moet en zal er mijn eigen inbreng in hebben. Al verander ik maar één klein dingetje.
En sommige mensen vinden dat nog altijd eigenwijs en recalcitrant…. Nou, lekker puhh!

Bron: http://www.historischmuseumdeventer.nl

Zomer

In plaats van zelf een vrijdagse foto op haar blog te plaatsen te plaatsen, vraagt Chantal vandaag anderen om een foto-link met een zomerse inslag.
Nou, als het niet regent zit ik graag in mijn tuin. En daarnet leek het even op, zon en zelfs een beetje warm.
Maar de afgelopen weken was dit, helaas, het geijkte ZOMER-beeld:

Alles wel mooi groen, maar nat, nat en nog eens nat.....

Zelfgemaakt

Om alle knutsel- en stempelspulletjes op te bergen, kocht ik laatst een ladenkastje bij het grote Zweedse warenhuis. Het past mooi onder de tafel die ik er ook kocht en met 6 laatjes kan er veel in worden opgeborgen. Maar toch ontbrak er nog iets aan. Want alle steentjes, letters, bloemetjes, brads en andere versieringen wilde ik netjes opbergen.  Ik zocht een verdeler, maar besloot uiteindelijk zelf iets te maken. Maten opnemen, karton uitzoeken en twee avonden flink doorwerken resulteerde in 15 vierkante doosjes, die perfect passen. Genoeg ruimte voorlopig om alles netjes te sorteren.  

Ik maakte ook nog een langwerpig doosje om wat grotere letters in te bewaren. Misschien maak ik er daar ook nog wat van, zodat ik zelfs 2 lagen in het laatje kan bergen.
In de andere laatjes heb ik papier, inkt, sponsjes, stempelkussen en nog veel meer gestouwd.

Verouderen

Bij deze foto van Henry Kissinger moest ik ineens aan mijn zwager denken. Hij leek erg op hem.
Maar mijn zwager is op 45-jarige leeftijd plotseling gestorven. Dat is inmiddels meer dan 36 jaar geleden en hij zou nu dus ook al ruim in de 80 zijn. Zou hij er dan ook zo uit zien?

Gek toch, dat mensen die gestorven zijn in je herinnering nooit meer ouder worden. Want ik herinner me hem toch nog altijd zo als hij vlak voor zijn dood was.
Ik weet dat je met de computer portretten kunt verouderen, maar wat heb ik daaraan? Ik hou me maar bij de herinnering aan hem.

Oorwurm

Soms heb ik last van oorwurmen. Nee, niet die kleine beestjes, maar van zo’n liedje dat blijft zeuren in mijn hoofd.
Het kan komen door een liedje dat ik ergens hoor. Maar ook zomaar, als ik iets aan het doen ben, dan valt me plots een melodietje in. Het laat me dan niet meer los, het dreint en drenst soms dagenlang in mijn hoofd.
Vorige week was het “de vlieger” van André Hazes. Ik vind het een tranentrekker van jewelste, maar het ergste is dat ik niet de versie van André hoor, maar de persiflage die iemand eens ten gehore bracht op een bruiloftsfeest. En die ging zo vals, zo vals dat ik er nu nog kouwe rillingen van krijg!

Zelfgemaakt

Een paar zelfgebakken koekjes, verpakt in een gezellig, ook zelfgemaakt, doosje. Dat is toch een leuk aardigheidje als je op visite gaat?
Voor de koekjes gebruikte ik dit recept. Ik heb ze al vaker gemaakt en ze zijn heerlijk!

Een verpakking matzes bracht me op het idee voor het doosje. Het was eerst wat puzzelen, rekenen en nauwkeurig uitmeten om het doosje te tekenen en uit te snijden.
Daarna geschikte stempels uitzoeken en het papier bestempelen. Als laatste het doosje in elkaar zetten en voilà.

 

 

 

OV-chipkaart

Het is nog steeds tobben met het openbaar vervoer en de OV-chip. Dit maakten wij afgelopen weekend mee.
We gingen naar Den Haag, met de Randstadrail. Dat verliep allemaal vlekkeloos. Maar terug was een heel ander verhaal.
Halverwege de tramrit naar het Centraal Station van Den Haag werd plotseling gemeld dat de tram niet verder ging in verband met werkzaamheden. We stonden op de Brouwersgracht en er zou een bus komen. Bijna vergaten we nog uit te checken. De bus kwam na ongeveer een kwartiertje. We checkten weer in en reden naar het Centraal Station. En natuurlijk checkten we uit.
Den Haag Centraal wordt verbouwd. Maar nergens stond aangegeven hoe we nu weer bij de trein konden komen. Op goed geluk liepen we andere mensen achterna en ja, daar was de trap naar het station. Je zult maar buitenlander zijn, dan zoek je je een ongeluk.
De trein naar Rotterdam was net vertrokken, dus besloten we ook weer met de Randstadrail terug te gaan. Bij de scanpaal scande ik mijn OV-chipkaart en Leo natuurlijk de zijne. Maar bij controle onderweg bleek dat Leo niet was ingecheckt. Uiteraard protesteerde hij en ik vertelde de controleur dat ik zeker wist dat hij wel ingecheckt had. “Dat kunt u niet weten, want je moet ook zien of je ingecheckt hebt. Die kaart voor die paal houen is niet voldoende”, kreeg ik te horen van de controleur. Oh…, dat wisten we niet. Lekker praktisch als het druk is. Dat er op die displays steeds iets anders staat, maakt het er ook niet duidelijker op.
Leo kreeg een behoorlijke boete en stak zijn ongenoegen daarover niet onder stoelen of banken.  Hij werd behandeld als een notoire bedrieger en dat schoot hem behoorlijk in het verkeerde keelgat. Gelukkig kon ik hem een beetje kalmeren. In zo’n situatie heeft al dat palaver geen zin.
Bij het overstappen op station Beurs hebben we meteen een uitdraai van zijn OV-chipkaart gemaakt. En wat blijkt, hij heeft rond 22.50 uitgecheckt (dat zal dus in de bus geweest zijn) en om 23.00 uur heeft hij weer uitgecheckt. Rara, hoe kan dat?
Inmiddels is er een behoorlijk pissige brief naar de afdeling Veiligheid van de RET gegaan. Want die boete accepteren we niet. Dit muisje krijgt dus nog een staartje.

En we gaan de klacht hier melden:

ov-chipklacht

Verbouwen

Nee, wij zijn niet van die klussers. Voor ons is de Gamma, Karwei of Praxis geen eldorado, eerder een hopeloze zoektocht. En als er als eens iets geklust moet worden, dan roepen we toch liever de hulp van een expert in.
En voor grote klussen natuurlijk helemaal. Zoals bij het verbouwen van de badkamer. Wekenlang waren er mannen aan het breken, boren en timmeren, tegelen, werden leidingen verlegd en kranen gemonteerd. Maar uiteindelijke alle rommel meer dan waard!!
Dit was de achtereenvolgens de oude situatie, het slopen en de nieuwe badkamer (klik op de foto voor een vergroting).
En wie niet genoeg kan krijgen van de rotzooi bij een ander, kan deze week ook nog kijken bij Stuureenfoto.

 

Op stap

Eén keer per jaar krijgen wij een uitnodiging voor een dagje uit met de oud-gedienden van Heineken, het bedrijf waar Leo werkte. Acht dagen lang rijden er zo’n vier of vijf bussen met oud medewerkers van alle rangen (met hun partners) naar een of andere leuke bezienswaardigheid. Er wordt gelachen, gepraat en oude herinneringen opgehaald. Vanzelfsprekend is bij zo’n bedrijf het eten en drinken goed verzorgd.
Dit jaar dronken we koffie in Montfoort, waarna de bussen naar Boerinn in Kamerik reden. Na een lunch kon je boerengolfen, creatief met hooi aan de slag, wandelen of, zoals wij deden, kijken hoe kaas wordt gemaakt. Op de foto roert Ineke, vrouw van oud-collega Teun,  in de wrongel om een mooi minikaasje te maken.
In de Klaveet in Achterveld stond weer een heerlijk hapjesbuffet klaar en werd later ook het diner geserveerd. Er was gezellige muziek, zodat we konden laten zien hoe fit en lenig we nog steeds zijn. En na de koffie werden we uitgezwaaid door het bedienend personeel.
 

Zulke dagen worden al jaren met veel enthousiasme georganiseerd en verzorgd door  de vrijwilligers Cor, Lou, Piet en Piet. En daar wilde ik ze nu een keer extra voor bedanken. Want het is telkens weer heel gezellig. Hopelijk komen er nog veel van deze vrolijke dagen.