….Och, och wat heeft een mens altijd toch veel te doen.
En vooral rondom Kerst. Boodschappen halen, eten koken, tafel dekken, bakken, optutten, op visite…
Nou ja zeg…, hou eens op. Nee, zoveel had ik nou ook niet te doen. Zondag alle tijd om rustig wat voor te bereiden en onze traditionele kerstfilm “Scrooge” te bekijken
Gisteren waren we met de hele familie bij schoonzus en zwager. Hadden allemaal een deel van het kerstdiner gemaakt en zaten aan een lange gezellige tafel. Er werd gelachen, gepraat, herinneringen opgehaald. Het rook heerlijk en we voelden ons allemaal geborgen in de knusheid van de familie. Dus nee, geen Kerststress. En vandaag….? We buiken een beetje uit. Doen we het rustig aan. Beetje lezen, muziek luisteren, misschien een wandelingetje. En het blog is gewoon wat later dan normaal 😉
Category Archives: Uncategorized
Vrolijk kerstfeest
Omdat Eerste Kerstdag op een maandag valt en ik dit jaar elke week met muziek begonnen ben, staat er hier een muzikale kerstwens.
Klik hier of op de afbeelding om naar de toepasselijke muzikale kaart te openen. 
Deel dit op:
Musical
Eigenlijk houden we niet zo van musical. Zo’n verhaal waarin plotseling iemand in zingen uitbarst, nou …nee. Maar toen ik zag dat er een musical over het leven van Annie M.G. Schmidt zou komen, wilde ik er per sé naar toe. En het heeft ons niet gespeten. Wat een heerlijke avond, wat een prachtige musical, die gebaseerd is op de biografie die Annejet van der Zijl schreef. Met in de hoofdrol Simone Kleinsma als Annie M.G. en William Spaaij als haar zoon Flip. Met heel veel heerlijke liedjes en muziek van Harry Bannink. Liedjes die de hele zaal zowat woordelijk mee kon zingen en dat hoorde je dan af en toe ook. Eén wervelende show, waarin heel vele humor, zang, dans en vrolijkheid werd afgewisseld met ernstige dingen.
Deel dit op:
High tea
Afgelopen maandag kregen de spelletjesdames een high tea aangeboden. Erg letterlijk een “high” tea, want we gingen naar de Euromast. Om 2 uur zat het hele gezelschap keurig klaar bij de metro. Eén van de dames is soms een beetje in de war en dacht haar OV-pas kwijt te zijn. Dat gaf nogal wat reuring bij het uitchecken. Maar een vriendelijke RET-beambte hielp ons en uiteindelijk kwam de pas toch weer terecht. Nog een stukje met de tram, wat lopen en dan waren we bij de Euromast. Met de lift in no time naar boven, waar onze tafel al gereed stond. We werden verwend met diverse soorten thee, er werd een kopje bouillon geserveerd en er kwamen heerlijke hapjes op tafel. Voor ieder wat wils. En ondertussen konden we genieten van het uitzicht over Rotterdam. Jammer genoeg scheen de zon niet, maar vooruit, je kunt niet alles hebben. We lieten het ons allemaal heerlijk smaken en voor de altijd regelende en zorgende Ria waren er cadeautjes. Toen de schemering viel, kregen we ook nog de lichtjes van de stad te zien. Een super gezellige en geslaagde middag!
Deel dit op:
Kerstverhaal
Iedereen heeft ze wel, rampzalige kerstverhalen. Achteraf valt het allemaal wel mee, vallen ze meestal onder het kopje “och ja, weet je nog wel?” Maar op het moment suprême kunnen er harde noten worden gekraakt.
Dit verhaal hoorde ik van J, al jaren één van onze beste vrienden. Hij kookt graag en wil met de kerst zeker extra uitpakken. Jaren geleden besloot hij om als kerstdessert een fraaie bavarois te maken. Hij was die dag alleen thuis, maar alles was al in huis gehaald. Hij pakte een mooie vorm uit de kast en kon beginnen. Het verliep vlekkeloos. Het recept klopte, er was van alles genoeg en na een poosje goot hij vergenoegd een prachtig mengsel in de schaal. Zo, nou nog even in de koelkast zetten. Och hemel, hij struikelde, de schaal glipte uit zijn handen en sloeg met een klap op het aanrecht en tegen de muur. Het was een ravage in de keuken. Er vielen wat woorden, die niet in een kerstliedje voorkomen 😉
Wat nou? J. besloot om de boel maar even de boel te laten, dat kwam straks wel. Eerst repte hij zich naar het winkelcentrum om daar een nieuwe schaal en verse benodigdheden te halen. Het was al bijna sluitingstijd, maar toch slaagde hij erin alles nog bij elkaar te krijgen.
Die bavarois maar eerst maken, want die moest nog een flinke tijd opstijven….. Wat hij zich niet gerealiseerd had, was dat de eerste bavarois inmiddels stijf op de muur en het aanrecht plakte. En dat gaf uiteindelijk nog het meeste werk. Hij moest het er af krabben om weer schoon te krijgen.
Tegenwoordig maakt hij een ander toetje. Hij heeft zijn bekomst van bavarois 😉 😉 😉
Deel dit op:
Onze kip
Klik op de foto voor meer uitleg over dit kunstwerk
“Onze kip”… ?? Ja zeker, dit is onze Ommoordse kip. Ze staat al sinds jaren bij de ingang naar de kinderboerderij in onze wijk. Het kunstwerk is een beetje het symbool van Ommoord. Helaas ook vaak het mikpunt van verveelde mensen, die haar bekladden, oververven of zelfs omgooien en beschadigen. Maar het is gelukkig ook een duidelijk landmark. Als ik er langsloop zitten er heel vaak kinderen op, die gefotografeerd worden door ouders of grootouders. Ze heeft ook nog eens twee grote mooie witte eieren gelegd. Leuk toch zo’n toepasselijk beeld bij de kinderboerderij?
Deel dit op:
Onderzoek
Wat er tegenwoordig niet allemaal onderzocht wordt. En wat de conclusies dan zijn… Appende fietsers, je zou toch zeggen dat die niet zo goed meer kunnen uitkijken. Maar nee, een onderzoek wees uit dat al die ongelukken helemaal niet door die appjes en mobieltjes komen. Waardoor dan wel…? Dat is nog onduidelijk, ja ja.
En dan dit onderzoek. Wat een rare conclusie. Ik denk dat de auto-industrie liever meer grote auto’s verkoopt dan kleine wagentjes. Dus passen we het onderzoek en/of de conclusie maar aan.
Dat we tegenwoordig zo snel rijden, gehaast zijn, er zoveel vrachtverkeer op de weg zit, onze aandacht door allerlei toeters en bellen afgeleid wordt…. Welnee, daar komt het natuurlijk niet van.
Dit soort onderzoeken zouden wat mij betreft wel achterwege gelaten kunnen worden. Want wie heeft er nou wat aan?
Deel dit op:
Lampen
Lampen gemaakt van oude melkflessen kende ik wel, maar deze cafélampen kende ik niet. Misschien behoren ze wel tot de standaardcollectie als je een horecabedrijf wilt inrichten. Maar het zou ook kunnen dat een handig familielid deze lampen in elkaar heeft gezet. Na een paar weken heb je tenslotte flessen genoeg. In een flits dacht ik dat het thuis ook wel leuk zou zijn. Bespaart heel wat ritjes naar de glasbak, nietwaar. Maar nee, te groot voor onze kamer en ja, dan zou iedereen wel erg snel tot de conclusie komen dat wij wel van een wijntje houden 😉 😉 😉
Maar ik vind ze heel erg leuk en misschien brengt het anderen ook op een idee.
Deel dit op:
Automaten
Toen ik laatst naar de film ging met een stel vriendinnen bleek dat bij Pathé het mogelijk is je plaatsen te reserveren. Hoe heerlijk ouderwets vonden we dat. Heel even hadden we een idee van zo’n ouderwetse bioscoop en dat verwachtten we nou net niet dar. Maar eenmaal boven bleek het toch helemaal van deze tijd te zijn. Ja, die plaatsen waren oké, maar wilde je koffie, dan moest je die zelf uit een automaat pakken, net als de andere drankjes. Nergens een mens te bekennen, overal keuzeknoppen en zelfbediening. Misschien is het ’s avonds anders, maar wij waren er midden op de dag. En dan mis ik toch een mevrouw of meneer die vraagt wat je wilt hebben. Nou ja, we wennen er nog wel aan. En zo negatief is het ook niet, want die automaten leveren toch een kleurig plaatje op. Ja ja, elk nadeel heb se voordeel, nietwaar?
Deel dit op:
The Saint
We hebben wel Netflix, maar toch kijken we weinig. Oh, ik ga zeker de nieuwe afleveringen van The Crown bekijken. Maar verder trekt het ons niet zo. We hebben eenvoudigweg geen zin om veel series te bekijken.
We kijken liever DVD’s, als “Keeping up appearances” en laatst pakte Leo weer de doos met afleveringen van “The Saint” uit de kast. Met een zeer jonge Roger Moore, alle afleveringen nog in zwart/wit. En van een soort lieve spanning. De dames zijn altijd bijzonder mooi, een beetje naïef. Ze blijven onder alle omstandigheden netjes en geen kreukel komt in hun jurk. Roger Moore blijft ook maar verbaasd kijken en lost elk akkefietje doortastend op. Het is nergens levensecht, alles is Hollywood plastic.
En na één aflevering vinden we het dan weer genoeg en gaat de schijf weer in de doos tot een volgend keer.
