Wie de boeken van Maigret kent, weet dat hij vaak even een café binnen ging en daar een glaasje dronk. Vaak was dat een glaasje Suze. Een lichtgeel drankje, een beetje zoet, een beetje bitter. Voor mij onlosmakelijk verbonden met Franse sfeer.
En zo’n glaasje zal ik vanavond vast ook weer eens nemen. Want dat mag, als je jarig bent. Dan mag je je wel een beetje laten verwennen en iets extra’s nemen.
Dus zeg ik “proost”. Dat hoop ik nog heel vaak te kunnen zeggen 😉 😉 😉
Ik ben van huis uit wel enigszins gelovig opgevoed, maar religie speelt geen grote rol in mijn leven. En mijn kennis over de Rooms Katholieke riten en gebruiken is marginaal.
De geschiedenis van De Wartburg begint met de enorme gewetensnood waarin Herman Hegger zich bevindt. Als kind wist hij zeker dat hij priester wilde worden. Vader wilde liever nog een werkman in zijn boerenbedrijf. Toch gaat Herman als 12-jarige jongen naar het Seminarie. Maar na een paar jaar gaat hij terug naar huis. Toch pakt hij de studie weer op, op aandringen van zijn moeder.
Als priester in Brazilië beseft hij nogmaals dat hij zijn geloof in de kerk verloren is. Hij keert terug naar Nederland, wordt ziek en ontmoet in het ziekenhuis zijn latere vrouw Willy.
Herman is inmiddels overgegaan tot het Gereformeerde geloof en zet zich in voor de Stichting de Rechte Straat. In Villa De Wartburg vangen zij ex-priesters op, die vaak met gevaar voor eigen leven hun land ontvlucht waren.
Met verve en humor vertelt Loes Hegger (dochter) de geschiedenis van haar jeugd, met de vreemde situaties en steeds wisselende bewoners in huis. Zij zocht diverse ex-priesters op en vroeg hen hoe zij naar hun verblijf in Velp terugkeken.
Het is een boek over mensen, in een periode van hun leven waarin alles op z’n kop werd gezet, alle zekerheden wegvielen. De ene dag waren ze een gerespecteerd priester, de volgende dag werden ze outcasts. Uitgestoten door de maatschappij, stonden ze op straat, zonder geld, zonder bezit. Soms moesten ze vrezen voor verraad, gevangenschap. Vaak moesten ze op stel en sprong hun familie achterlaten, zonder goed afscheid te kunnen nemen.
Ik las het boek in één adem uit. Het bracht me even in een wereld waarvan ik het bestaan niet kende.
Er zullen in dit land wel weinig huizen zijn waar geen badgelegenheid in is. Of het nou een rechttoe-rechtaan douchehokje is of een door een interieur-architect getekende badkamer, dat doet er niet toe. We kunnen ons allemaal met enige regelmaat wassen.
Toen wij thuis rond 1969 een douche kregen (daarvoor waste ik me wekelijks in een teil) vond mijn moeder het niet nodig om die elke dag te gebruiken. Die teil werd gewoon verruild voor de wekelijkse douchebeurt. Dagelijks poedelen aan de wastafel kon ook prima. En ook nu beperk ik douchen nog steeds tot een paar keer per week.
Nu lees ik dat mensen, in het kader van waterbesparing, emmertjes met koud of gebruikt water vullen om later de wc mee door te spoelen. Sorry, dat vind ik wel heel erg primitief.
Er is wel niemand die het ziet, maar stel je voor. Je hebt een fraaie badkamer, met zorg uitgezochte tegels, glimmend design sanitair en stapels op kleur gekozen handdoeken en badlakens. Alles geheel op elkaar afgestemd….
En dan ga je een beetje rommelen met grote of kleine plastic emmertjes. Om die later in het toilet te kiepen of naar de wc te dragen…?
Zuinig met water is prima, maar aan dit geknudder zal ik dus niet mee doen.
Een oudje, maar nog altijd een lief liedje. Georges Brassens met Les sabots d’Hélène.
Valentina krijgt bericht van een Londense advocaat, die haar vertelt dat haar moeder haar een boekwinkel heeft nagelaten. Ze is hogelijk verbaasd, want haar moeder stapte zo maar uit haar leven toen ze 12 was. Nooit, nooit meer heeft ze iets van haar gehoord.
En dan nu ineens… een erfenis. Wie was haar moeder, waarom liet ze Valentina alleen en vooral waarom heeft ze nooit meer iets van haar gehoord?
Omdat te onderzoeken, moet ze dus naar Londen. Helemaal alleen, want ze ligt in scheiding. Al met al geen vrolijke start.
Maar dan begint een soort van speurtocht naar het levensverhaal van haar moeder. Misschien soms een beetje ver gezocht en vaak heel toevallig.
Een gezellig boek, voor boekenwurmen en liefhebbers van een niet al te zwaar verhaal. En ook Londen lovers komen aan hun trekken.
Ach, een beetje verdriet, een snufje oud zeer, veel oude en nieuwe romantiek. Geldproblemen, maar ook creatieve oplossingen.
En boeken, schrijvers en boektitels en verwijzingen in allerlei soorten. Een met verve geschreven en heel ontspannend boek.
Vijftien jaar geleden werd Leo 65 jaar. Hij genoot toen al jaren van de VUT, maar die leeftijd…. Hij had er vreselijk tegenop gezien, wilde die dag het liefst stilletjes voorbij laten gaan.
Maar dat lukte niet. Er was een bescheiden feestje gepland. En hij kreeg dit boekje, dat ik samen met de kinderen, familie en vrienden had samengesteld.
Het omslag was duidelijk. Leo was nu echt stokoud 😄😄. Nou ja, een klein plaagstootje, dat moet toch kunnen?
En nu zijn we 15 jaar verder en wordt Leo vandaag dus 65 + 15 = 80 jaar. Natuurlijk vindt hij dat een nog akeliger getal. Maar ook nu kunnen we het niet veranderen.
Gelukkig is Leo nog steeds vitaal en gezond. Die stok had hij toen en nu nog steeds helemaal niet nodig. Dat plaatje was echt veel te voorbarig.
Vandaag vieren we dus Leo’s verjaardag. Met een lekker biertje, een hapje en een drankje.
En dan gaan we weer over tot de orde van de dag. Nou ja, daarna gaan we lekker een weekje weg. Met een beetje geluk is het mooi weer en kunnen we genieten wat Nederland te bieden heeft.
Een artiest die we kenden in een geheel andere hoedanigheid, maar ik prefereer hem toch als artiest.
Oud politicus Boris van der Ham in”Opstaan”. Niet echt een heel positieve kijk, maar helaas, we moeten het er toch mee doen.
Ikzelf vind deze schoenen vooral spuuglelijk, ondraagbaar en schreeuwend duur. Want wie koopt nou toch dit ontwerp van Balenciaga, waar je volgens mij geen stap op kunt zetten.
Volgens mijn zoon is de mode van Balenciaga een “statement”. Van wat of voor wie, dat werd me niet duidelijk. Gelukkig vond ook hij het niet echt mooi.
Toch had ik bijna dit paar gekocht, gewoon in de Aldi voor een prijs die honderden malen lager was dan die van modehuis B.
Moest ik wel ook nog even langs de Doe-het-zelf-winkel voor een paar flinke keilbouten.
Maar het was warm, en ik wilde eigenlijk veel liever thuis op het terras zitten met een koel wijntje.
Dan maar geen mode-statement. Lijkt me beter ook voor mijn gezondheid. Ik hou liever mijn botten heel.
En trouwens, zulke Crocs heb ik al hééél lang. Heerlijke en onverslijtbare schoenen om mee in de tuin te werken 😉
Leo heeft niet veel hobby’s, maar hij kan geen genoeg krijgen van oude auto’s. Auto’s met een gezicht, niet de 13-in-een-dozijn modellen van deze tijd.
Het liefst zou hij nog een oude VW Kever willen hebben, of een piepklein Fiatje 500. Wel erbij, want heel erg comfortabel zijn die niet meer voor onze oude botten. Maar ja, het zal wel bij een wens blijven. Want zo’n autootje zelf onderhouden of de gebreken repareren, dat is dan weer een andere zaak.
En toen stond opeens de vroegere buurman op de stoep. Met dit boek onder zijn arm. Hij wist zich nog te herinneren dat Leo’s belangstelling naar dit soort dingen uitging. Of Leo het wilde hebben? Uiteraard Peter, heel graag.
En zo zit Leo menig uurtje te snuffelen en te zoeken naar auto’s. En krijg ik regelmatig modellen te zien van voorbije tijden. En al ben ik minder geïnteresseerd in auto’s, sommige herinner ik me wel. De auto waar de Duitse leraar in reed, de oranje Kadett van mijn schoonvader, onze eigen Kever natuurlijk.
Een leuk cadeau voor gezellige uurtjes nostalgie. Nogmaals bedankt, Peter.
Sinds enige weken hoeven er geen muntjes meer in de supermarktkarretjes gestopt te worden. Enerzijds wel gemakkelijker, anderzijds wordt het nu wel snel een rommeltje.
Sommigen mensen vinden het helemaal niet meer nodig om hun karretjes netjes terug te brengen. Die laten het zeer a-sociaal gewoon op de parkeerplaats staan. Anderen zetten het nog wel weg, maar letten totaal niet op bij welke winkel ze horen.
Zijn we nou echt zo gemakzuchtig geworden dat we niet meer even terug naar de winkel kunnen lopen? Je kunt toch moeilijk zeggen dat je niet gezien hebt dat ze afwijken.
Nou ja, ergeren helpt niet. Klagen zou kunnen, maar ik weet niet bij wie. Misschien komt er een oplossing, gewoon door maar te bezien hoe het verder zal lopen.
