Gisteravond keek ik met verbazing naar de natuurserie Life over planten. Ongelofelijk om te zien hoe alles in de natuur op zijn plaats valt.
Nog even dus een stukje, waarin een braam griezelig snel groeit:
Gisteravond keek ik met verbazing naar de natuurserie Life over planten. Ongelofelijk om te zien hoe alles in de natuur op zijn plaats valt.
Nog even dus een stukje, waarin een braam griezelig snel groeit:
Een paar weken geleden stond ze nog in de krant en vertelde dat ze nog lang niet aan ophouden dacht. Nu is ze overleden: Rita Reys, onze eigen Lady of Jazz.
Deze opname is uit 2010, toen ze dus al bijna 85 jaar was, maar nog steeds de sterren van de hemel zong.
Dit vind ik nog steeds de leukste van Youp. Heerlijke conference:
| Grote TV-shows zijn aan mij niet zo besteed. Voor mij geen Voices of SYTYCD. Geef mij maar National Geographic of Discovery. Ik kijk niet naar alles, natuurlijk. Maar programma’s waarin iets wordt uitgelegd en proeven worden gedaan, vind ik ronduit fantastisch.
Zo kwam ik laatst dit programma over het Sidney Operahouse tegen. Dat ken ik van foto’s en daarop is het al heel indrukwekkend. |
![]() |
Maar als je ziet hoe het gebouwd is en hoe de oplossingen voor de problemen tot stand kwamen, wordt je bewondering nog groter. Want iets bedenken is één, iets uitvoeren is heel andere koek.
De uitzending was er een uit een serie, die nu helaas al weer is afgelopen. Maar het wordt zeker herhaald, dus je hebt de kans nog om het te zien.
Ze was het idool van Anne Frank en van mijn zus. Ze had een prachtige stem en een charmant voorkomen. Het succes dat ze had met haar films was groot, maar Deanna Durbin besloot al vroeg dat het sterrenleven niets voor haar was. “Ik kan toch niet tot in lengte van dagen dat leuke meisje blijven dat alles oplost en in gezang uitbarst” heeft ze eens gezegd. Ze ging met pensioen nog voor ze 30 was. Uiteindelijk stierf ze afgelopen april op 91-jarige leeftijd. Maar haar stem zal nog altijd te horen blijven:
Och nee, op één been kun je niet lopen. Dat is zo’n armetierig idee.
Nu eens niet gebracht door Jasperina de Jong, maar door Ellen Evers:
Dit was de favoriete zoethoud-film als onze jongens ziek waren. Liggend op de bank, met ernaast een krukje waarop sap en koekjes. Ik geloof dat we het begin van deze film niet eens goed hadden opgenomen. Maar dat weerhield onze jongens er niet van om hem keer op keer te bekijken. Toen ik deze week het boekenweek geschenk van de bibliotheek kreeg, zag ik dat de film gemaakt was naar aanleiding van het boek.
Zoeken op You Tube leverde alleen het begin van de film op, maar het houterige Nederlands herkende ik meteen:
Ik ben helemaal niet kerks opgevoed en heb dus ook niets met naamdagen. Maar op zoek naar dit recept, las ik dat het in Spanje vaak op 19 maart, de dag van Sint Jozef, wordt gegeten.
Wie wil, kan het dus nog maken voor het toetje van vanavond:
(De eiwitten worden niet gebruikt. Bewaar ze voor een andere bereiding.) Giet er de suiker bij en klop de twee ingrediënten tot ze goed gemengd zijn. Voeg de maïzena toe en meng opnieuw.
Plaats een zeefje boven het eiermengsel en giet de warme kruidige melk erdoor, zodat de smaakmakers er uit gezeefd worden. Meng alles kort met de garde en giet de crème terug in de pan. Verhit op zacht vuur en blijf enkele minuten ononderbroken roeren met de garde, tot de crème voldoende gebonden is. (Vergelijkbaar met pudding.) Laat de crème heel even ‘bubbelen’ en zet het vuur af.
Schenk de warme ‘crema Catalana’ in éénpersoonsschaaltjes. Plaats de schaaltjes in de koelkast en laat de crema Catalana een paar uur opstijven.
Voor de afwerking strooi je er een dun laagje suiker op, die met een keukenbrandertjegoudbruin gebrand wordt.
EET SMAKELIJK!
(Bron: Dagelijkse kost)