In de jaren 80 was dit toekomstmuziek. “Het moet niet gekker worden”, vond mijn moeder. “Bellen op de fiets of in de auto….” Wat zou ze wel vinden van deze tijd, met z’n mobieltjes, tablets en gadgets, zoals horloges waarmee je de kinderen kunt volgen.
 |
Het artikel heeft in diverse kranten gestaan en ik had het ook al op de radio gehoord. Een man in Düsseldorf wordt uit zijn huis gezet omdat hij rookt. Niet in de hal, maar in zijn eigen woning, waar hij al 40 jaar woont. De medebewoners zeggen dat ze er last van hebben, want hij lucht niet voldoende en de rook trekt |
door het hele gebouw. Ook maakt de man de asbakken niet goed schoon en dat maakt de stank nog erger…
Er zal wel iets anders aan de hand zijn, maar ik vind het toch wel heel vreemd. Nog even en je moet toestemming vragen aan de buren of je een sigaretje mag opsteken.
Op de lagere school trakteerde ik op mijn verjaardag zuurballen en ging ik met een beker sigaretten voor de meesters en kersenbonbons voor de juffen de school rond. Nu zal je daar misschien wel de kinderbescherming mee op je dak krijgen. Hoe de tijdgeest kan veranderen…. Alles wat toen gewoon was en door iedereen werd geaccepteerd, is nu in de ban gedaan.
Waar een slapeloze nacht al niet goed voor is. Want had ik als een roos geslapen, dan had ik dit programma niet gezien en het recept ook niet!
Maar nu zag ik hoe Buddy Valastro, bekend van The Cake Boss, een heerlijk recept klaarmaakte.
| Geroosterde bloemkool 1 bloemkool, in roosjes 8 teentjes knoflook, gepeld en in plakjes gesneden flink wat kerstomaatjes 3 sjalotten of kleine uien, in parten gesneden olijfolie rucola of spinazie 300 – 400 gram pasta (fussili of zoiets) broodkruim of panko geraspte Parmezaanse kaas peper, zout |
 |
Verwarm de oven op 220 graden.
Leg de bloemkoolroosjes in een ingevet bakblik. Strooi er de knoflook, tomaatjes en uienpartjes over. Meng broodkruim met peper, zout en wat parmezaanse kaas en meng dit door de groente op de bakplaat. Besprenkel met olijfolie. Zet het blik in de oven en rooster alles in ca. 45 minuten. Roer zo nu en dan even om.
Kook ondertussen de pasta in gezouten water. Neem een kop pastawater apart voordat ze wordt afgegoten.
Meng de geroosterde groenten met de pasta, roer er ook de rucola erdoor en zoveel water totdat alles smeuig is.
Bestrooi met nog wat Parmezaanse kaas en dien op.
De hoeveelheden zijn naar eigen inzicht en de rucola is optioneel.
Eet smakelijk!!
Langzamerhand begint Nederland weer oranje te kleuren. Als we boodschappen gaan doen, dan vliegen de oranje-aanbiedingen je om de oren. Van oranje-veren tot oranje juichpakken, sjaals, petjes, vlaggetjes, pennen, hoedjes en wat al niet. Het eerste versierde huis mochten we vier weken geleden al ontdekken, maar het worden er steeds meer.
 |
Nee, niet bij ons. Wij zijn geen voetbal liefhebbers. Het is leuk als Nederland speelt en wint, het zou prachtig zijn als ze wereldkampioen zouden worden. Maar dat duurt nog wel even en in die tussentijd kan er heel veel gebeuren. Al lijkt het nu soms op of we die beker al in de prijzenkast hebben staan. Nee, ik verheug me op vele avonden met detectives op de tv, |
speciaal de serie “George Gently”, mooi Engels drama, dat speelt in Northumberland. De serie speelt in de jaren 60, met de bedaarde oudere Goerge Gently tegenover de jonge hond John Bacchus. Topklasse!!
Er wordt we eens beweerd dat bonnetjes en zegels bij de boodschappen echt iets heel Nederlands is. Maar naar mijn gevoel kunnen de Amerikanen er ook aardig mee uit de voeten.
 |
Zo nu en dan zie ik het programma “Extreme couponing” voorbij komen. (Meestal) vrouwen die thuis al maanden of zelfs jaren lang in de weer zijn met het knippen van allerlei bonnen en dan met een grote envelop vol gaan winkelen in een mega-supermarkt. Enorme karren worden volgeladen met grote flessen wasmiddel, enorme hoeveelheden |
wc-papier, shampoo, chips, pastasaus of weet ik wat. Je denkt dat ze compleet failliet moeten gaan, maar nee…. Nadat de laatste boodschap van de band is gehaald, wordt de envelop overhandigd en begint de caissière alle bonnen in te voeren en zie je het bedrag teruglopen. Totdat het eindbedrag bijna op nul staat.
Je zou denken dat de vrouwen niets meer in huis hebben, maar ook dat is niet het geval. Thuis hebben ze namelijk meestal een enorme voorraad in de schuur staan. Een winkel is er niks bij. Maar wat moet je nou toch met 116 potten pindakaas of megadozen chips? Gebruik je dat allemaal zelf of deel je het uit? En hoe hou je dat allemaal goed?
Al weer een hele tijd geleden heb ik me opgegeven voor het komend seizoen van Heel Holland Bakt. Al ergens aan het eind van zomer stuurde ik een uitgebreid formulier op, met wat ik zoals gebakken had, heel veel persoonlijke gegevens en foto’s.
| En toen begon het grote wachten. Pas eind januari sloot de inzendtermijn en voor die tijd hoefde ik dus niet op iets definitiefs te rekenen. Eind februari kwam er dan een telefoontje van het productiebureau en mocht ik opdraven, met zelfgebakken taart en een ander baksel naar eigen inzicht. |  |
Het weekend ervoor bakte ik proef, liet buren en kennissen testen en hoorde ik het commentaar aan. Ik bakte nog een keer, wijzigde het recept nog iets en bakte tenslotte op de grote dag nogmaals een verse taart en een mooi gevlochten brood. Daarmee reden Leo en ik naar Hilversum, waar een deskundige jury proefde en ik een gesprekje had, dat opgenomen werd. Gek genoeg voelde ik helemaal geen stress. Ik vond het enig, een bijzondere ervaring, maar niet iets dat van levensbelang was. Ik denk dat Leo zenuwachtiger was dan ik 😉
Maar mijn bakkunst viel in de smaak en ik mocht met 23 andere kandidaten nog een keer proefbakken. Dit keer in de bakkerij van Robèrt van Beckhoven in Oisterwijk, waar ook Janny van der Heiden en Martine Bijl aanwezig waren.
En daar sta je dan, in een wildvreemde keuken. Je moet bakken met tijdsdruk, want meer dan 2 uur en een kwartier hadden we niet. Het kon allemaal nét. Natuurlijk moesten we soezen bakken en die zijn al niet mijn favoriet…..! Als je dan ook nog moeten zoeken naar van alles en nog wat. Het zweet brak me uit en ik voelde me als een kat in een vreemd pakhuis. Nee, het werd geen topprestatie en ik ben dan ook niet verder gekomen. Geen TV-carrière dus voor mij.
Jammer, maar ja ….. Het was al met al toch een heel leuke ervaring, die ik beslist niet had willen missen! Voortaan bak ik weer lekker ontspannen in mijn eigen vertrouwde keuken!
Uitzonderingen bevestigen de regel. Niet alle TV-commercials zijn vervelend, klik op de foto en kijk maar eens:
Bij het station van Twello staat dit beeld. Volgens het commentaar zou het gaan om Akka van Kebnenaise, de gans met op zijn rug Nils Holgerson. Selma Lagerlöf beschreef hun vele avonturen, die ook verfilmd zijn. Ik herinner me een prachtige serie op TV, waar ik graag met de jongens naar keek.
Ik ben niet zo goed in het herkennen van vogels, maar dit lijkt me toch geen gans. Eerder een witte raaf. Maar goed, dat is ook bijzonder, toch?
| Vanavond zit ik weer voor de buis. Sinds enkele weken kijk ik naar de serie “Heer en Meester” op zaterdagavond. Met Daan Schuurmans in de rol van Valentijn Rixtus Bentinck.Schuurmans is geknipt voor deze rol, hij manoeuvreert met souplesse in en door komische, gevaarlijke of amoureuze situaties. Blijft op en top gentleman, van zijn Italiaanse maatschoenen tot zijn keurig gekamde haar.
De serie roept bij mij herinneringen op aan The Saint of De Wrekers. Enerverend, humorvol en soms net iets “over the top”. Mooie vrouwen, snelle auto’s, champagne en kaviaar, maar ook misdaad, lijken en bad guys. Uiteindelijk komt alles natuurlijk goed, want tenslotte wordt elke dag een Valentijnsdag. Wie de serie nog niet kent, hier kun je alle afleveringen terugkijken. |
 |
Gisterenmiddag zaten we in de bioscoop en keken we naar de film “Marina” over de jeugd en het begin van de carrière van Rocco Granata.
Rocco is geboren in Calabrië, het zuidelijke deel van Italië. Zijn vader besluit om mijnwerker in België te worden en hoopt dat hij binnen een paar jaar genoeg verdiend heeft om als rijk man terug te keren. Het loopt anders en na een jaar komen moeder en de kinderen ook naar België, waar het leven heel anders en vooral niet gemakkelijk is. De zoon mag nooit in de mijn gaan werken, maar zijn droom om muziek te maken valt ook niet in goede aarde.
Het is een verhaal over dromen, verwachtingen, strijd om het bestaan. En natuurlijk ook over liefde. De liefde die leidt tot een liedje dat een wereldhit wordt. En daarmee het keerpunt in het leven van het Italiaanse gezin.
