|
Al enkele jaren volg ik de coupeuse-opleiding bij de Rotterdamse Snijschool. Niet om daarmee nou direct iets te gaan doen, want plannen om een eigen bedrijfje op te zetten heb ik niet. Ik dacht zelfs dat ik wel een beetje tot de oudsten van de leerlingen zou behoren. Maar vorige week werd ik uit de droom geholpen. Met mijn 61 jaren ben ik nog lang niet de oudste. Er zitten dames (en heren??) van 70 jaar en ouder op les. De oudste leerlinge is zelfs 90 jaar en komt alle weken trouw. Dus je bent nooit te oud om te leren.
|
|
Category Archives: Persoonlijk
Ratelslangen
|
De wereld draait door |
Eerst dacht ik, het ligt aan mij. Maar ook echtgenoot had er last van. De leeftijd, dan? Maar nee, ik weet nu dat wij niet alleen ons ergeren aan de spreekstijl van sommige TV-presentatoren. Afgelopen zaterdag schreef Ephimenco in Trouw er ook over. Het was hem opgevallen dat Matthijs van Nieuwkerk, maar ook Knevel, Kockelman en Van Brink allemaal zo snel praten, dat je het bijna niet meer kunt verstaan. Ratelslangen noemde hij ze en dat vind ik wel een heel treffend beeld. |
Want er wordt van af gerateld op TV. Wil je het volgen, dan raak je bijna buiten adem en ga je soms zelfs hyperventileren.
En dan de reclames. In een moordend tempo wordt staccato van alles de ether in gespuugd. Was het vroeger nog alleen maar het electronicaconcern dat niet gek was, nu volgende de reclameboodschappen elkaar op in een mitrailleurvuur van slogans. Van tapijtverkopers tot cosmeticabedrijven, van autoruiten tot melkproducten.
Presentatoren en reclamemakers, doe het eens een beetje rustiger aan. Heus, het mag wel een tandje minder.
Leiderschap
| Het is weer tijd voor voetbalplaatjes verzamelen. Bij Appie krijg je een zakje bij elke 10 euro die je besteedt. Helaas, ik heb er geen belangstelling voor. Toch neem ik ze altijd aan, want bij de uitgang staan geregeld hordes kinderen smachtend te wachten op de plaatjes.
Vorige week stonden ze achter een speciaal hek, omdat ze anders de in-en uitgang van de winkel versperden. Ik wilde het ene zakje plaatjes wel geven, maar aan wie? Tussen de kinderen stond een iets grotere, rossige jongen. Met luide stem vertelde hij dat het heel simpel was. “Aan de eerste in de rij. Want we doen het op volgorde!” Ik gaf mijn plaatjes aan het eerste kind. “En nu opschuiven, de volgende is aan de beurt”, riep hij. Gedwee schoof het meisje naar de laatste plaats. Ook de mevrouw achter mij twijfelde. Maar weer regelde hij het keurig.Het leek me een geboren leider. Daar zullen we dus nog wel meer van horen in de toekomst! |
|
Smaak of geur
Ik wist het niet, maar in Keulen wordt op dit moment een Zoetwarenbeurs gehouden. Ik stel me zo voor dat je daar overal van mag proeven. Of ik ook wil? Nou nee, niet voor de lijn en niet voor alle snoep die daar wordt aangeboden. Mijn maag protesteert bij voorbaat.
Maar hier zou ik toch wel even van willen proeven: 4711-bonbons. Ja echt, van het Eau-de-Colognemerk.
|
|
|
4711-Bonbons zijn gevuld met witte truffelmassa en natuurlijke smaakstoffen uit bergamot, lavendel en rozemarijn. Volgens het artikel smaakt het goed, maar ruikt het niet.
Er is nog veel meer te proeven daar: spekkies, die naar kwarktaart smaken; bonbons met een vulling van room en uien. (smaakt dat dan?). En in het kader van de WK-voetbal kun je koeien kopen met een shirt van je favoriete land. Als je er op drukt, loeit ze en komt er een snoepje uit. Voor mannen, die altijd kinderen blijven?
Gedichtendag 2010
Het is vandaag in Nederland en Vlaanderen GEDICHTENDAG.
Dit gedicht van Simon Vestdijk stond vorig jaar ook al op mijn oude blog:
Dijk bij avond
Een grenspaal op een klinkerband,
De zee verneveld naast het land.
Hard glibb’rig grauw, een dos van wier:
Bazalt in mijlen, kier na kier.
Ontel’bre vochtige ravijnen,
Waar binnendieren in verkwijnen.
De steenen huid ziek overtogen
Met ringen mos, die geel verdrogen.
Het gras in welf, wat daar nog weidt?
Iets wits en levends, schaap of geit?
Maar zelfs de stormbal geeft geen taal
Of teeken aan zijn klamme paal.
O kuststreek zonder slot of zin,
Gelijk aan ’t einde het begin,
Waar in een eeuw geen branding sloeg,
Stort in, verdwijn, het is genoeg.
Simon Vestdijk (1898-1971)
Opzij, opzij, opzij…, we hebben haast
HAAST, het lijkt wel de plaag van deze tijd. “Nee, dan kan ik niet…, ik heb het veel te druk…, helaas, geen tijd gehad….”
Iedereen (ook ik) maakt zich er aan schuldig. Maar is die haast niet van alle tijden?
In een oud kookboek van mijn schoonmoeder vond ik een knipsel uit de EVA, met deze advertentie. Ik schat zo ergens van rond 1960.
Vader, die zich -met zijn ogen op de klok- in zijn jas hijst en geen tijd heeft voor ontbijt. Daarnaast het plaatje hoe het eigenlijk zou moeten zijn: moeder, geheel opgedoft (ja, ja), kijkt met verliefde blik naar de kalme man, die zijn (door haar toebereide…?) ontbijt van overheerlijke havermoutpap verorbert.
Idyllisch toch? En anno nu? Links moeder én vader die zich in hun jassen hijsen. Maar dan rechts: moeder én vader samen relaxed aan het kant-en-klare (drink)ontbijt. De laptops op de tafel, met de autosleutels er naast. Helemaal 2010!
Ik kan de advertentie zo maken 😉
One World One Heart
|
Bloggen is meer dan schrijven en publiceren op internet. Het is de hedendaagse manier van contact leggen met anderen. Het kan gebeuren dat een bericht tegelijkertijd door je buurman, je neef in Amerika en door een onbekend iemand in Australie gelezen wordt. Alsof jouw woorden op een vliegend tapijt door de wolken glijden. Al surfend kom je vanzelf op allerlei leuke sites terecht. Ik vind het heel fascinerend en kan er uren zoet mee zijn. Het is leuk als er regelmatig bezoekers op je website komen. Hoe meer hoe liever natuurlijk. En hoewel je in de statistieken kunt zien hoeveel het wel er waren, gaat er niets boven een reactie met een paar persoonlijke woorden. |
|
|
Dat is ook de opzet van het One World One Heart-event. Van 25 januari tot 15 februari 2010 kunnen bloggers over de gehele wereld op ontdekkingstocht gaan en telkens andere sites ontdekken. Ook ik doe daar graag aan mee. Wil je meer weten, klik dan op het OWOH-logo of de link hierboven voor meer informatie. Elke unieke bezoeker die commentaar bij dit bericht achterlaat, maakt kans op een (zelfgemaakt) cadeautje. Je kunt reageren tot vrijdag 12 februari 2010 – 24.00 uur. Daarna tel ik de reacties en trek er drie winnaars uit. Zij krijgen één van de volgende presentjes:
Vergeet vooral niet je e-mailadres te vermelden, zodat ik je kan bereiken als jouw reactie wordt uitgeloot. (Je e-mailadres wordt niet in je commentaar getoond, maar krijg uitsluitend ik te zien). Ik hoop dat veel bezoekers de weg naar mijn site weten te vinden. Ik ga snel op zoek naar wat anderen zoal vertellen. P.S. Het plaatje van de fakir op zijn vliegend tapijtje heb ik `geleend` van de Efteling en met Photoshop bewerkt. Ik hoop dat de fakir het me niet kwalijk neemt dat ik hem heb ingezet om mijn blog wat meer aandacht te geven.
|
|
|
Blogging is more than writing and publishing on the World Wide Web. It is about making contacts with others all over the world. At the same time your message can be read by your neighbour, your brother who lives in America and a complete stranger somewhere in Australia who stumbles upon your site. As if your words are flying through the sky on a magic carpet. The more I am surfing, the more I meet other people. It can keep me happily occupied for hours. . It is great fun to see that people are visiting the site. The more the better. From stats you can see who many they were, but the best thing that can happen is a personal comment. That is the aim of the One World One Heart-event. From January 25th untill February 15th, 2010 bloggers from all over the world will explore the internet and discover sites they had no idea of. And I gladly participate.I you want to know more, please click on the OWOH-logo or the link above in this post. Every unique visitor who leaves a (small) comment, has a chance to win a (handmade) giveaway. You can leave you comment until February 12th, 2010 – 24.00 hrs (GMT). From then on I will count the posts and draw three winners. They will receive one of the following giveaways:
Please do not forget to fill in your e-mail address, so I can reach you if you be a winner. (Your e-mail address will be hidden. Only I can see it) I really do hope a lot of visitors will find the way to my site. I myself start surfing on the search for new acquaintances. P.S. The image of the fakir on his Magic Carpet was “borrowed” from The Efteling, a Dutch “wonderland”. I hope the fakir does not mind I brought him into action to draw attention for my blog. |
|
Borstkankeronderzoek
Uit eigen ervaring weet ik dat het heel erg belangrijk is dat borstkanker vroegtijdig wordt ontdekt. Het bevolkingsonderzoek is dan ook een goede zaak.
Maar.., dat onderzoek vindt alleen maar regelmatig plaats als je 50+ bent. En dat terwijl er tegenwoordig zo veel jonge vrouwen getroffen worden door deze ziekte. Dus waarom niet alle vrouwen veel eerder al onderzoeken.Want hoe eerder ontdekt, hoe beter de kansen op herstel.
Op Petities.nl staat een petitie die de betreffende instanties verzoekt hier mee te starten. Er zijn al bijna een kwart miljoen ondertekenaars, maar naar mijn mening zou elke vrouw haar steun aan deze petitie moeten geven.
Dus dames (maar ook heren mogen meedoen), teken mee!! Hoe? Klik op het bovenstaande roze lintje om op de site te komen en het formulier in te vullen.
Goed idee
| De aardbeving op Haïti, je kunt er niet aan ontkomen. Kranten, radio, tv alles is er vol van. En terecht, want de mensen daar moeten geholpen worden.
Allerlei acties worden op touw gezet. Jonnie Boer kookt erwtensoep voor NS-reizigers in Zwolle , Jörgen Raymann schenkt de opbrengst van een avond optreden en donderdag is er op de TV een programma met Jeroen, Linda en Beau. En daarnaast zijn er zeven radiostations, die de handen ineen slaan om geld in te zamelen. Maar vanmorgen las ik dit bericht. In Frankrijk wordt een speciale postzegel uitgebracht. Die gaat 1 € kosten, en daarvan gaat 44 Eurocent naar de slachtoffers. En dat vind ik een prima idee. Van mij mag TNT ook wel zoiets uitbrengen. |
|
Herinneringen: schoenen

Al vier keer was ik er langs gelopen, van huis naar school en weer terug. Ik had er zelfs een tram voor laten lopen, omdat ik toch nog even wilde kijken. En ze stonden er nog steeds. Bronsgroene schoenen, met een spits neusje en kittige queeniehakjes. Niet te hoog, niet te breed, zacht glanzend leer. Helemaal volgens de laatste mode. En de prijs, nou ja, dat was niet niks, maar toch ook weer niet zo schreeuwend duur, dacht ik.
Helemaal in de gloria kwam ik thuis. “Mam, ik heb zulke leuke schoenen gezien.”
Moeder leek niet in de stemming voor nieuwe schoenen. Maar ja, dat kon mijn voorpret niet drukken. Ik vertelde wel drie keer achter elkaar dat die mooie schoenen bij winkel X …. Ja,ja, dat wist ze nou wel. Trouwens, daar kopen, dat ging sowieso niet door. Daar moest je betalen. Ja gut, logisch toch? Nee, we gaan naar winkel Z. Daar hadden we wel vaker schoenen gekocht, maar die had lang niet zulke leuke. Waarom nou? Nou daarom. Maar zo gemakkelijk liet ik me niet met een kluitje in het riet sturen.










