Category Archives: Persoonlijk

over mijzelf, hobbies en zo

D-Day

Posted on by

Dit bijna verlaten strand in Normandië was vandaag exact 70 jaar geleden aanzienlijk drukker en zeker niet vredig. Het is het strand, waar op 6 juni 1944 de geallieerden landen en waar het begin van het einde van de 2e Wereldoorlog werd ingeluid.
Nu ligt het strand van Arromanche er verlaten bij. Maar wie goed kijk,t ziet nog de resten van de landing.		  

Verzonken in het zand liggen her en der betonnen caissons, die gebruikt werden om een kunstmatige haven aan te leggen.
Hier vonden vele jonge mannen de dood. Ze worden anoniem geëerd met vele plaquettes en monumenten, maar dat heeft het verdriet van hun ouders en geliefden niet kunnen uitwissen.
Ook vandaag zullen er weer vele kransen gelegd worden. De oude veteranen zullen terug denken aan deze afgrijselijke dag. We danken er onze vrijheid aan, die velen betaalden met hun leven.

Hiroshige

Posted on by

Collectie: Tokio National Museum

Op de Tokaido-weg wisselen de landschappen zich af. Van de drukke stad naar het rustige en bijna verlaten platteland. Het is nog een lange weg naar Shimada, en dan moet ook nog de rivier worden overgestoken.Misschien is er niet eens zo veel veranderd in al die eeuwen, want het landschap ziet er nog steeds verlaten uit en ook de rivier is er nog. In de verte ligt nog steeds Shimada…  

Jeugdsentiment

Posted on by

Sommige dingen vergeet je je hele leven niet meer. Ze zijn vaak diep verstopt in je geheugen, maar een kleinigheid kan ze er zo weer uit toveren.
Dit boek vond ik op de 2e hands boekenkraam, bij ons in het winkelcentrum.

Met één klap was ik weer zo’n jaar of negen, helemaal gek van ballet en vooral van zelf op ballet gaan. Maar ik had nuffig mijn neus opgehaald voor het balletklasje in het buurthuis en lessen bij een echte ballerina vond mijn moeder net iets te veel van het goede. Misschien had ze wel gelijk hoor, je moet klein beginnen. Maar ik wilde toen vooral groots leven. En natuurlijk zag ik alleen de glans en glitter en niet het bloed, zweet en de blaren van het beroepsballet.Mijn dromen gingen niet verder dan buigen voor een enthousiast publiek, in een prachtige roomwitte tutu, met naast me zo’n knappe danser.Maar op een dag kwam mijn vader thuis en haalde uit zijn tas een grote koek en een in bruin papier verpakt boek, dat hij die dag had gekregen. Voor uw dochter, had de mevrouw gezegd.  

“Meisje dans de wereld in” heb ik die avond meteen uitgelezen, al knabbelend aan de koek. Die vooral een bijsmaak van verf en terpentine had, maar dat deerde me op dat moment niet. Helemaal verloren was ik in de wereld van de dans. Het boek stond jarenlang op mijn boekenplank en ik heb het zeker tien keer herlezen. Toen is het met een verhuizing zoekgeraakt, weggedaan of ……?

Maar bij het zien van dat boek, zag ik meteen weer die tas van mijn vader voor me, proefde ik weer die smaak van verf en terpentijn en droomde ik  weer even over die roomwitte tutu.

Bakken en bordjes

Posted on by

Kort nadat ik mijn eerste schreden op internet zette, ontmoette ik (virtueel) Bettie. Het klikte meteen en daar is een leuke vriendschap uit ontstaan. Uiteraard volgen we elkaars blog, ook op Pinterest komen we elkaar tegen. Maar niet te vergeten hebben we al veel gezellige dagen met elkaar doorgebracht. Meteen als we elkaar op het station gevonden hebben, start het gesprek en pas bij de laatste afscheidsknuffel verstommen we. Zo waren we vorige week nog in Amsterdam, favoriete stad waar altijd wel wat te zien is. Van de Noordermarkt tot Worldpressphoto. En regen, sneeuw of zon, dat maakt niet uit! We hebben altijd een prima dag!

We houden allebei van snuffelen op rommelmarkten en als ik hier bij de 2e hands boekenkraam een meisjesboek tegenkom, denk ik onmiddellijk aan Bettie. Zo zijn er al een paar boeken naar Hoorn gestuurd. Vorige week stuurde Bettie mij het door haar gewonnen boek Rutger Bakt. Met op de doos een superleuk gedichtje, ook al zo’n gezamenlijke hobby. Net als het fotograferen van van alles en nog wat. Ik denk dat als we ons fotoarchief naast elkaar leggen, we bijna identieke foto’s tegenkomen.

Bettie stuurt regelmatig een foto in voor Stuureenfoto en ik doe weer mee met haar fotothema’s. Het is een ware kruisbestuiving 😉 😉 Zo nam ik deze foto, een aantal jaren geleden in Hasselt. Komt vast nog wel eens van pas, dacht ik toen. En nu past dit gezellige bord ineens helemaal bij Bettie’s thema “Bordjes”.
En Bettie, jammer dat Hasselt iets te ver weg is, ander gingen we hier toch wel eens kijken….

 

Zelfgemaakt

Posted on by
Dat was een lange tijd geleden, dat ik zelf weer eens iets genaaid heb. Al ruim anderhalf jaar had ik mijn naaimachine niet gebruikt. Ik kon me er eenvoudig niet toe zetten om weer eens iets te maken. Maar vorige week heb ik de lappendoos maar weer eens gepakt en van een katoentje, dat ik in Indonesië kocht (in 1999!!) een zomerse tuniek gemaakt. Ik had een eenvoudig model voor ogen, voor- en achterpand, mouwtje. Maar de stof was zo bedrukt, dat ik nog best wat moest puzzelen om er iets draagbaars uit te halen.Maar dit is het resultaat. Een tuniek, met mooie splitjes in de zijnaden. Lekker op een linnen broek, dat zie ik wel zitten deze zomer!

Geduldig…

Posted on by
Bij Kerst vind ik amaryllissen horen. Die kocht ik meestal bij de bloemenman. Maar vorig jaar dacht ik slim te zijn en kocht ik in oktober al een bol met pot en aarde. Ik volgde de instructies netjes op en zette de pot in de berging. Lekker koel, niet te droog, niet te vochtig. Er stak al een klein groen puntje uit de bol, dus mijn verwachtingen waren hoog gespannen. Maar wat er ook gebeurde, het bleef bij dat ene kleine puntje. Ik zette de pot wat achteraf en vergat de hele boel.Tot ik een paar weken geleden aan het opruimen was en ja hoor, daar stond die bol nog, maar het puntje was wel iets groter gegroeid. Alhoewel niks nog wees op fraaie bloemen. Maar in de warme kamer en met redelijk regelmatig wat water kwam er schot in de zaak. En nadat ik hem streng had toegesproken, verdraaid….. toen werd het toch nog wat.  

En zo staat dus nu mijn “kerst” amaryllis te bloeien. Geduld is een schone zaak…

Opkikkertje

Posted on by

Het kan natuurlijk niet altijd mooi weer blijven. Soms is een regenbuitje wel lekker, alle stof en vuil weggespoeld, de aarde weer verzadigd zodat alles weer kan groeien en bloeien. Maar zo als het hier nu regent, dat is me toch deprimerend!
Daarom maar een vrolijk deuntje bij mijn werk:

 

Dolle Mina

Posted on by

Al ver voordat Dolle Mina werd opgericht, was mijn moeder er een. Ze verloor in 1919 haar jaar moeder. Ze was toen net 11 jaar. Mijn opa wilde zijn zes kinderen bij elkaar houden, maar dat was niet gemakkelijk in die tijd. En daarmee begon een leven van het ene kosthuis naar het andere. Al snel moest mijn moeder mee helpen en geld verdienen, dus school schoot er bij in. En ook een mooie zangcarrière was niet voor haar weggelegd, al zong ze de sterren van de hemel tijdens het ramen zemen en andere huishoudelijk werk.
Mama ging in een “dienstje” en moest van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat sappelen. En het waren niet de leukste karweitjes die ze moest doen. Het was zwaar en ondankbaar werk. Nee, voor haar dochters had mijn moeder een andere loopbaan voor ogen dan die van dienstbode.
Wij moesten onze eigen boterham kunnen verdienen en niet afhankelijk zijn. Coupeuse, dat leek mijn moeder een mooi vak, waar altijd wel geld in te verdienen was. Helaas, mijn zus had daar totaal geen talent voor. Wel kon ze goed leren en daarom ging ze naar de HBS. In 1941 was dat voor een arbeidersdochter geen voor de hand liggende keuze. Rina kon dan ook in haar eigen onderhoud voorzien, toen ze op jonge leeftijd weduwe werd.
Ook ik maakte moeder’s droom van coupeuse niet waar, maar ging naar de MULO en werd secretaresse,  onder andere bij Museum Boymans-van Beuningen.
Mijn moeder stond weliswaar niet op de barricaden of beschilderde haar blote buik. Maar een Dolle Mina was ze beslist!!

 

Hiroshige

Posted on by

Collectie: Tokio National Museum

De reizigers verlaten de kust en moeten over een smalle pas, langs een wild stromende beek naar Okabe. Niet het gemakkelijkste deel van de weg, want alles gaat te voet.
En ook in deze tijd is het voetpad nog steeds lastig. Vanuit de lucht zie je de besneeuwde toppen van het ruige gebergte. Maar te voet hoeven we niet meer, we nemen de trein tegenwoordig.