Category Archives: Persoonlijk

over mijzelf, hobbies en zo

Hiroshige

Posted on by

Kyoto, 8-11-2014

 Eindelijk is de reis volbracht. Hiroshige’s reizigers zijn aangekomen in Kyoto. Weg lijkt alle vermoeidheid, vief en rechtop lopen ze over de grote brug. Nog even en dan zijn ze in de stad van de geisha’s, de prachtige tuinen en tempels.
Er is zo veel te zien. Misschien hebben ze maar enkele dagen en moeten ze kiezen waar ze naar toe gaan. Maar zeker zullen ze een bezoek willen brengen aan Kinkaku-ji, het Gouden Paviljoen.

Als ze geluk hebben, schijnt de zon en weerspiegelt het gebouw in de vijver. Een prachtig slotstuk van een lange, vermoeiende reis.

Uitbuiken

Posted on by

Vandaag even rust. Geen grote schalen, geen ingewikkelde gerechten, geen grote tafels en mooi opgemaakte schotels. We hadden een heerlijke Eerste Kerstdag met gezin en familie bij elkaar. Met cadeautjes en heerlijk eten, met een lach en een klein traantje.

En nu dus even uitbuiken. Geen net kloffie, maar een gemakkelijke joggingbroek en vooral geen dwingende zaken. Rustig nagenieten….

Overdaad

Posted on by

Eigenlijk een beetje aansluitend op het blog van gisteren. Want wat zie je i deze tijd toch veel overdreven luxe voorbij komen. En het houdt niet op!

In mijn jeugd hadden we alleen zo rond kerst kaarsjes aan, nu worden er honderdduizenden waxinelichtjes en kaarsen per jaar verstookt. Wijn kwam zelden op tafel, nu halen we de flessen per doos en klinken we (bijna) alle dagen. Van champagne kon ik alleen maar dromen, dat was drinken voor prinsen en prinsessen. Nu liggen de flessen bij de buurt super.
En die glazen, van echt of nep kristal, zelf gekocht of zelf met zegels gespaard, zijn ook niet meer helemaal je dat. Die moet je oppimpen, net als de koekjes die je bakt. Met zilver, goud, groen, geel, oranje en groen. Hoe bonter hoe beter.Net als de prikkertjes in de hapjes. Een houten stokje kan echt niet meer, daar moet op z’n minst een zelfgemaakt fluttertje op.

Ik hou het deze kerst bij een eenvoudige tulband, met alleen poedersuiker als versiering. Die ga ik zo meteen eens – heerlijk op mijn gemak – bakken.

Zelfgemaakt

Posted on by
Zo’n card in a box is heel leuk om te maken. Vooral omdat je er een beetje persoonlijke touch aan kunt geven. Deze maakte ik voor de verjaardag van onze jongste zoon. Hij houdt van koken, duiken en fietst veel. Dat heb ik allemaal verwerkt, net als zijn zoektocht naar een ander huis.Ik heb er heel wat voor moeten zoeken op internet, maar het resultaat was zeer geslaagd en werd erg gewaardeerd!  

 

Lijstjes

Posted on by

Het eind van het jaar is de periode van de lijstjes. Met de leukste of slechtste liedjes, grootste of kleinste succes, warmste of weet ik veel wat voor dagen van het jaar. Maar ook de tijd van de vele boodschappenbriefjes, met de opsomming van wat je vooral niet mag vergeten.

Sowieso maak ik al veel lijstjes, die ik ook vaak vergeet mee te nemen en dus op tafel blijven slingeren. Maar nu liggen hier lijstjes voor de supermarkt, de slager, wat we mee zullen nemen naar de familiedag, wat we allemaal al gekocht hebben of nog moeten kopen. Nu nog een lijst maken van alle lijstjes en waar ik ze gelaten heb…… 😉 😉 😉

Hiroshige

Posted on by

Ze zijn er bijna, de reizigers van Hiroshige. Als het weer helder is, zien ze Kyoto al liggen. Nog één stop, hier bij het theehuis in Otsu.In deze tijd is de afstand een fluitje van een cent, met de bus of de metro. Maar nog overal kun je even iets eten, koffie of thee drinken. Het hoeft tenslotte niet altijd een echt theehuis te zijn!  

Stoeltjeslift

Posted on by
Vanuit Tokio gingen we wandelen op Mount Takao. Niet al te ver en toch helemaal buiten de stad. Thuis had ik me voorbereid, dus ik wist dat je met een stoeltjeslift al halverwege de top zou kunnen komen. En dat was ook zo. Alleen had ik geen rekening gehouden met de Japanse opvatting van “eigen verantwoording”. Toen we dus in de stoeltjeslift stapten, was er geen beveiliging. Geen punt, je blijft rustig zitten, gaat vooral niet schommelen en geniet van de omgeving in de ongeveer 10 minuten naar de top. Voor mij was dat genieten maar matig, want ik heb al hoogtevrees als ik op een krukje sta. En dus hield ik me de hele rit naar de top krampachtig vast, alsmaar denkend en hopend dat er “heus niets zou gebeuren”.
Maar goed, ik schrijf dit vanuit mijn eigen werkkamer, dus alles liep gewoon goed af.
En de wandeling was ook bijzonder mooi. De bomen verkleurden al , eindeloze trappen voerden naar prachtige tempels en het uitzicht boven op de 599,03 meter hoge top was fenomenaal. We konden zelfs voor de tweede keer Mount Fuji zien.Het laatste stuk was pittig en het was maar goed dat Leo me met peptalk naar boven kletste. Maar het schijnt dat zo’n fikse wandeling je geest en lichaam loutert. En ook dat is toch mooi meegenomen!

Oh ja, terug namen we de cablecar, dus veel minder griezelig gelukkig 😉