Niet verwacht

Niet altijd moet ik lachen om de strip van Zusje in de Margriet. Maar deze week stelde de strip mijn lachspieren in werking. De verzuchting van Zusjes papa dat er zoveel tijd verloren gaat door de computer.

We zullen allemaal weleens driftig hebben zitten trommelen of binnensmonds niet al te net commentaar gegeven hebben als het weer zo lang duurt. Opstarten, downloaden, dan heb ik soms maar heel weinig geduld.

En toch… even bedenken hoe vlug alles ook wel weer gaat. Dat wat ik nu zit te typen en morgen op mijn blog staat, wordt meteen gelezen, in Nederland, Frankrijk, Italië. Hoe anders was dat in de postkoetstijd…;-)

Kom, we moeten gewoon mee in de maalstroom van de moderne tijd…..

Grumpy

Bron: Google afbeeldingen

Een paar weken geleden realiseerde ik me plotseling dat ik aardig op weg was een “grumpy old woman” te worden.

Je kent ze wel, die vrouwen die met een wat verzuurd gezicht over straat gaan. Ze mopperen over alles en nog wat en nooit is er iets goed. Er loopt altijd iemand in de weg, of er is geen mens die eens een handje uitsteekt.

Nou ben ik gelukkig nog niet zo heel erg mopperig, maar zo nu en dan kan ik me verschrikkelijk ergeren. Aan verpakkingen die niet open gaan, aan rommel op straat, aan obstakels waarover je (jij of een ander) dreigt te vallen. Over dingen die niet meer te koop zijn of juist de overdaad aan spullen in de winkels.

En kunnen we er wat aan doen? Ach, soms wel, soms niet. Maar mopperen helpt natuurlijk evenmin.

En weet je, ik heb juist zo verschrikkelijk de pest aan dat soort mensen. Dus probeer ik alles weer van een zonniger kant te zien en zet ik mijn beste beentje maar weer voor, lach ik vriendelijk naar de mensen en hoop dan dat mijn vrolijk humeur aanstekelijk werkt.

Grappig

Vandaag is hét de dag om een grap uit te halen. Een leuke grap natuurlijk, geen grap waar mensen van schrikken. Geen grap die een ander benadeelt. Gewoon, iets waar je op zijn minst toch om moet glimlachen. Maar schateren zou nog beter zijn.

Hou ik vandaag iemand voor het lapje? Misschien…? Maar ik kijk ook even terug, want ik zocht op internet naar bijzondere 1-aprilgrappen. En dat viel nog niet mee.

Bron: Google foto’s / AD

Maar de grap van Edo van Tetterode in 1962 was wel heel erg leuk gevonden. Hij vond op het strand van Zandvoort een aangespoeld beeld van het Paaseiland.

Dat hij het beeld zelf gemaakt en neergelegd had, bleek natuurlijk pas later. Maar toen waren er al duizenden mensen en nationale en internationale pers op afgekomen. Het beeld staat nog steeds in de tuin van zijn zoon.

Edo was blijkbaar een echte grappenmaker, want hij maakte ook al eens wereldkundig dat er oesters met gouden munten afkomstig uit een scheepswrak aanspoelden. En ook daar tuinden heel veel mensen in.

Misschien is er ook dit jaar wel weer een vrolijke en creatieve geest met een stunt van jewelste. Tussen al het sombere nieuws van de laatste tijd zou dat wel weer eens mogen 😉

Boek

De boeken van Hendrik Groen zijn altijd doorspekt met een beetje wrange humor. Ik moet er vaak om lachen, maar soms ook een beetje met een “boer-met-kiespijn-gevoel”.

Na de recensie van Marthy bestelde ik het boek voor Leo. En ook hij was er enthousiast over, dus besloot ik het ook maar te lezen. Dan weet ik uiteindelijk waarover ik spreek en schrijf.

En ja hoor, ook ik zag de werkelijk absurde situaties rond de plannen van de hoofdpersoon in. De wrange grappen, de laconieke uitspraken en de werkelijk onwezenlijke plot.

Niet iedereen zal het boek kunnen waarderen. Maar ik denk zo wie de boeken van Roald Dahl met plezier las, zal hier ook veel plezier aan beleven.

En aan het eind… weet je dat alles toch nooit helemaal perfect gepland is…! Het leven heeft telkens weer andere verrassingen in petto.

En oh ja, geen boek voor teerhartige en waarheidsgetrouwe zielen.

Inbreker

Bron: Google

Slapen in een vreemd bed, in een vreemde kamer, in een ander huis, ik heb er niet zo’n moeite mee. Ik sliep dan ook als een roos in ons vakantiehuisje.

Leo slaapt veel minder vast, is vaak wakker. En zo’n vreemd bed, met het lichtje op een andere plaats. Hij had het er duidelijk wat lastiger mee.

Maar de eerste nacht, hoewel diep in slaap werd ik wakker van vreemd geritsel, gekrabbel. Wat was dat nou? Met één sprong was ik uit mijn bed en rukte de gordijnen open. Er vast van overtuigd dat er een inbreker rond het huisje liep.

En toen hoorde ik Leo “Wat doe jij nou?”. “Ik hoorde iemand rondsluipen….” “Welnee, ik probeerde alleen het lichtje aan te doen, maar kon zo snel het knopje niet vinden….!”

Diepe zucht, oh… gelukkig!! En toen kwam de slappe lach, bij ons alle twee. 😉 😉

Film

Leo en ik wilden gewoon een avondje domweg TV kijken en ons laten amuseren. Het reguliere aanbod op de zenders kan ons niet zo bekoren. Dus besloten we maar weer eens iets op Netflix uit te zoeken.

Een komische film werd het, “Le jour J.” Een film met een flinterdun verhaaltje, idiote scenes en veel reden tot lachen. Maar ook een typisch Franse film ook, met beelden van Parijs en het Franse platteland. Puur amusement.

Gewoon een film voor een avondje op de bank met een kopje thee en een koekje erbij.