Category Archives: Actueel

Oefenen

Posted on by

Oefening baart kunst, dat is een oud gezegde. En dat geldt nog steeds, want alles wat lastig is om te doen, wordt gemakkelijker naarmate je er meer ervaring in krijgt. Maar soms is oefenen wel lastig. Een micro-chirurg heeft natuurlijk niet zo veel oefenmateriaal voorhanden. Maar arts-assistent Victor Volovici oefent dan ook niet op levende wezens of op kippenpootjes, ratten of wat dies meer zij. Nee, hij oefent op bloemblaadjes. Stel je het eens voor, het blaadje van een gerbera met een snee er in weer heel maken.

Bron: AD / Sanne Donders

Met uiterst dunne pincetten, nog dunner draad en dan ook nog een keurig knoopje erop. Voor Victor is het een soort van meditatie. Hij oefent na een drukke dag thuis nog een keertje extra, om zich te ontspannen.
Nou ja, de een lost een puzzel op, een ander gaat in de lotushouding zitten mediteren. Hij doet het zo en doet het steeds perfecter.
Inmiddels worden meer micro-chirurgen op deze manier geoefend in super minieme hechtingen maken. Heel bijzonder!
( klik op de foto om het artikel uit AD van 11/08/2017 te lezen)

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Dat mis ik….

Posted on by

Echt Rotterdams. Stoer, rechttoe rechtaan. Leuk om te geven en te krijgen! Te koop bij Dille & Kamille op de Hoogstraat in Rotterdam.

Afgelopen week wilden we een typisch Rotterdams cadeautje kopen. We wilden geen prulletje om in de boekenkast te zetten en het moest klein en draagbaar zijn. Onze voorkeur gaat dan uit naar iets eetbaars. Internet bracht uitkomst, er bestaan echt Rotterdamse koekjes “Maasstroompjes“. Maar waar kun je die dan vinden?
We dachten aan de Markthal, hét Rotterdams toeristisch middelpunt. Nou mooi niet! Daar is van alles aan eten te koop, van Spaans, Baskisch, Grieks, Turks, Italiaans, tot Japans en Chinees toe. Maar echt Rotterdamse of zelfs Nederlandse culinaire souvenirs zijn er niet of nauwelijks te koop. En dat vind ik een groot gemis. Uiteindelijk konden we onze Maasstroompjes kopen bij Dille & Kamille op de Hoogstraat, dus niet al te ver verwijderd van de Markthal.
Toch blijft het me steken dat op zo’n toeristische plek bij uitstek als die Markthal geen winkeltje is met echt Hollandse producten. Want wat is er nou leuker dan uit je vakantieland iets mee te brengen wat je kunt proeven. Dus welke ondernemer doet iets met mijn suggestie: een echt Nederlandse winkel? Met Rotterdamse Maasstroompjes, Zeeuwse babbelaars, Friese dumkes, Arnhemse meisjes, Goudse stroopwafels, Schiedamse jenever of Vlaardingse Schelvispekel. Misschien zijn er nog wel veel meer echt Hollandse producten te vinden… En dan leuk verpakt, geen grote doos of fles, maar klein en handzaam. Zodat je het gemakkelijk meeneemt op je terugreis. Me dunkt, er is beslist markt voor. Zeker in de Rotterdamse Markthal!

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Wandelen

Posted on by

Ook al maak je een wandeling voor de zoveelste keer, er is altijd wel iets nieuws te ontdekken. Gisteren maakte de Ganzenpas een wandeling in de buurt. En dan kom je bijna automatisch uit bij de Rotte. Tussen de rivier en de Ommoordse huizen ligt een stuk groen, met een parkachtig landschap, een kinderboerderij en weides waar koeien en paarden grazen. Er strijken regelmatig allerlei vogels neer en zo zagen we gisteren dat de zwaluwen erg laag vlogen. En ineens begrepen we het. Op de paaltjes van het hekwerk zaten jonge zwaluwen, die door hun snel aanvliegende ouders (bij)gevoed werden. Het was een niet alledaags plaatje en ik had het ook nog nooit zo gezien. Vraag me niet wat voor soort zwaluw het was, want daar kan ik geen antwoord op geven.
We hielden stil en ik hoopte een foto te kunnen maken. Maar ja, met langs snellende fietsers en zelfs een auto was dat onbegonnen werk. Ik kreeg slechts één jonge zwaluw op de plaat, nog van tamelijk ver ook. Maar goed, het is niet anders. Ik was al blij dat er zwaluwen waren, want die zitten hier dan toch nog!

Bewaren

Bewaren

Waanzin

Posted on by

Ineens lees ik een berichtje op Facebook dat er 900 kilo biologische spinazie vernietigd had moeten worden omdat de blaadjes te groot waren.
Dat soort berichten brengen me altijd meteen het verhaal van het vrouwtje van Stavoren in gedachten. De rijke weduwe vroeg een kapitein haar het kostbaarste ter wereld te brengen. Toen hij terug kwam met een lading graan, liet ze die lading overboord kieperen, omdat ze dat niet kostbaar genoeg vond. Toen ze gewaarschuwd werd dat niet te doen, wierp ze haar ring in zee en zei: “Net zo min als ik deze ring ooit terug zien, zal ik aan de bedelstaf geraken”. Maar haar ring kwam terug, opgeslokt door een vis, die voor haar diner bestemd was.
De spinazieteler had gelukkig het benul om die spinazie maar gratis weg te geven, want zomaar zoveel kostelijke groenten wegsmijten is ook nu toch nog zonde. En daar had hij helemaal gelijk in! Binnen de kortste keren was alle spinazie uitgedeeld.

Eieren

Posted on by

Onze eieren komen meestal van de “eierman“, de man die al vele jaren elke week trouw bij ons aan huis komt. Er staat geen stempel op. Ik denk dat het biologische eieren zijn, maar echt helemaal zeker ben ik daar niet van.  Maar ja, hij is nu met vakantie, dus kocht ik eieren bij Appie. Die heb ik natuurlijk meteen gecontroleerd en gelukkig, ze waren niet besmet met fipronil. Althans, dat denk ik, maar ook dat weet ik niet zeker.
Want als ik hoor en lees hoeveel eieren er dagelijks gelegd en verhandeld worden, kan ik nauwelijks geloven dat die allemaal gecontroleerd zijn. Hoelang wordt dat vergif al gebruikt?
En trouwens, in hoeveel voedingsmiddelen zit ei? In cake, koekjes, mayonaise, advocaat… Is dat dan allemaal wel safe? Is dat ook gecontroleerd en, indien nodig, vernietigd?
Of zijn we weer opgezadeld met een enorme hype. Want je kunt de radio niet aanzetten, de krant niet opslaan of FB bekijken, of je ziet er wel een berichtje over.
En hoewel ik het heel prima vind dat er over bericht wordt, is het toch ook wel erg hypocriet. Want al die andere zaken die te koop zijn, zijn op de lange duur ook fnuikend voor onze gezondheid en die van onze kinderen. Maar daar hoor je nauwelijks iets over. In tegendeel, daar wordt lustig mee geadverteerd.

Bewaren

Neutraal

Posted on by

Wat een gedoe om iedereen tevreden te houden. Nou moeten we weer “genderneutraal” worden en mogen we geen “meneer” of “mevrouw” of “dames en heren” zeggen.
Waarom toch? We zijn toch met z’n allen gewoon mensen?  Hoe je je voelt of hoe je eruit ziet, van wie je houdt, of je links- dan wel rechtshandig bent, wat doet het er toe?
Hoe moet je het anders omschrijven? “Beste mensen?” Ik vind dat niet altijd even goed passen bij de omstandigheid. “Lieve stadsgenoten, fijne reizigers”? Het doet allemaal een beetje gemaakt, overdreven aan. In de communistische tijd werd iedereen aangesproken met “Kameraad” en ook dat is toch nu volkomen achterhaald.
Ach, misschien waait het allemaal wel over. Dus hoeft de eigenaar van deze winkel de naam ook nog niet te veranderen 😉

Bewaren

Elektrisch

Posted on by

Als we de politiek moeten geloven, dan rijden we binnenkort allemaal in elektrische auto’s. Nou geloof ik de politiek niet. Het zal dus allemaal wel niet zo’n vaart lopen.
Want naast alle halleluja geroep, zie ik toch wel wat problemen opduiken. Zie ik dat dan te somber, te negatief? Of sluiten die politici de ogen voor de werkelijkheid?
Neem nou mijn eigen straatje. Twee bewoners hebben al een oplaadpunt aan hun huis laten maken. Eén is aan de kant waar je eigenlijk niet mag staan, de andere aan de overkant. Borden met een grote P erop markeren die parkeerplaatsen. Maar ja, als buurmans auto er niet staat, en er geen andere plek over is, dan zet iedereen daar toch zijn auto neer. Het gaat nog goed….. Maar als iedereen zo’n oplaadplek nodig heeft,. dan wordt het echt dringen. Stel je voor hoe dat dan moet gaan bij flats, kantoren, op industrieterreinen. Hoe moet dat met een caravan of een camper? Hoe ver kun je er dan mee?
En die enorme vrachtauto’s van tegenwoordig. Hoe gaat dat? Er zijn al elektrische trucks, maar die kunnen maar ritten van zo’n 120 kilometer aan. Voor stadsritten geen probleem, maar voor lange trajecten…
Ik zie heus wel in dat we van al die fossiele brandstof af moeten, maar of het allemaal zo simpel gaat als sommigen denken, dat betwijfel ik.

Bewaren

Achter de schermen

Posted on by

Achter deze schermen ligt een voor Rotterdam heel bekend gebouw. Heel wat Rotterdammers kochten hier hun spullen, gingen er eventjes een kijkje nemen of hebben nog fijne herinneringen aan de “croquetten”, die hier vroeger verkocht werden. Ikzelf kwam er vaak met mijn moeder. Even een middag winkelen en ja, dan werd je wat flauw en zo’n kroketje ging er dan wel in. Later wipte ik vaak tussen de middag even binnen, want ik werkte er vlak in de buurt.
Het gebouw is vaak verbouwd, gerenoveerd en opgeknapt. En toen viel het doek voor Vroom en Dreesman, want die was in dit gebouw gevestigd.
Nu wordt er weer met hartstocht getimmerd en verbouwd en verrijst straks het filiaal van Hudson’s Bay.
Ik ben benieuwd of dat Canadese concern wel voet aan de grond krijgt. Maar de tijd zal het leren. Nog een paar weken wachten, dan kunnen we zien hoe het is geworden.

Verkeer

Posted on by

Files, ze zijn een terugkerende ergernis voor wie op weg gaat. Of je wilt of niet, je zit er zo nu en dan midden in. Want het beperkt zich niet meer alleen tot de spits. Zomaar ineens lichten de matrixborden op en voor je het weet zit je in een kilometerslange file. Je zult er maar elke dag tussen staan. De chauffeurs van die enorme vrachtwagens zijn helemaal niet te benijden. Want zij moeten hun waren op tijd leveren. Dus wordt er flink doorgereden, geplakt en bumpergekleefd. Hoeveel van die wagens rijden er intussen? We vervoeren allerlei spullen van hot naar her. Soms op het belachelijke af. Enorme trailers gevuld met flesjes water, met potjes yoghurt, pakken melk. Varkens en koeien die naar het zuiden vervoerd worden, daar worden geslacht, tot vleeswaar worden verwerkt en wat dan weer naar het land van herkomst word gebracht. Alsof dat niet allemaal ter plekke gedaan kan worden.
Ik heb het bange vermoeden dat binnen niet al te lange tijd het verkeer volkomen vast loopt. Dan kunnen we geen kant meer op. Ik hoop van niet natuurlijk, maar ik vrees het wel!

Keuzestress

Image

eindeloos schap met verschillende soorten rijst

Tijdens onze vakantie zag ik een uitzending over supermarkt Tesco op de BBC.
Het ging over het enorme aanbod van producten in de supermarkt. Ze hadden uitgevogeld dat er bij Tesco (in Groot Brittannië zoiets als bij ons de AH) meer dan 90.000 verschillende producten in de schappen stond. Dat zal wel niet allemaal voedsel zijn, ook dingen als lepels en schaaltjes worden daarbij mee geteld. Maar toch… Concurrenten Lidl en Aldi hebben er beduidend minder. De juiste cijfers weet ik niet meer te herinneren, maar ik geloof dat er daar slechts 1500 tot 2000 verschillende artikelen te vinden zijn.
Wij winkelden in sommige enorme Tesco-zaken en ik werd bijna dol van het aanbod. Of je nou jam zocht of bier, boter of yoghurt, alles was er in veelvoud.
Inmiddels heeft vooral Tesco het roer omgegooid en zijn artikelaanbod verkleind. Less is more, dat is wat de klant wil. Zenuwachtig is iedereen toch al, daar hoeven we niet voor naar de supermarkt.

Bewaren

Bewaren