Steeds meer idolen uit mijn jeugd zijn er niet meer. Nu is ook Georges Moustaki er niet meer.
Nog even een filmpje met één van zijn mooiste chansons:
Steeds meer idolen uit mijn jeugd zijn er niet meer. Nu is ook Georges Moustaki er niet meer.
Nog even een filmpje met één van zijn mooiste chansons:
Een echtpaar boekte vakantie en waren in de veronderstelling dat ze van Los Angeles naar Dakar in Senegal zouden vliegen. Op het vliegveld van Los Angeles werd echter niet de code voor Dakar (DKR) maar DAC (voor Dhaka, Bangladesh) op hun koffers getaped.
Tja, daar sta je dan zo’n 11.000 kilometers van je eigenlijke vakantiedoel af. Leuk is anders, maar zo zie je nog wel eens wat van de wereld. Ze zullen voortaan hun tickets wel goed controleren….
Jullie houden toch ook best wel rekening met het milieu? Afval scheiden, een boodschappentas meenemen, zodat je geen plastic tas meer hoeft te nemen, het huis isoleren en zo? En vooral die energieverspillende gloeilampen vervangen door peperdure spaarlampen, of nog beter, LED-lampen. Jullie laten toch ook de auto zo veel mogelijk staan, omdat de voorraad fossiele grondstoffen zo langzamerhand opraakt? Ja, dat doen jullie vast.
Maar ZIJ zijn niet zo milieubewust! 😯
Want als je denkt dat dit een koud café op de Noordpool of zo is, dan hebben jullie het toch helemaal mis. Deze IJSBAR werd gebouwd in Dubai. Daar hebben ze olie en dus energie zat. En geld, uiteraard.
Of eigenlijk “zoldersale”, want bij het opruimen van de zolder besloten we deze tassen en koffers van de hand te doen.
Dus wie heeft er belangstelling voor:
![]() |
![]() |
![]() |
Als je belangstelling hebt, kun je me een berichtje sturen via het contactformulier
Die mocht zelf niet doorleren, hoewel ze dat graag had gewild. Ze moest op elfjarige leeftijd “in een dienstje” omdat mijn opa na de dood van zijn vrouw het geld bitter nodig had. Maar ja, dat was in 1919, dus echt andere tijden.
Toen mijn zus in 1942 van de lagere school kwam, ging ze naar de HBS. En ik ging naar de MULO. En reken maar dat mama (en op de achtergrond papa) er streng op toezagen dat je je best deed. Mijn moeder was dan ook een Dolle Mina avant la lettre en daar ben ik best trots op. Ik wist dus al lang dat “Marie wijzer moet worden”.
Al een tijdje wil ik een regelmatig terugkerend blog wijden aan wat er al zoal in Nederlandse musea te vinden is. Van Groningen tot Maastricht, van Enschede tot Hoek van Holland. De grote musea kennen we wel, maar er zijn er nog zoveel meer.
Vandaag staat in de schijnwerpers:
Ze was het idool van Anne Frank en van mijn zus. Ze had een prachtige stem en een charmant voorkomen. Het succes dat ze had met haar films was groot, maar Deanna Durbin besloot al vroeg dat het sterrenleven niets voor haar was. “Ik kan toch niet tot in lengte van dagen dat leuke meisje blijven dat alles oplost en in gezang uitbarst” heeft ze eens gezegd. Ze ging met pensioen nog voor ze 30 was. Uiteindelijk stierf ze afgelopen april op 91-jarige leeftijd. Maar haar stem zal nog altijd te horen blijven:
![]() |
Zo heet dus de tentoonstellingin Museum Boijmans-van Beuningen en het is een ode aan het ambachtelijk product. Er is van alles te zien, van woest gebreide truien, fragiel snijwerk, grote stoere meubelen en oud en eigentijds zilverwerk. Mooi en ruimtelijk opgezet en -héél belangrijk- duidelijke uitleg wat alles is. De tentoonstelling loopt nog tot en met 20 mei, dus wil je hem nog zien, moet je toch een beetje voort maken.Het kamerscherm hiernaast lijkt oud, maar bij nader inzien is het van deze tijd en ontworpen door een Nederlands ontwerpbureau.
De mandjes hieronder zijn gemaakt van gespleten wilgentenen (fijnscheen), maar zo fijntjes en ontroerend mooi van vorm. Esmé Hofman is de enige in Nederland die deze techniek beheerst. |
| We gingen gisteren naar Museum Boijmans-van Beuningen om de tentoonstelling “Handmade” te zien. Daarover vertel ik later meer. Maar direct bij de ingang wachtte me een leuke verrassing. Van 1971 tot aan de geboorte van onze oudste in 1976 werkte ik als secretaresse van de afdeling Moderne Kunst in Museum Boijmans. Aan de toenmalige hoofdconservator, Mevrouw Renilde Hammacher, is nu, ter gelegenheid van haar 100e verjaardag, een tentoonstelling gewijd. Met affiches, foto’s, catalogi, brieven en een video met een vrij recent interview. In een aantal zalen boven waren door haar aangeworven kunstwerken tentoongesteld. Daar lag de catalogus van “De metamorfose van het object”, de eerste tentoonstelling waaraan ik meewerkte. Er waren foto’s en affiches van tentoonstellingen zoals Jime Dine en George Segal, die ik vanaf het begin heb zien opbouwen. |
![]() |
En toen ontdekte ik ineens voor een brief, die nog door mij getypt was. De referentie MK-RH/EH 76/36/4 liet aan duidelijkheid niets te wensen over.

En al is het museum nu totaal veranderd en raak ik er zelfs de weg een beetje kwijt, ik denk nog altijd met veel plezier terug aan die leuke jaren. Het was een topbaan!!