Je wandelt door de duinen en ziet dit bord.
Hè, wat bedoelen ze nou?
En dan realiseer je je dat er geen woord Engels staat, maar het gewoon Nederlands is.
Oh, oppassen dus dat je niet uitglijdt.
En die blije haan is in geen velden of wegen te ontdekken.
Ik verwachtte een flinke pil toen ik dit boek in de bieb reserveerde. Maar het bleek een klein boekje te zijn, dat met gemak op mijn handpalm past.
Er staan zo’n 100 spreuken en wijze woorden in, allemaal bedacht om het leven ietsje zonniger te maken en somberheid uit te wissen. Her en der zal ik er eens eentje plaatsen.
De foto’s zijn geen van alle mooi, maar geven een pagina uit het boekje weer.
Als de spreuk je maar wel doet (glim)lachen en de zon een beetje laat schijnen.
Ik herkende dit artikel meteen. Dit gereedschap behoorde tot mijn vaders schilderskist. Het is een glassnijder en ik herinner me nog het gekras van het wieltje op de stukken vensterglas.
Dat glas werd voorzichtig op een tafel met een molton er onder neergelegd. De maat werd aangegeven. Gek genoeg weet ik dan niet meer hoe hij dat deed. Met vet krijt? Geen idee…!
Dan werd de lijn getrokken en daarbij kraste dus dat wieltje, een schril geluid dat soms door merg en been ging. Voorzichtig tikte hij het overbodige glas eraf en dan kon de ruit gezet worden.
Met stopverf, dat zo gek rook. Netjes afwerken, met scherpe hoekjes. En dan zag het raam er weer picobello uit. De stopverf moest een tijdje uitharden en dan mocht de huisvrouw het raam zemen.
Mijn vader kon ook cirkels snijden. Dat hoefde niet vaak, was heel precies werk en je had een grote kans op breuk. Tegenwoordig zal er wel een andere manier zijn, komt het glas misschien helemaal kant en klaar uit een fabriek. Maar ja, ik spreek dan ook over vele jaren geleden……
Het was maar van korte duur. De duiven op het balkon van onze zoon zaten geduldig op de eieren en op moederdag kwam het eerste ei uit. Een mager en lelijk scharminkeltje, maar moeder Duif was er wel blij mee.
’s Maandags werd het tweede kuiken geboren. En moeder profiteerde van de gelegenheid om de poten even te strekken.
En dat had ze nou niet moeten doen. Ze draaide zich even om en hop, daar vloog een ekster op het nest aan. Trefzeker hapte hij toe en vloog weg. Nog voor moeder Duif zich om kon draaien kwam een tweede ekster en zo kwam ook kuiken nummer twee aan zijn eind.
En daarmee was het klaar met het duivenbroedsel. Het balkon werd schoongemaakt en de duiven zijn weg. Eén keer duiveneieren is wel voldoende.
Nu hoef je ’s morgens niet meer vroeg je bed uit… Maar heerlijk uitslapen is er toch niet bij, want om zes uur wekt je eigen biologische klok.
Niet met een harde bel, niet met een lief muziekje, maar met je blaas. Of je wil of niet, eruit zul je.
Nou ja, je kan natuurlijk nog wel even terug. Misschien nog wat slapen, wat koekeloeren op dat kleine schermpje.
Maar dan heb je het wel gehad.
Kom, eruit en gewoon weer aan de slag.
Ik luisterde naar de eerste podcast “Goede smaak”, die gepresenteerd wordt door Jannie van der Heijden en haar zoon Roderick van der Lee. Jannie kennen we van Heel Holland Bakt en de toetjestentoonstelling in het Kunstmuseum. Roderick van der Lee is kunsthistoricus en was interim directeur van het Rotterdamse Fotomuseum.
In die podcast vertelde Jannie onder andere over vanille. We kennen allemaal wel de vanillestokjes, die vrij kostbaar zijn. De vanille-orchidee komt oorspronkelijk uit Mexico, maar nu wordt vooral op Madagaskar vanille verbouwd en gefermenteerd. En dat is een langdurig en nogal lastig traject, dat door weersomstandigheden en soms diefstal wordt bemoeilijkt.
In Nederland wordt sinds kort ook vanille gekweekt. In kassen, natuurlijk. En daardoor worden de planten beschermd tegen weersinvloeden, is de temperatuur te regelen. en wordt het fermentatieproces nauwkeurig gecontroleerd.
Het is een lang proces, maar met vallen en opstaan is Rob Baan van Koppert Cress er in geslaagd om dit alles onder de knie te krijgen.
Chefs van over de hele wereld willen de peulen graag gebruiken, vanwege de kwaliteit, de heerlijke smaak.
Ik zou graag zo’n peul eens willen gebruiken, maar dan wordt mijn bordje vanillevla wel erg duur. Dus dan maar de “gewone” vanillestokjes gebruiken. Die vind ik al prijzig genoeg.
Ach kijk nou toch. Heerlijk gekookt, gasten gehad en nu nog even aan tafel, met een schuin oog kijkend naar de enorme berg afwas. Dat heb je als je pronken wil met het mooie servies.
Je hoort haar bijna zuchten. Want haar lieve echtgenoot zal wel weer geen hand uitsteken. Die zit al achter zijn krant, zich van geen kwaad of rommel bewust. Dat was toen, maar gelukkig is het nu, dankzij de moderne techniek, allemaal anders.
Want met een beetje passen en meten moet het lukken bijna alles in de vaatwas te krijgen. En morgenochtend is alles weer schoon en fris.
Soms verbaas ik me over het rijgedrag van de mensen. Want ze houden zich niet meer aan de verkeersregels, schieten op rotondes nog even snel voor, gaan de hoek om zonder hun richtingaanwijzer te gebruiken. En op de fiets hun hand uitsteken is er ook niet meer bij.
Ze kijken heel beledigd als ze met volle vaart uit een straat komen schieten en je nog net op tijd kunt remmen. Alsof de wereld alleen van hun is.
En ’s avonds is het misschien nog erger. Gekleed in een donker pak op een fiets zonder verlichting steken ze zomaar over zonder ook maar op of om te kijken.
Soms denk ik “zouden ze misschien genoeg van het leven hebben?” Je moet er toch niet aan denken!
De mannetjes op deze foto kunnen we helaas niet zo gauw zien. Ze zitten verscholen op het dak van de Sint Jan in Den Bosch. Die kathedraal stamt uit de 13e eeuw, werd regelmatig gerestaureerd en verbouwd. Maar de mannetjes op de dakranden bleven alle eeuwen zitten.
Zesennegentig figuurtjes in totaal bevolken de stenen randen van de kerk. Allemaal zijn ze verschillend, hebben een eigen gezicht en ze houden in hun handen allerlei werktuigen, muziekinstrumenten of zijn Bijbelse figuren.
De kerk is te hoog om ze van onderaf te kunnen waarnemen. Maar toch werd aan elk figuurtje veel werk en aandacht besteed. Omdat de kerk werd gebouwd ter meerdere glorie van God en die kon natuurlijk alles wel bekijken.
Al een keertje liet ik hier een filmpje zien van Amaury Guichon, de absolute topper in het maken van chocolade figuren.
Hij heeft een eigen patisserie school in Las Vegas en daar draaien ook films van op Netflix. Met veel show laat Guichon ons meekijken hoe hij zijn creaties maakt.
Aan chocola geen gebrek, grote hoeveelheden vanille, amandelen en andere noten worden gebruikt voor het vullen, aangevuld met vers fruit en andere heerlijkheden. En hoewel hij kan beschikken over de meest geavanceerde apparatuur, gebruikt hij ook veel gewone dingen om de mooiste zaken te maken.
Deze beer in supergroot formaat is toch schattig…
