Category Archives: Fotografie

allerlei foto’s (eventueel met tekst erbij)

Andere blik

Posted on by
Bron: Instagram / Dupho_Dutch Photographers /
Ossip van Duivenbode

Foto’s van Rotterdam zijn er in overvloed, foto’s van de Kubuswoningen aan de Blaak zijn er ook heel veel. Maar deze foto werpt een heel ander blik op die plek.

Natuurlijk is dit geen eigen foto. Ik vond hem op Instagram. De fotograaf is Ossip van Duivenbode, die deel uitmaakt van Dupho_Dutch Photographers.

Allereerst is de foto vanuit de lucht genomen. En al lijkt het een beeld in zwart/wit, toch is dat niet zo. Het is Rotterdam onder een laag sneeuw.

En dan kijk je ineens heel anders naar de stad. Veranderen de kubuswoningen ineens een soort van bloempatroon, doorspikkeld met sterren. Het dak van Station Blaak lijkt een koektrommel en het “potlood” is veranderd in een zeshoekige theebus. De architectuur van Rotterdam kent vele gezichten.

Een prachtige foto van een bijzonder moment. Want Rotterdam in de sneeuw is al zeldzaam, maar dit beeld is een opname, net op het juiste moment en onder de juiste omstandigheden.

Bijen

Posted on by
Bron: Google foto’s / Het Nieuwsblad

Vorige week was er ineens paniek bij het metrostation Louvre in Parijs. Nee, gelukkig geen terrorisme in het geding, maar een zwerm bijen, die zich genesteld hadden in een fietszadel.

In het voorjaar komt dat vaker voor, want dan zoekt een bijenkoningin en nieuwe plek om haar eieren te leggen.

In de meeste gevallen komt een imker en neemt de bijen vakkundig mee. En dat gebeurde dus ook in Parijs. Maar het is best beangstigend als zo’n zwerm zich aan je fiets vastklemt.

Hoewel je het niet zo meteen zou denken, staan in Parijs op diverse plekken bijenkasten. Niet alleen in het Parc du Luxembourg, maar ook op het dak van de Opéra staan ze. En rondom de bomen op de boulevards worden bijen lokkende bloemen aangeplant zodat er later Parijse honing gemaakt kan worden.

Maar goed ook, want bijen zijn enorm nuttig. Dus laten we er goed voor zorgen.

Gedicht

Posted on by

Een gedicht van Willem Wilmink voor zijn stad Enschede

Bron: Facebook /Simone Gerard Fotografie

Het is het eindpunt van de trein,
bijna geen mens hoeft er te zijn,
bijna geen hond gaat zover mee:
Enschede.

De burchten van de nijverheid
staan er nog her en der verspreid:
spelonken, hol en afgeleefd,
waar nu de wind vrij spel in heeft.

Textielbaronnen van weleer,
hun jachtgebied bestaat niet meer.
Waar zouden ze gebleven zijn,
Van Heek, Ter Kuile, Blijdenstein?

Hebben ze kinderen voortgebracht,
hebben ze hier nog nageslacht,
of koos dat snel een betere stee
dan Enschede?

Krim, Berkenkamp, Sebastopol,
het is voorbij. De maat is vol.
Bijna geen heeft hier nog weet
van uw gelatenheid, uw leed.

Dwars door het uitgeteerde hart
loopt nu de kale boelevart
met postkantoor en V&D.
O, Enschede, Enschede.

Willem Wilmink (1936 – 2003)

Taalkunst

Posted on by
Bron: Facebook / Dough Aoki

Degene die dit opschrift verzon op de sneeuwruimer heeft gevoel voor humor. Het was dan ook terecht een slagzinwedstrijd won.

Eerlijk gezegd moest ik even goed kijken en de tekst tot me door laten dringen voordat ik de clou begreep.

Maar ja, dan is het wel duidelijk en heel toepasselijk: Ctrl – Salt – Delete.

Want waar hij verschijnt, sneeuw verdwijnt.

Zomaar

Posted on by
Bron: Instagram / Zoomundblitz

Niet veel schrijfinspiratie, dus vandaag dan maar een plaatje van het grote wijde web.

Een mooie blauwe deur, met daarvoor een gewone fiets.

Geen racefiets, geen fiets voor verre afstanden, misschien wel alleen een fiets om mooi te staan stralen. Een beetje oud en gammel, maar met manden vol gezellige bloemen.

Een fiets waar je bijna niet aan voorbij kan lopen, die je aan het (glim)lachen maakt.

Dus toch niet helemaal een gewone fiets…..!  

Hè, toe nou…

Posted on by

Zij wil een nieuwe hoed, maar hij heeft problemen met het prijskaartje. Ze pruilt een beetje. Er biggelt zelfs een traantje.

Bron: Facebook / Peter Gray Illustrations

Die hoed is naar de laatste mode, staat haar goed. Ze voelt zich helemaal happy. Maar dan moet hij de pret bederven om over de prijs te steggelen.

Zij zegt altijd dat zijn shirts zo mooi zijn en goed staan. Die shirts zijn ook niet goedkoop, maar ja, wel mooi. Maar mag zij dan ook eens een nieuwe hoed….? Maar helaas, zijn nee blijft nee.

Ach Marie, was dan ook wijzer geweest. Dan had je een eigen inkomen en een eigen bankrekening. Tja…!

(het plaatje was een reclame van Arrow shirts, het verhaal kwam uit mijn eigen duim)

Privé

Posted on by
Bron: Facebook

Er was een tijd dat je iemands naam, adres en telefoonnummer gewoon kon opzoeken. In het telefoonboek, dat met enige regelmaat ook nog eens “gratis” werd thuis werd afgeleverd. Dat het “gratis” verweven was met de prijs die je voor een abonnement betaalde laat ik maar even buiten beschouwing.

Nu zoek je je soms een ongeluk om een adres of contact per telefoon of e-mail te krijgen. Een e-mailadres of een app is alles wat je vinden kunt. En een persoon spreken is ook al lastig. Vaak word je verbonden met een chatbox.

Wat kan ik soms terug verlangen naar die fijne ouderwetse telefoon, met een mens aan de andere kant van de lijn.

Hoe dan…?

Posted on by

De krant meldt dat in Ceuta, bij Marokko, een tunnel naar het vasteland van Spanje is ontdekt. De volgende dag zal het 1 april zijn, dus vraag ik me af of het echt waar is….

Bron: Google foto’s

Maar het blijkt echt te zijn, al loopt die tunnel niet van Ceuta naar het vasteland van Spanje, maar van Ceuta naar Marokko. Althans, dat vertelt een Spaanse nieuwssite. Dus geen ruim 66 kilometer, maar toch nog wel een behoorlijk stuk. En ik vraag me dan af hoe het in hemelsnaam mogelijk is om zoiets buiten alle autoriteiten te doen.

Zo’n tunnel is toch niet in een weekje gemaakt? Waar bleef het afval en hoe heeft men alle materialen kunnen aanvoeren? Allemaal vragen, maar de antwoorden kan ik nergens vinden….

De enige conclusie die ik kan bedenken is dat de autoriteiten aan beide zijden een oogje dicht hebben gedaan.

Klimrek

Posted on by
Bron: Google foto’s

“Koppetje duikelen” deed ik als kind niet op dit soort klimrek, maar op een stang die tussen twee hoekpanden zat.

Maar later kwamen deze klimrekken. Daar in kon je klimmen (uiteraard) en klauteren, er op- of aflopen. Maar dat deed ik niet. Was een beetje angsthaasje.

Onze kinderen speelden er ook nog op. Maar nu zijn ze bijna allemaal weg gesaneerd. Maar zelden zie je nog kinderen buitenspelen.

En dat vind ik wel jammer.