Floriade

Vorige week gingen we naar de Floriade in Venlo. We hadden lekker weer, best al een beetje warm na een koud weekend.
Het terrein is supergroot, met zoveel bezienswaardig dat je er wel een paar dagen zoet kunt brengen. Maar voor die ene dag kozen wij vooral voor de landenstands. Al waren de meeste meer souvenirwinkel dan bloemenstand.
Leo en ik herinnerden ons de Floriade van Rotterdam in 1960. Natuurlijk keken we toen met onze ogen van die tijd. Maar het leek ons destijds toch minder gericht op zakendoen dan nu. Desondanks hebben we ons goed geamuseerd.
Hier twee foto’s die laten zien dat groot altijd nog groter kan:

 

   

 

Stapelen

Het thema deze week bij Stuureenfoto is stapelen. Dat doen we natuurlijk allemaal en overal. Boeken, tassen, papieren, borden, containers, ja, wat allemaal niet?
Hier maken medewerkers van een restaurant in Tokyo nette stapels van bentoboxen. Dozen waarin de lunch verpakt zit, die de kantoorbediendes straks komen halen.

Uitgeteld

Wat kan een mens toch moe worden, hè? Kijk nou deze man, helemaal van de wereld te midden van het rumoer. Vrouwlief is zeker nog even naar iets anders kijken op de Floriade. genoeg te zien. Meer dan voor één dag zeker. Maar morgen is er weer iets anders. Dus ging hij maar even zitten, sloot de ogen en voor ie het wist, was hij in dromenland.

Oude foto’s

We zijn nog lang niet klaar met het uitzoeken van onze oude foto’s. Het is dan ook een enorme klus. Het lukt ons niet om er elke dag wat aan te doen, maar zo langzamerhand komt er toch een beetje schot in.
Wel moeten we ons inhouden om niet telkens weer terug te gaan in de tijd. Al ontkom je er niet altijd aan. Toen ik deze foto van mezelf zag, voelde ik meteen weer het prikken van de bekleding van onze eetkamerstoelen. Ze waren al oud en soms stak er een veer een beetje door het trijp. Als ik er lang op zat, begon ik na enige tijd altijd te wiebelen. Tot grote ergernis van mijn moeder.
Achter mij staat een mand met boodschappen. Dat hielp me om de foto goed te dateren. Want die mand was het cadeau van mijn ouders aan mijn zus, die net in ondertrouw was gegaan. Er zaten allerlei nuttige dingen in, zoals meel, suiker, een set stofdoeken, boenwas, afwasmiddel en borstels voor het schuieren van de meubels. Dat hoorde bij een goede huisvrouw.  Krijgen bruidjes van nu ook nog zoiets?

Trammetje

In bijna elke stad gebruiken wij bij voorkeur het openbaar vervoer. Dat deden we ook in Istanbul, waar we natuurlijk met dit trammetje mee wilden. Het is alweer een tijd geleden dat wij er waren. Het trammetje was oud, maar nog in perfecte staat. Zonder één krasje op de ruit. Zou het nog zo zijn?

Moeder en kind

Moederdag vandaag, dus een daarbij passend onderwerp bij Stuureenfoto en ook hier.
Zo te zien gaat deze moeder straks. samen met haar zoontje, een grote pan jam koken. Zodat ze ook in de winter nog iets van de zomer kunnen proeven? Of omdat het goedkoper (en veel lekkerder) is? Misschien wel omdat het zo gezellig is samen met de kinderen te kokkerellen. Of is dat iets wat nog heel normaal is in Litouwen, gewoon je eigen jam koken?

 

Billboard

Vroeger waren er die leuke emaille borden met reclame, later kwamen de grote billboards langs de weg. Het werd groot, groter, grootst.
Maar dit spant de kroon, het allergrootst.
In Warschau besloeg dit billboard een heel gebouw. Waar die reclame over ging? Misschien wel speelgoed, dacht ik. Want het e-mail adres wat er op staat is www.playmobile.pl. Maar nee. het gaat om een telefoonmaatschappij.