In Italië is het leven losser, minder gestructureerd. Althans, zo hebben wij dat ervaren. Winkels zijn er op onmogelijke tijden gesloten of juist heel laat nog open. Wij konden er geen peil op trekken.
In Ascoli Piceno ontdekten wij dit piepkleine kruidenierswinkeltje, waar we worst kochten. Later die dag wilden we nog wel zo’n worst hebben. Maar de winkel leek wel van de aardbodem verdwenen te zijn. Luiken dicht en geen enkel teken dat daar een kruidenierszaak zat. Nou ja, siësta zeker…? Morgen hebben we ook nog even tijd, dan doen we het wel. Maar nee hoor, ook de volgende (werk)dag was de winkel niet meer te vinden. En die lekkere worst hebben we dus niet meer gevonden. Nou ja, natuurlijk wel andere, ook lekker. Maar die ene winkel, die leek wel verzwolgen te zijn. Gek hè?
Category Archives: Fotografie
Lijnen
“Lijnenspel” is het thema van deze week bij Stuureenfoto. Daar staat een foto van Londen, maar in eerste instantie dacht ik aan Rotterdam, waar immers altijd wel iets gebouwd wordt. Maar ook in de haven vind je krachtige lijnen terug, zoals hier:
Allemaal nep!
Klik op de foto om het filmpje te starten en zie hoe we met z’n allen vernacheld worden. Het model is een leuke meid, met een normaal figuur. Maar de modemannen moeten het zo nodig bijwerken en dan krijg je een heel ander resultaat.
Mooi om naar te kijken, maar verre van realistisch. Hoe lang je ook dieet, hoe je ook fitnest, zo slank zul je nooit worden. En die krullen, mooie teint, de grote ogen, het is allemaal fake! Wat het wel is? Een barbiepop van plastic, een product van de mode-industrie.
Koffers
Beeldjes
Deze twee liefjes stonden in een vitrine in Lucca. We maakten een wandeling over de stadsmuur en keken ook even binnen bij de tentoonstelling over de beelden die vanuit Lucca de wereld over gingen. Als we het Italiaans goed begrepen hebben, brachten kunstenaars uit Lucca hun beeldjes overal in Europa aan de man. Ze zouden ook de akers van de beroemde Hummelbeeldjes hebben geïnspireerd.
Wij vonden ze gewoon al heel erg leuk!
Natuurkracht
Vergissing
Leo pakte voor onze vakantie drie paar schoenen in zijn koffer. Eén paar donkere schoenen, voor de regenachtige dagen. En twee paar lichte, want hij hoopte natuurlijk op een zonnige vakantie.
De schoenen werden telkens netjes onder een tafel gezet. Je zou dus denken, vergissen is niet mogelijk. Toch heeft hij een dag lang op een linkerschoen van het ene paar en een rechter schoen van het andere paar gelopen. Hij ontdekte het pas aan het eind van de middag, toen hij ze uitdeed.Het was mij ook niet opgevallen en niemand heeft hem er ook opmerkzaam op gemaakt. Zo zie je maar… Je denkt al gauw dat je voor gek loopt, dat iedereen er hard om zou lachen en je zal nawijzen. Maar niemand heeft het gezien.
![]() |
![]() |
Spreuk van de week
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.
Het leven is als de tango van strand en oceaan.
Pauwel Van Pelt
Als illustratie past dit filmpje perfect bij deze spreuk. Het is gemaakt door jongste zoon tijdens zijn vakantie in Mozambique
Oude mensen
Ik ken ze niet, dit oude stel. Maar hij liep erg moeilijk en de straatjes in Ascoli Piceno zijn soms steil en hobbelig. Dus zocht hij steun bij haar.
Ook wel eens zo’n foto gemaakt? Doe dan mee met Stuureenfoto, elke week verzin ik een ander thema en deze week is dat Oude mensen
Nostalgie
Deze foto vond ik via Facebook op de pagina van Waar in Rotterdam. Daar worden regelmatig foto’s ge-uploaded van Rotterdam natuurlijk (ja hehe). En dit is een foto uit 1956, dus van lang geleden. Ik heb deze foto al eens eerder geplaatst, ook in een stukje dat ik nostalgie noemde.
Het is de Van Lennepstraat in Rotterdam-West waar ik als kind woonde. Ik herken de waterstokerij van de Hefbrug, waar ik verrassingszakjes kocht en mijn moeder grote emmers warm water haalde op wasdag. Er is de poort naar het gymlokaal van de lagere school en verderop zie ik een winkel van Vermeyde. Gek, nu ik zit te typen zie ik mezelf weer de granieten stoep van die winkel opstappen, ruik ik de geur van melk, kaas en koffie. Ik kwam er niet zo vaak, want mijn ouders waren bevriend met de kruidenier op de hoek van de Bilderdijkstraat en kochten daar dus ook hun boodschappen. Maar voor speciale dingen stuurde mijn moeder me naar Vermeyde toe.
Foto’s in die jaren waren nogal zeldzaam, je verschoot niet zomaar een rolletje. Maar juist daarom zijn het tijdmachines, die je zo weer terug naar je jeugd sturen.











