Blij

Gisteren stond hier tulpen, nu staat er een verzameling orchideeën. Ik fotografeerde ze een aantal jaren geleden op de Keukenhof. Alles uit de natuur zet ik graag op de foto, want ik word er steevast blij van. Een beetje druilerige dag of een sombere bui klaart meteen op door een verse bos bloemen of een mooie plant.

En het thema van deze week bij Stuureefoto is natuurlijk “blij”.

Tulpen

Vandaag is het de “Dag van de tulp”. Als ik het goed begrepen heb, kun je vandaag op de Dam in Amsterdam gratis tulpen plukken, omdat het tulpenseizoen nu van start gaat.Ik heb er niet op gewacht, maar gisteren al een flinke bos tulpen gekocht. Gek genoeg moet die eerste vaas van het seizoen vol met tulpen staan. Dus niet zomaar een beetje lullig bosje, maar bomvol tulpen. Want daar word ik blij van!

 

Zomaar

Vandaag een wat verlaat blogje. Omdat ik even geen inspiratie had. Want waar over moet je schrijven? Over het nieuws dat al dagen lang niets anders meer te melden heeft dan kommer en kwel? Over de komende “blue monday”, waar we natuurlijk helemaal geen erg in zouden hebben als het ons niet door de strot werd geduwd? Nee, even geen narigheid.Vandaag gewoon een klein vogeltje, dat zo nu en dan komt snoepen van de pinda’s in de tuin.  

En waarnaar ik urenlang kan kijken. Hoe het heen en weer vliegt en telkens weer zo’n kruimel uit de houder weet te pikken. Onbewust van alle boosheid in de wereld….. nou ja, behalve dan die kat, die ook telkens de tuin in sluipt en met hongerige blik naar hem kijkt 😉 😉 😉

Geisha

De tentoonstelling over de Geisha in het Museum voor Volkenkunde in Leiden wilden we natuurlijk niet missen.
Eerst luisteren naar een lezing, die al veel verduidelijkte over het leven van deze vrouwen en daarna de tentoonstelling bezoeken. Heel veel informatie en veel prachtige kimono’s en daarbij behorende kledingstukken en verdere opsmuk.Maar ook schitterende houtsneden, die een beeld geven van de geisha cultuur in de loop der eeuwen.Een geisha is niet, zoals velen denken, een prostitué. Het zijn vrouwen van hoge beschaving, die behoren tot de Japanse cultuur.Fascinerend om te zien hoe lang het duurt voor ze getransformeerd zijn tot de sierlijke figuurtjes in kimono, met hun witte gezichtjes en knalrode pruil-mondjes.

Een aanrader, deze tentoonstelling, die nog tot en met 6 april 2015 in Leiden te zien is.

Binnenkijken

Woonbladen, die vind ik zo heerlijk om mee weg te dromen. Hoe je een heel huis telkens weer anders kunt inrichten. Niet dat nou vaak gebeurt. Integendeel, wij zijn nogal behoudend en veranderen zelden iets in ons huis. Omdat we alle rommel en het gesjouw er om heen maar vervelend vinden en omdat we tevreden zijn met hoe het nu staat.Maar daar hebben ze bij al die woonbladen geen last van. Die moeten elke maand weer alles op de schop gooien en van kleur en stijl verwisselen. Is het de ene maand zacht roze en super romantisch, dan kun je er vergif op innemen dat de volgende uitgave  vol met stoere stoelen in donkere kleuren staat.  

En daar zit ik dan, op mijn vertrouwde bank naast de al even vertrouwde tafel en denk zou ik dat willen, alles ineens donkerbruin? Zo’n grote ruw houten plank, die gigantisch veel plaats inneemt?  Ach welnee, ik houd het gewoon bij het zelfde.

Straatmuziek

Je ziet ze jammer genoeg niet meer zo vaak op straat, zo’n ouderwets draaiorgel. Ik vind het wel iets hebben, zo’n dwingend deuntje, de orgelman met z’n mansbakje.

Maar in het Museum van Speelklok tot Pierement in Utrecht kun je ze nog zien staan. En met een beetje geluk draait er iemand zo’n nostalgische melodie.

(Straat)muziek is ook het weekthema van Stuureenfoto

 

Ruimte

Deze kop konden we een tijdje geleden lezen in de krant. En ja, het kan behoorlijk irritant zijn, zo’n meneer (meestal toch) die breeduit zit en jou geen plek meer laat. Of doodgemoedereerd zelfs twee plaatsen inneemt, vaak ook nog met een flinke tas of rugzak naast hem.Toch is het niet alleen in New York of Rotterdam een probleem. Zelfs in de metro van Tokio schijnt men er last van te hebben. En dat terwijl de meeste tengere Japanners keurig netjes hun bagage op schoot houden en proberen zich zo smal mogelijk te maken. Die borden zullen dus wel een reden hebben. Of houden ze zich nu aan deze regels, sinds de borden er hangen?