Ik kreeg een schattig dichtbundeltje van Annie M.G. Schmidt, met daarin veel al heel bekende gedichtjes, maar ook die ik nog niet kende. Zoals dit:
| Biologie O, juffrouw Beekman, was u maar eencellig. Dan kon de liefde u zoveel niet schelen. Dan zoudt u zich gewoon in tweeën delen. Ik geef wel toe: het is niet zo gezellig maar heel erg praktisch. Zo’n eencellig wezen Terwijl u, met uw veertienbiljoen cellen Hij komt niet meer. En toch, hij zei zo stellig… Annie M.G. Schmidt |
 |
| Tussen alle foto’s die ik maakt, zitten soms zulke grappige dingen. Deze tuin fotografeerde ik op een sombere, regenachtige zondagmiddag. Maar die schommelende kabouter maakte alles ineens zo vrolijk. Het leek wel of hij de spot dreef met alle huiverende mensen onder hun paraplu’s. Zijn puntmutsje beschermde hem tegen alle nattigheid en kou. |  |
Ik dacht zelfs dat hij heel, heel zachtjes zat te fluiten…..
 |
Straatnamen, hoe komen ze erop? Hier in Rotterdam zie je soms namen en vraag je je af waarom het nou juist die naam is. Tijdens een wandeling door het gebied waar ik op de middelbare school zat, kwamen we langs de Pupillenstraat. Mijn herinnering ging terug naar mijn schooltijd. Daar zat een kleine snackbar, waar je ijs kon krijgen en een jukebox stond. |
Ik moest vaak kiezen waar ik mijn zakgeld aan uit wilde geven en ik geloof dat ik toch liever ijs koos dan muziek.
Nu viel dit bordje me op en snapte ik de naamgeving. Grappig dat het zo mooi samenviel met mijn schooltijd herinnering.
| Gek eigenlijk, dat ik verre reizen maakte en kan vertellen over Hanoi en Tokyo. Maar in Noordwijk was ik nog nooit geweest. Jammer genoeg was het nogal koud en miezerig, maar er viel genoeg te zien. We wandelden door oude straatjes, langs groen en keken in mooie huizen. Ik maakte er een foto van een gebouw, waar vroeger een touwslagerij in was geweest. |
 |
Op een ANWB-bordje las ik dat er vroeger wel 40 van die bedrijven waren. Ja, logisch, er moesten heel wat touwen geleverd worden voor de vissersschepen. Nu herinnert alleen nog deze gevelsteen aan de bedrijvigheid.
| Sommigen kijken er vreemd van op als ik in een winkel een foto maak. Toen ik deze maakte, kreeg ik zelfs luidruchtig commentaar van twee heren. “Wilt u ons er ook nog op?” werd me gevraagd. Toen ik vriendelijk maar beslist antwoordde dat het me daar niet om te doen was, begrepen ze het helemaal niet. Wat was er nou zo spannend aan die knotjes wol? Nou als ze willen weten waarom, moeten ze dit blog maar lezen. Omdat ik dit zo mooi vind, al die kleurtjes, netjes gesorteerd en ordelijk opgeborgen. Maar ja, dat is vast te veel om te vertellen. |
 |
Afgelopen weekend reden we naar Katwijk en Noordwijk. Zomaar, om er even uit te zijn. En ineens kwamen we langs het terrein waar vroeger het Zeehospitium stond. Lang geleden, in 1952-53 lag ik daar met tuberculose. Toendertijd een ernstige ziekte, waar je vooral veel mee moest rusten. En rusten heb ik daar gedaan. Hele dagen lagen we in bed. Er mocht veel en ik heb er dan ook geen slechte herinneringen aan, lees hier maar.
Er is inmiddels veel veranderd in Katwijk. Het Zeehospitium is al lang niet als zodanig in gebruik. Veel is gesloopt en het terrein is bebouwd met nieuwe huizen, al zijn er wel speciale units voor gehandicapte mensen. Er staat nog één echt oud gebouw, dat ik dan ook onmiddellijk herkende. In al die jaren was er toch wel veel aan veranderd en wat er mee gaat gebeuren, weet ik niet. Ik miste de grote veranda’s, waar we met bed en al in de frisse lucht moesten staan. Gelukkig is er dan internet, waar ik daarvan nog een foto terug kon vinden.
Elke maandag vind je hier een leuke poster. Zodat we de week in ieder geval met een (glim)lach kunnen beginnen.
Bron: Pinterest
Nee, dit wordt geen verhaal over natte druppels op mijn hoofd en in mijn nek. Dit gaat over een soort regen waar ik heel erg van hou. De prachtige bloemen van de gouden-, blauwe en witte regen. De blauwe is dit jaar in mijn eigen tuin duidelijk aanwezig. Maar ja, baas boven baas is er altijd. Al is er geen sprake van concurrentie, want met de tuiniers van het Arboretum Trompenburg in Rotterdam kun je je niet meten. Die gun ik dan ook van harte de eer voor deze prachtige bloemenweelde.
Koningsblauw, een prachtige kleur. Maxima koos deze kleur voor haar “kroningsjapon”, Margaret Thatcher droeg het vaak, dan viel ze op tussen al het mannelijk grijs en zwart. In Griekenland vindt je overal dit soort blauw. De kleur van de amulet “tegen het boze oog”. De koopman van deze kraam had zeker nog een voorraadje van zijn vakantie….
 |
Binnen een paar weken veranderde de tuin van een beetje kalig in helemaal volgroeid. En ook onze pergola is inmiddels weer bijna helemaal bedekt.
De esdoorn in pot heeft ook de nattigheid overleefd en de sieruien en hosta doen ook weer hun best. De sierappel heeft ook prachtig gebloeid, om maar te zwijgen van de echte appel. Dat belooft een flinke oogst in de herfst. Dit jaar bloeit de blauwe regen uitbundig en daar geniet ik elke dag van. Als nou ook de zon zich weer van haar beste kant wil laten zien, kan mijn humeur niet meer stuk! |
