Strand

Sinds kort wonen we tussen twee stranden. En toch zijn we niet verhuisd… Ra ra, hoe zit dat?

Aan de ene kant, bij het beginpunt van de Metro in Nesselanden, ligt het strand van de Zevenhuizerplas. Aan de andere kant ligt Hoek van Holland en is het eindpunt van diezelfde metrolijn, vrijwel op het strand.

Dus kunnen wij zowat van huis uit in één ruk van strand naar strand. Zeg maar, badpak en slippers aan, tas met broodjes en limonade mee en gaan…!!!

Nou ja, wij stappen op de metro in Ommoord en dan is het altijd nog bijna een uur rijden. Dus helemaal klopt het niet. Maar het is heerlijk. En dat vonden wij niet alleen, maar afgelopen zondag trokken duizenden mensen naar de Hoek. We hadden er tenslotte ook lang op moeten wachten.

Hoe het was? Nou, gewoon heerlijk. De zon scheen, het strand was goudgeel, de golven rolden rustig en de wind was zeer bescheiden. De ouderwetse houten plankieren waren verwisseld voor stevige betonnen platen, die over kilometers langs het strand lagen. En dus konden deze Rotterdamse 60-plussers genieten van een lekkere strandwandeling.

En voordat we weer de metro in gingen, even uitblazen op een terrasje met een hapje en drankje.
Zeker voor herhaling vatbaar!

Verandering

Na de middelbare school ging onze jongste studeren in Utrecht. Hij kreeg een kamer op de zolder in een huis op de Van Sijpesteijnkade.

Uiteraard zijn wij daar vaak geweest. Het was een echt studentenhuis, met rommelige trappen, wasgoed en spullen overal. Hij heeft er jaren gewoond, maar uiteindelijk verhuisde hij terug naar Rotterdam.

We kwamen nog wel eens in Utrecht, maar nooit meer op de Van Sijpesteijnkade. Bij de laatste blogbijeenkomst besloot ik er weer eens een kijkje te gaan nemen.

Ik wist dat de huizen gesloopt waren en er driftig gebouwd was. Heel benieuwd wat er voor in de plaats gekomen was en hoe het er nu uit zou zien. En dat was een complete metamorfose.

Van Sijpesteijnkade anno 2023
Van Sijpesteijnkade in 2009

In de zon

Een wandeling door Kralingen levert altijd wel een blogonderwerp op.

Dit keer zag ik niet alleen veel ontluikend groen, maar ook nijver studerende vrouwen, die van de nood een deugd gemaakt hadden.

Want de zon lokte om lekker buiten te zitten, maar ook de studiepunten vroegen om aandacht.

Ze hadden een tafel naar buiten gesjouwd. En op een bierbank is het niet alleen gezellig feesten, maar kun je toch ook prima studeren?

De laptops waren opgeladen, dus wat kon ze nog verhinderen? Zo werd een stukje rustige straat omgetoverd tot openlucht universiteit.

Ik vroeg of ik een foto mocht maken en er een stukje op mijn blog over mocht plaatsen. Het was geen probleem.

Na een kort gesprekje wensten we elkaar een fijne dag.

Ik liep verder naar het Arboretum en zij gingen weer over tot de studie. 😉 😉

Zadenbibliotheek

In de bibliotheek van Leeuwarden zag ik dit kastje staan. Niet alleen leuk, maar ook nuttig. Want in die vele laatjes kon je zaden doneren.

Ik dacht dat zoiets uitsluitend in Leeuwarden was, maar op internet (waar anders?) vond ik nog veel meer zaden bibliotheken.

Ik citeer maar even wat ik vond:

Wat is een zadenbibliotheek?

Dit is een plek waar je zaden kosteloos kunt lenen en ruilen. Er zijn in Nederland nu bijna 70 locaties! Elke locatie heeft een eigen collectie zaden van: groenten, kruiden en bloemen. De zadencollectie is op elke locatie anders. Welek zaden er zijn, hangt af van de zaden die er weer worden ingeleverd, gekregen of geruild.
Het kunnen zaden zijn van bedrijven die ze verzamelen, zoals de Perma-tuin van Roeach in Joure, van leners die zaden terug brengen of zaden die tuiniers inbrengen van hun tuinen. Ook zijn er soms restanten van overgebleven biologische zaden van zaderijen

Zo werkt het: Als je zaden leent, zaai je ze in je tuin. Van de planten die opkomen, laat je de mooiste plant bloeien én zaad maken. Let op: soms gaat een plant pas in het 2e jaar bloeien! Die informatie vind je op de pagina zaden vermeld.

Zaden zitten in de zaaddoos van de bloem of in de vrucht van bijvoorbeeld een pompoen. Dit zaad verzamel je en laat je drogen. Na het drogen breng je een deel van deze zaden terug naar de zadenbieb. Je zaden worden toegevoegd aan de collectie en weer uitgeleend aan andere tuiniers.”

Nu iedereen weer aan het zaaien en planten is de tuin, lijkt het me een goed moment om dit te promoten. Misschien is er ook wel zo’n zadenbibliotheek bij jou in de buurt.

Kruisen

Rijdend over smalle binnenweggetjes kom je Limburg regelmatig kapelletjes en kruisbeelden tegen. Ze stammen waarschijnlijk uit een ver verleden, gezien de stijl. Toch staan er ook regelmatig verse bloemen bij.

Staat er zo’n kruis of kapelletjes bij een kruispunt, lijkt het me om de mensen die er rijden te beschermen.

Maar soms vraag ik me af waarom ze zomaar ergens langs de weg geplaatst werden. Uit vroomheid, om iemand te eren of te blijven herinneren. Als boetedoening voor een misstap?

Het maakt me eigenlijk niet uit. Ik vind het wel lief.

Leuk stel

Je kunt van alles verzamelen, dus ook peper-en-zoutstelletjes.

Niet dat ik dat doe, maar zou ik zo’n verzameling hebben, wilde ik deze er vast aan toevoegen.

Toen ik ze voor het eerst zag, dacht ik dat het een echtpaar voorstelde. Maar mevrouw is veel te chique voor zo’n varken als man. Al lijkt het wel of ze vlucht ze voor zijn onbehouwen gedrag? Maar nee, het zijn twee aparte setjes.

Ik vind ze geinig en ze vormen allebei een leuk gespreksonderwerp voor een beetje saai etentje…

Inspiratie

Met de zon hoog aan de hemel en een frisse wind door onze haren liepen Leon en ik door Arboretum Trompenburg. Ja, daar heb ik al heel veel keren aandacht aan besteed, maar het is elke keer toch weer anders.

Op dit moment, aan het prille begin van de lente, steken overal bolletjes de kop op en zie ik aarzelende sprietjes groen, die zich nog niet laten herkennen. Althans niet voor mijn leken-oog.

Veel bomen zijn nog kaal, maar vertonen toch al wat meer activiteit. Sommige lijken wat gehaaster en bloeien al voordat er blad verschijnt. Tegen een helderblauwe hemel levert dat een fraai beeld op.

En dan valt me nog meer op. Dat alle knoppen zo verschillend zijn, dat er bomen zijn met heel grillige stammen, andere daarentegen steken recht de lucht in maar zijn bekleed me dunne velletjes, die bijna uitnodigen tot friemelen en frunniken.

Zo is er dus altijd wel weer wat nieuws te ontdekken 😉

Boek

Simon Roozendaal:
De winkel van mijn vader

In het huidige Rotterdam is de wijk Katendrecht gewoon een wijk als alle andere. Nou ja, misschien verandert ze momenteel in een soort yuppen-wijk, want er verrijzen steeds meer flats, die je met een gewoon gemiddeld salaris niet zo gemakkelijk betalen kan.

Dat was vroeger anders. Toen had de wijk een slechte klank in de oren van de “nette” Rotterdammer. Want de prostitutie tierde er welig. Zeelui van allerlei windstreken liepen er rond, dronken zich een stuk in de kraag en vochten om een vrouw.

Toch was de wijk ook een normale woonwijk, met keurige huismoeders en huisvaders. En met talloze winkels voor de dagelijkse zaken.

In die wijk vestigt zich de vader van Simon Roozendaal en hij begint er een groenten-en fruitwinkel. En zoals toen gebruikelijk, hielp Simon zijn vader. En vond hij zij weg tussen de “paradijsvogels”, de Chinezen en zeelui.

Daarover vertelt hij in dit boek. Een wijk die bijna verdween maar nu herrijst als een Fenix.

Gevangenis

Al lopend door Leeuwarden kwamen we langs de gevangenis, die gevestigd was in de Blokhuispoort. Een oud gebouw met mooie details aan de buitenkant en inmiddels dus verbouwd.

In één gedeelte zit de bibliotheek, met een heel gezellig café. Daar werd druk gebruik van gemaakt en aan de lange rij gereserveerde boeken wordt er in Leeuwarden ook heel veel gelezen.

Aan de andere kant van de binnenplaats waren ruimtes voor workshops en als je verder liep kwam je in het echte cellencomplex terecht.

Geen misdadigers meer hier, maar winkeltjes met leuke geschenkartikelen, vaak van eigen productie. Er waren tweedehands LP’s te koop, kaarsen, aardewerk en (houten) speelgoed. Het zag er erg gezellig en knus uit, al kon je de oorspronkelijke bestemming nog goed zien.