 |
Al jaren zien we dit als eerste als we uit het station van Leiden komen. En telkens zeggen we tegen elkaar dat het toch wel een erg viezige boel is. Maar waarschijnlijk zijn wij de enigen die er zich aan storen. Door de jaren heen is er geen verandering in gekomen. Misschien is de grafitti wat veranderd, de viezigheid is gebleven. Ik vind dat onbegrijpelijk. Het pand staat leeg, wordt niet onderhouden en is een aanfluiting voor zo’n mooie stad als Leiden. |
| Al wandelend kom je nog wel eens wat tegen en dan is een foto zo gemaakt. Is ie niet prachtig, deze enorme zwavelzwam? Zo maar ergens in Rotterdam ontdekt. Hij schijnt eetbaar te zijn, maar daar ben ik maar niet aan begonnen. Dat vind ik dan weer een beetje te veel van het goede. En zo kunnen anderen er ook nog van genieten. |
 |
Sinds een paar maanden ga ik elke maandagmiddag naar het wijkgebouw, voor een uurtje Enerfit. Dat is gym voor mensen van 55 jaar en ouder. Klinkt dat saai? Nou dat is het ABSOLUUT NIET. In tegendeel, het is heel gezellig en ontspannend.
De helft van de les zitten we op een kruk of stoel, de andere helft liggen we op de grond. Er worden dus geen snelle huppeltjes of loopjes gedaan, maar wel een hele rits van oefeningen, die je ook nog eens thuis kan (nee, zou moeten!) doen. Maar denk nou niet dat we een beetje sloom bewegen, want daar houdt Saskia van der Valk niet van. Onder gezellige muziek doen we oefeningen in een tempo aan waar we allemaal toch op een prettige manier van buiten adem raken. Zo worden onze spieren strakker, want zowat elke spier die je in je lijf hebt, wordt aangespannen, gerekt of gestrekt. Maar het helpt ook om je beter te concentreren, te coördineren. En dat is heel belangrijk! Daarbij geeft Saskia regelmatig uitleg, zodat je weet waarom je nou juist iets doet. Want al lijken sommige oefeningen nogal simpel, ze hebben wel degelijk effect.
De maandagmiddag-groep bestaat uit ongeveer 15 dames, allemaal boven de 55, maar sommigen wel meer dan 70plus. Er wordt gelachen, soms wat gepraat en wie wil, bestelt na afloop nog iets aan de bar van het wijkgebouw.
Zelf brengen we een handdoek en een flesje water mee en we dragen gewone, maar makkelijk zittende kleding. Op de locatie zijn matjes, gewichtjes en ander materiaal aanwezig. We doen dit natuurlijk allemaal om in de running te blijven. Maar daarom hoeft zoiets niet vervelend te zijn. Dat Saskia ons echt weet te motiveren, bleek wel toen één van ons laatst riep: “Ik begin het gewoon leuk te vinden!” En zo is het maar net!
 |
De bewoners van dit huis lopen alvast maar vooruit op de klimaatswisseling. Hun voortuintje lijkt wel een plekje in de tropen. Ik vraag me dan altijd meteen af “waarom”? Zijn ze zelf afkomstig uit de tropen, is het heimwee naar een vakantieland of vinden ze palmen gewoon mooier dan een lijsterbes of conifeer? Op die vraag krijg ik geen antwoord, tenzij ik het henzelf zou vragen. Maar wat maakt het nou uiteindelijk uit. Niks, al met al is het een leuk plaatje. |
| Vorige week wandelde ik in mijn eentje wat in onze buurt rond. Het zonnetje scheen en de herfst tintelde in de lucht. Op een bruggetje bleef ik staan en luisterde naar de stilte. Niks beklemmends hoor! Er was zelfs redelijk wat te horen. Mensenstemmen in de verte, een vliegtuig dat overvloog. Maar daarna kreeg toch de natuur de overhand. Ploink, ploink,er vielen wat overhangende kastanjes in het water. Plons, een eend dook kopje onder. |
 |
Bladeren ritselden, vogels vlogen in en uit de bomen, floten of krijsten wat. Door de wind tolde een veertje over het kroos en twee libellen maakten een zwierige salto. Even een rustmomentje…
| We ontkomen er niet aan. Zo langzamerhand wordt het toch echt herfst. Ik vind dat geen slecht seizoen, met al die mooie bessen, het vele fruit. Hopelijk brengt deze herfst niet al te veel regen, zodat er nog heerlijk door mooi verkleurde bossen gelopen kan worden. |  |
 |
Eens was het Witte Huis in Rotterdam het hoogste kantoorgebouw van Europa. Als door een wonder bleef het gespaard in het bombardement. Na de oorlog werd het een beetje verwaarloosd, maar gelukkig werd het gerestaureerd en in oude luister hersteld. Er zitten nog steeds kantoren in. Soms mag je er even kijken, zoals wij laatst bij de Wereldhavendagen. We werden naar het “Belvédère” gebracht, vanwaar we een schitterend uitzicht over de stad hadden. En hoewel het een beetje heiig was, kon ik zelfs de hoogbouw van Ommoord zien. |
| Achteraf kijk je tegen de kont van het paard…. Nou ja, in dit geval mijn achterwerk. Wat ik daar doe? Ik trek aan een of ander hijswerktuig in een poging te zien hoe sterk ik wel niet ben 😉 Lang niet sterk genoeg om ook maar een decimeter vooruit te komen, maar met hulp van de stoere brandweerman kwam ik toch nog ergens. |  |
Maar gelukkig ben ik in ieder geval weer heel wat sterker dan in het begin van dit jaar. Na de operatie kon ik nog geen bloemenvaas optillen, nu pak ik de boodschappen al weer “gewoon” uit de auto.
En dat ik vandaag mijn 68e verjaardag kan vieren, daar ben ik ontzettend blij en gelukkig mee!
Zo maar even een stukje wandelen geeft soms van verrassende ontmoetingen. Meestal is de wei leeg, maar toen was ie vol met koeien.
Ach, wat kun je er over vertellen? Nou ja, klik op de foto, dan weet je het….
Op de tentoonstelling van Fiep Westendorp fotografeerde ik ook deze drie tekeningen. Niet alleen vanwege het plaatje, maar ook om de tekst. Die is namelijk heel humorvol. Niks schreeuwerig, hard, assertief of opdringerig. Maar fijntjes, zoiets wat de Engelsen “Tongue in cheek” zouden noemen. Het formaat van de lijstjes was niet zo groot, ik schatte A5-formaat. De tekst is dus moeilijk te lezen, maar heb ik er tekst iets vergroot onder gezet. (Klik op de foto’s om te vergroten)
