Het is zulk lekker weer. Een verademing na al die dagen regen. Daar moeten we van profiteren. Dus blijven stofzuiger en stofdoek even in de kast, laat ik het strijkwerk liggen. Ik pak mijn rugzakje, neem de boterhammetjes en iets te drinken mee en ga met Leo lekker wandelen. Dwars door de weilanden, door de Hollandse polder. Doei!!
In plaats van zelf een vrijdagse foto op haar blog te plaatsen te plaatsen, vraagt Chantal vandaag anderen om een foto-link met een zomerse inslag.
Nou, als het niet regent zit ik graag in mijn tuin. En daarnet leek het even op, zon en zelfs een beetje warm.
Maar de afgelopen weken was dit, helaas, het geijkte ZOMER-beeld:
Alles wel mooi groen, maar nat, nat en nog eens nat.....
“Denkend aan Holland zie ik brede rivieren, traag door oneindig laagland gaan….” schreef de dichter.
Nou, dat kan hij helaas nu wel vergeten. Want rijdend door Nederland zie de ene geluidswal na de andere, verschuilt de spoorbaan zich achter een hoge muur en zijn alle postzegeltuintjes voorzien van houten schuttingen en liefst ook nog een “tuinchalet” .
Nauwelijks nog groen, nauwelijks nog natuur. Alles ingekaderd in hout of beton.
Foto uit: "Over Holland" met foto's van Karel Tomeï
Ik ben benieuwd welke bruggen-foto’s er deze week zullen worden ingestuurd bij Stuureenfoto.
Een brug is toch vaak een belangrijk deel van een stad of dorp, het vormt de verbinding tussen twee oevers en er zullen dus wel heel veel foto’s van gemaakt worden.
De foto hieronder werd gemaakt vanaf de Erasmusbrug, van waar je de Willemsbrug kunt zien en een stuk van “De Hef”. Het is dus wel een typisch Rotterdams plaatje geworden. Klik op de foto voor een vergroting.
| Deze kat heeft het goed bekeken. Ze scharrelt door onze buurt, geeft kopjes aan iedereen en jaagt tevergeefs op de vogels. Dat laatste komt omdat ze een mooi belletje om heeft en dus al haar komst verraadt door luid getinkel. Maar als het even kan, dan ligt ze ergens in de zon. Soms op onze tuintafel, of zoals hier, ergens op ene auto. Ze laat zich lekker onderhaar kin krabben, spint dan luidruchtig en draait zich nog eens wellustig om. Als ik in reïncarnatie zou geloven, dan wilde ik wel als dit soort kat terug komen… |
 |
 |
De verbouwing bij de buren duurt al weken. De beneden verdieping is helemaal leeg en bouwvakkers lopen in uit. Overal liggen draden of staat gereedschap en dagelijks klinkt het geluid van boren of ander elektrisch materieel. In de tuin kan ook al niet meer geschommeld worden en papa en mama raken zo langzamerhand een beetje over hun toeren. Maar onze buurmeisjes laten zich niet van de wijs brengen. Ze zoeken hun heil ergens anders, waar ze niemand in de weg zitten. Bijvoorbeeld op de grote oranje container, die voor het huis staat, volgestouwd met huisraad. En daar speelden ze zaterdagmiddag een heel toepasselijk spelletje: Mens erger je niet. |
| Eén keer per jaar krijgen wij een uitnodiging voor een dagje uit met de oud-gedienden van Heineken, het bedrijf waar Leo werkte. Acht dagen lang rijden er zo’n vier of vijf bussen met oud medewerkers van alle rangen (met hun partners) naar een of andere leuke bezienswaardigheid. Er wordt gelachen, gepraat en oude herinneringen opgehaald. Vanzelfsprekend is bij zo’n bedrijf het eten en drinken goed verzorgd. Dit jaar dronken we koffie in Montfoort, waarna de bussen naar Boerinn in Kamerik reden. Na een lunch kon je boerengolfen, creatief met hooi aan de slag, wandelen of, zoals wij deden, kijken hoe kaas wordt gemaakt. Op de foto roert Ineke, vrouw van oud-collega Teun, in de wrongel om een mooi minikaasje te maken. In de Klaveet in Achterveld stond weer een heerlijk hapjesbuffet klaar en werd later ook het diner geserveerd. Er was gezellige muziek, zodat we konden laten zien hoe fit en lenig we nog steeds zijn. En na de koffie werden we uitgezwaaid door het bedienend personeel. |
 |
Zulke dagen worden al jaren met veel enthousiasme georganiseerd en verzorgd door de vrijwilligers Cor, Lou, Piet en Piet. En daar wilde ik ze nu een keer extra voor bedanken. Want het is telkens weer heel gezellig. Hopelijk komen er nog veel van deze vrolijke dagen.
Vorige week gingen we naar de Floriade in Venlo. We hadden lekker weer, best al een beetje warm na een koud weekend.
Het terrein is supergroot, met zoveel bezienswaardig dat je er wel een paar dagen zoet kunt brengen. Maar voor die ene dag kozen wij vooral voor de landenstands. Al waren de meeste meer souvenirwinkel dan bloemenstand.
Leo en ik herinnerden ons de Floriade van Rotterdam in 1960. Natuurlijk keken we toen met onze ogen van die tijd. Maar het leek ons destijds toch minder gericht op zakendoen dan nu. Desondanks hebben we ons goed geamuseerd.
Hier twee foto’s die laten zien dat groot altijd nog groter kan:
 |
 |
Wat kan een mens toch moe worden, hè? Kijk nou deze man, helemaal van de wereld te midden van het rumoer. Vrouwlief is zeker nog even naar iets anders kijken op de Floriade. genoeg te zien. Meer dan voor één dag zeker. Maar morgen is er weer iets anders. Dus ging hij maar even zitten, sloot de ogen en voor ie het wist, was hij in dromenland.
Dit is Rotterdam, zoals ik haar nooit gekend heb. Van vóór de grote brand, van de verhalen van mijn ouders. Klik op de foto om het filmpje te starten.
