About KnutzEls

Hallo, dit is het weblog van KnutzEls. Samen met Leo woon ik in Rotterdam. Onze twee zonen zijn al lang volwassen en wonen elders. Ik heb vele hobbies, die allemaal min of meer creatief zijn. Maar ook reizen vind ik heerlijk, of het ver weg of dichtbij is. En tijdens die reizen fotografeer ik van alles onderweg. Ik hou ook nog van wandelen, lezen, puzzelen en naar muziek luisteren. Speciaal voor mijn 61e verjaardag kreeg ik dit blog van jongste zoon. Zijn vertrouwen in moeders IT-kennis is groot, maar hij blijft op de achtergrond als steun en toeverlaat bij technische problemen

Spreuk van de week

  Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.

We kunnen niet van alle kinderen dezelfde sterren maken. Maar we kunnen ze wel allemaal laten schitteren.
(Tekst op schoolpoort)

Knus, maar dan anders….

Hofjes is het thema van deze week bij Stuureenfoto, omdat  het daar zo knus en veilig lijkt om te wonen.
Dit binnenplaatsje in China lijkt in de verste verte niet op zo’n Hollands hofje, maar toch vond ik het daar er ook op een bepaalde manier gezellig en knus uitzien. Of lijkt het maar zo? Is wat ik authentiek vind, gewoon rommelig… Het levert in ieder geval wel een mooi plaatje op!

Vervoer

Toen wij in 2001 in Vietnam waren verbaasden wij ons over het vervoer per fiets. Niets leek te gek, alles kon wel op de een of andere manier op een bagagedrager gestouwd worden. En de fietsen waren van een kwaliteit om te huilen, gammel, oud, roestig en zonder enige luxe.

Toch kwam alles wel goed aan, van aardewerk potten tot varkens, van zakken graan tot stapels rijstvellen voor de loempiaatjes.
Dat was in 2001, maar ik vraag me af hoe het er nu zal zijn. Hopelijk zijn die oude fietsen inmiddels ingeruild voor wat betere exemplaren.

Hiroshige

De prenten van Hiroshige fascineren me niet alleen om hun schoonheid. De reis die hij van Edo (nu Tokio) naar Kyoto in zijn houtblokken laat zien, is ook nu nog te maken. Sommigen doen dat ook te voet, maar met de trein bereis je min of meer hetzelfde traject. En ik doe dat hier door telkens een foto van nu bij de oude prent te zetten.

Collectie: Tokyo National Museum

Deze week zijn we in Fukuroi, waar de reizigers even een kopje thee nemen bij een theestalletje.

Dat oude stalletje is er niet meer. Wie nu iets wil drinken of eten moet even zoeken. Maar vind je zo’n soort gordijn, dan kun je er wel van uit gaan dat daar achter iets te drinken of te eten te koop is.

Bordjes

Gelukkig ben ik niet de enige die zo her en der vreemde bordjes fotografeert. Bettie wijdt er deze weken een serie aan en ik dacht dat dit ook wel paste. In Cornwall vond ik dit uithangbord bij een pub. Dat spelletje heet bij ons tik-tak-tor en als naam van een pub vind ik dat een beetje vreemd. Maar ja, als het bier (of de koffie) maar goed is, toch? Al kan ik me dat nou weer niet herinneren…

Zo is het beter te zien

Geen overleg

Deze buren hebben duidelijk geen overleg gehad over de carport voor hun deur. Of waren hier twee niet al te beste klussers bezig? De ene carport is hoger dan de andere, die dan weer halverwege het raam staat. Beetje vreemd!
Zelf zou ik me dagelijks groen en geel ergeren aan zoiets. Maar de situatie bestaat al langer en dus zal het hen wel niet zo veel uitmaken. Maar mooi, nee……

Spreuk van de week

Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een. 

Ouder worden is als een achtbaan; je gaat omlaag en omhoog, je lacht en je gilt en soms… doe je het zowat in je broek 😉

 

(een klein beetje zelfspot kan geen kwaad, nietwaar?)

 

Op reis

Spannend hoor, zo met de hele klas op schoolreis. Staan we wel op het goeie perron en is het nou wel de goeie trein? Meester, mogen we er al in….Voor de meesters en juffen een hele toer om zo’n groep in het gareel te houden. Maar het zal allemaal wel goed gegaan zijn. Wij keken lekker vanaf een ander spoor naar deze groep en hoefden alleen op onze eigen spullen te letten 😉

Heb je ook een leuke foto van zo’n klas, doe dan mee met Stuureenfoto, want ook daar gaan we deze week op schoolreis.

Haring

Als er vroeger bij ons thuis haring werd gegeten, zaten mijn moeder en ik ver van de tafel. Alleen de lucht al deed ons griezelen. Voor mijn vader geen probleem, die at ze dus helemaal alleen op! Later, toen ik bij mijn schoonouders kwam, was de opening van het haringseizoen een belangrijke dag van het jaar. Iedereen vond haring heerlijk en dus moest en zou ik ze leren eten.

Mijn eerste haring had ik in uiterst dunne reepjes gesneden en bedekt met veel uitjes en tomaat. Maar naarmate ik ze vaker at, ging ik ze steeds lekkerder vinden. Misschien verandert je smaak wel, want nu kun je me wakker maken voor een broodje haring. Dat wordt dus weer heel wat broodjes haring eten deze zomer!