Nog even een plaatje van sneeuwpret. Want dat was het toch vooral voor de kinderen.
Lekker sleeën, sneeuwballen gooien, een glijbaan maken. En een sneeuwpop maken.
Deze werden vast gemaakt door wat grotere kinderen, een vierjarige zal het niet lukken.
Maar ik vind het wel heel leuk gevonden.
Dus maar even voor de eeuwigheid bewaren, toch?
De tentoonstelling Titanic and Fashion in het Kunstmuseum wilde ik graag zien. Dus gingen we deze week naar Den Haag, want er is nog maar tijd tot en met zondag 25 januari 2026. Dan valt het doek voor deze tentoonstelling.
Niet alleen de mode uit die tijd is het aankijken waard, de hele tentoonstelling ademt sfeer. Want tentoonstellingen inrichten dat kan het Kunstmuseum heel goed. Met veel oog voor details, niet alleen in de dingen rondom het onderwerp. Zelfs de vloeren waren deel van het decor.
Je kon zowat de teer en zeelucht ruiken en de modellen stonden alsof ze meteen aan boord konden gaan. Er was een grote diversiteit aan kleding te zien. Niet alleen damesjaponnen, ook heren in jacquet en kindermodellen toonden wat er in die tijd zoals gedragen werd. Dat alles omzoomd met koffers, hoedendozen, parasols en nog veel meer. Ook was er aandacht voor de kleding van minder rijke passagiers.
Ook werden parallellen met de mode van nu getrokken. De frèle stoffen van Iris van Herpen, schuimend als zeewater, stoere werkkleding en pakken lijkend op duikkleding. Daar heb ik geen foto’s van gemaakt.
Maar ik ben blij dat ik deze tentoonstelling heb kunnen zien.
In december schreef Bettie een stukje over het smalste huis ter wereld. Dat zou in Amsterdam staan. Ik geloof haar op haar woord. Al herinner ik me al eens een filmpje over een heel smal huis in Londen te hebben gezien.
Een paar dagen later was ik met De Ganzen in Dordrecht. En daar zagen we ook een heel smal huis. Weliswaar niet het smalste van de wereld, maar toch het smalst van Dordrecht!
Ik maakte een foto en bedacht dat ik er best een aardig app-berichtje voor Bettie van kon maken. Maar al snel besloot ik er een heel blogje aan te wijden.
Want niet alleen dat huis was het aankijken waard. Ook de deur met daarop de naam van de bewoner trok onze aandacht. Want in het smalste huis woont ene “M. de Groot”.
En zo’n tegenstelling zou nou ook nog goed passen in Bettie’s blogrubriek “Nomen est omen”.
Al vele jaren begint het nieuwe jaar met een concert van de Wiener Philharmoniker. Traditie van tientallen jaren, met bekende muziek, ballet. Dit jaar was geen uitzondering, maar raakte het concert me veel meer.
De dirigent haalde uit het beroemde orkest het aller- allerbeste naar boven. En het statige publiek werd door zijn enthousiasme aangestoken. Het ongelofelijke gebeurde. Het orkest zong mee, maar ook het publiek.
Je kon bijna de vonken zien overschieten. De dirigent sprong van het podium, danste door de paden, bespeelde het publiek. Het was een vuurwerk van plezier.
Ik heb al honderden commentaren gelezen en -op een handvol wat chagrijnig geneuzel- waren ze allemaal heerlijk positief. Wie een reprise wil zien, dit is de Radetzky mars, het traditionele sluitstuk.
Update: de originele link was gekoppeld aan allerlei rechten. Misschien is de clip nu kwalitatief niet zo scherp, de muziek en het plezier is er niet minder om.
Al vele jaren luister ik regelmatig naar het radioprogramma “Adres Onbekend”. Ik was zwanger van onze oudste en kwam dit programma op een vrije dag toevallig tegen op de radio. En het bleek een blijvertje.
Want veel mensen zijn op zoek naar iemand. Uit het oog verloren vrienden, zus of broer of ander familielid. Maar ook zoeken mensen naar hun oude schoolgenootjes, toevallig tegen het lijf gelopen vakantieliefdes, waarvan het telefoonnummer niet meer werkt. Soms worden mensen gevonden, die helemaal niet gevonden willen worden. Maar meestal is men toch wel verrast en blij dat de oude kennismaking hernieuwd kan worden.
Er bestaat een enorm archief van oude zaken die nog steeds op een oplossing wachten. Opgeloste zaken kunnen in podcasts opnieuw beluisterd worden. Van verloren liefdes tot op de markt een album kopen en de daarin gefotografeerde mensen proberen te achterhalen. Kortom, er is veel te ontdekken en terug te vinden. Ook nu nog luister ik vrijwel elke zondag. Dus ook al bijna 50 jaar lang.
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Deze week een song in het Chinees of Tibetaans? Ik weet het niet, maar ook in onze oren klingt dit best aangenaam. En een stukje film erbij, dus even tijd nemen om te kijken misschien?
Wij hebben nu last van de sneeuw, maar in Japan sneeuwt het veel vaker. Met name in het noorden, op Hokkaido. Het geeft last voor de bewoners, er is ongetwijfeld last in het verkeer. Maar ook de bomen krijgen de sneeuw op hun takken. En Japanners zorgen met heel veel liefde voor hun bomen.
Ze snoeien ze niet zo als hier, met een grote schaar of zelfs een elektrische heggenschaar. Nee, snoeien gebeurt in Japan met mooie schaartjes, takje voor takje. In blauwe of witte overalls staan de mannen op hoge ladders te snoeien. Nauwlettend houden ze de vorm van de boom in het oog. Het lijkt meer op kunst dan tuinwerk.
En dan komt de winter, met sneeuw. De mooie bomen zouden bezwijken onder de sneeuwlast. Maar daar zijn weer andere trucjes voor. Grote stellages (Yukizuri) worden te voorschijn gehaald. Ze lijken een beetje op een parasol, maar zonder doek. Een lange paal met tientallen touwen worden vanuit het midden over de boom gespannen. De sneeuw wordt zo verdeeld en is minder schadelijk voor de takken.
Met of zonder sneeuw, het ziet er fantastisch uit.
Ik moet me wel erg vergissen als de makers van “The Godfather” deze poster in gedachten hadden. Maar dan niet voor het helen van wonden, maar voor heel wat griezeliger zaken.
Dat Pratt’s Healing Ointment is voor alles geschikt, voor mens en dier, voor snijwonden, schrale billen van te lang op het zadel zitten, brandwonden. Nou gewoon, voor alles. Een wondermiddeltje dus.
Zou het nog te koop zijn? Geen idee….!
Het ruikt vast niet zo lekker…. Ik gok op een stalluchtje.
Nog steeds heeft Cruyff gelijk: Elk nadeel hep se voordeel. Want nu we zuchten onder de winterse sneeuw ontluikt ineens iets wat we in een stadse omgeving als Rotterdam niet zo snel zien.
De buren trekken zich het lot van ouderen en mensen in mindere omstandigheden aan. Zo heeft onze buurman al twee keer ons tuinpad schoon geschept en belde een buurvrouw of ze boodschappen kon halen. Even later stond ze op de stoep met een pak melk, dat ik vergeten had in de boodschappenkar te leggen.
Ook in de buurtapp vragen diverse bewoners nu regelmatig of er nog boodschappen nodig zijn.
Gaan wij er helemaal niet meer op uit? Ja wel hoor, je laat tenslotte je buren niet sjouwen met een hele kar vol. Die gaan we wel weer zelf halen. Met de auto en natuurlijk voorzichtig rijdend.
Trouwens, woensdagochtend, toen iedereen aangeraden werd niet de weg op te gaan, stond Leo al om 8 uur de auto van sneeuw te ontdoen. Hij had de dag tevoren alles al sneeuwvrij gemaakt, maar de buien in de nacht deden dat weer te niet.
Hij had in november al een afspraak met de dealer gemaakt voor een beurt en de noodzakelijke APK-keuring. Die keuring moest gebeuren en konden we niet uitstellen. Wie rekent er dan toch op zoveel sneeuw?
Alle angstverhalen bleken een tikkie overdreven. Leo kwam veilig bij de dealer aan, liep daarna naar de metrohalte en kwam vanaf het winkelcentrum rustig wandelend en onderweg fotograferend tegen koffietijd weer terug. Taaie generatie, nietwaar?
Het sneeuwt in Nederland en alle alarmen ratelen, knipperen. Al het nieuws draait rondom de verschrikkelijke sneeuw, de gladde straten.
Het OV ligt op z’n kont, want de treinen kunnen niet rijden, de bussen glijden van de weg en de auto’s ook. We moeten dus maar thuiswerken, raadt Rijkswaterstaat. En dat terwijl we nu beschikken over allerlei handige en verwarmende snufjes. Een moderne auto piept bij elke abnormaliteit, geeft een seintje als je te ver naar links of rechts gaat, heeft zelfs een technisch trukje voor als het glad is en je weg wil rijden. Maar dat werkt wel op modder, maar niet op sneeuw!! Op Schiphol loopt alles in het honderd, want er is een tekort aan anti-ijsmiddel.
En ik vraag me af, hoe deden we dat vroeger? In de barre winter van 1963 zat ik op de MULO. De tram reed, de school was open, er waren voldoende kolen voor de grote kachel in het handwerklokaal. Elke dag was er eten, kookte mijn moeder.
Mijn vader, huisschilder, was “uitgevroren”. Maar hij bleef niet thuis, hij ging de bakker of de melkboer helpen, die met moeite het holletje aan het einde van de straat op konden met hun handkar. Want brood en melk moest er wel bezorgd worden.
In mijn slaapkamer stonden de ijsbloemen op de ruiten. Op mijn bed lagen wollen dekens en ging een rubberen kruik mee. Een vriestemperatuur van -10 was niet ongebruikelijk. Je trok een extra trui aan, deed een sjaal om. Maar we hadden natuurlijk geen thermo-ondergoed of gewatteerde kleding, zoals dat nu te koop is.
Nee, als ik nu naar Nederland kijk, zie ik een beetje zielig volkje. Vastgeroest in regels en procedures, niet meer in staat om zelf oplossingen te bedenken. Een volk van Jan Salie, zou Potgieter zeggen.
