Rampenplan

Dat er zo’n grote brand was, ontging ons in eerste instantie. Ik hoorde er pas over toen ik op yogales kwam. “Weet jij wat het ergst is, alarmfase 1, 2 of 3? Ik moest het antwoord schuldig blijven. Wat weten we toch weinig in zulke gevallen.

Maar waarom vragen jullie dat? “Er is een enorme band bij Moerdijk”vertelde men. Verdere gegevens kreeg ik niet, de les wachtte.

Thuis stond TV Rijnmond aan, met een doorlopende nieuwsuitzending. En hoewel we vaak de media van overkill betichten, vonden we de rapportage nu maar matigjes. Geen kaartje met hoe de rookwolk zou/kon overwaaien. Slechts herhalingen van het nieuwsbulletin.

Maar een ding stelde ons gerust. Er kwamen geen schadelijke stoffen vrij. Ja, ja……

Aalscholver

Op weg naar huis vanaf de metro heb ik twee keuzes: uitstappen bij de op één na laatste halte en door de wijktuin lopen of helemaal mee tot het eind en dan nog even wat winkelen.
Het hangt een beetje van mijn bui af. Maar als het redelijk weer is, neem ik meestal de wijktuin.

Een klein stukje ruige natuur tussen de hoge flats. En als je een beetje geluk hebt, met een bijzondere ontmoeting.
Zoals hier, dit voorjaar. De zon laat zich even zien en meneer Aalscholver laat zijn verenpak drogen.

Rooms with a view

Er was een tijd dat alleen dit gebouw op het einde van het havenhoofd stond. Het had zijn functie verloren, dreigde te vervallen, totdat het werd omgetoverd in een hotel.

Inmiddels is het een begrip in Rotterdam en wijde omgeving: Hotel New York

We hebben er één nacht geslapen, alweer lang geleden. We genoten van het uitzicht en wilden eigenlijk helemaal niet naar bed.

Ook al staat het nu te midden van grote wolkenkrabbers, het blijft een uniek Rotterdams plekje.

Op de Solex

Gelukkig heb ik (bijna) altijd mijn fototoestel bij de hand.
Dus kon ik afgelopen zondag deze nostalgische groep vastleggen. Samen op de Solex, ja gezellig.
Drie dames hadden zich opvallend gekleurd gekleed, zodat ze niet over het hoofd gezien zouden worden. En dat is natuurlijk wel zo veilig.
Toen ik vroeg of ik hen op mijn blog mocht zetten, kreeg ik een volmondig “Ja, natuurlijk.”

Tot mijn verbazing dook plotseling een bekend gezicht op. Het was Marie-Josée, de nurse-practioner die mij al sinds 2008 begeleidt en controleert. Ook zij hoorde bij de groep en één van de vrolijke dames bleek haar moeder. Wat kan de wereld klein zijn.
Leuk om elkaar zo buiten de ziekenhuismuren te ontmoeten. Goeie reis verder en nog veel plezier!

Hoog

Dit is de hoogste woontoren in Rotterdam, ja zelfs in Nederland. En “Hoog” is deze week het thema van Take-a-pic.

Het gebouw staat op de Wilhelminapier, heet New Orleans en wordt in november 2010 officieel geopend.
Wie er belangstelling voor heeft, er zijn nog een aantal appartementen te huur of te koop.
Het uitzicht is gratis, voor de prijs van de woningen en de fraaie beschrijving ervan klik je hier.

Fata Morgana?

Je zou het niet zeggen, maar dit is een transformatorhuisje.
Ik was er al verschillende keren langs gereden, maar had het nauwelijks opgemerkt, zo valt het weg in de omgeving.
Het staat in Rotterdam, op de Heemraadssingel. Ik vind het een mooie manier om lelijke dingen te verbergen!

Stadsgedicht

De wereld is vol vrouwen
en de meesten zijn zwanger.
Op straat bollen hun buiken
als zeilen in de zomerwind.

Zo voer Da Gama de Taag af, Lissabon uit.
Later kwamen de schepen terug
geladen met de geur van kaneel, het ronde
van de aarde en met zwart zwetend goud.
De wereld kwam uit houten buiken.

In de supermarkt laveren de vrouwen voorzichtig.
Ze dragen hun kussens van liefde, hun ogen
glanzen want de wereld is zwanger
de nacht draagt een geheim en
morgen is het zomer, is de stad verlaten
als de vlakste zee, zwerft de zon
door lege cafés en windstille bibliotheken.

In je ooghoek ritselt nog geen kind.

Marco Nijmeijer uit: Misschien is water van dun hout, 2007

Dit gedicht werd door de Rotterdamse stadsdichter Jana Beranová in juli 2010 gekozen als Gedicht van de maand