 |
Deze deur is de toegang tot één van de duurste gebouwen in Rotterdam, de flat Montevideo op de Wilhelminapier. Een prachtige locatie, met een schitterend uitzicht en natuurlijk navenante prijzen voor de appartementen. |
Maar wat schrijf je op het verhuisbericht:
wij zijn verhuisd naar het LANDVERHUIZERSPLEIN.
Hadden ze voor zo’n locatie nou geen deftiger naam kunnen bedenken?
| Wie denkt dat reuzen alleen bestaan in sprookjes, vergist zich.
Want Rigardus Rijnhout kon met recht een reus genoemd worden. Hij was bijna twee-en-een-halve meter lang, woog zo’n 230 kilo en had schoenmaat 62. Hij was een bekende figuur in Rotterdam en sommige kinderen vonden hem een beetje eng. Maar de arme man leed onder zijn enorme voorkomen en het was heel moeilijk en kostbaar om hem te kleden en te voeden. Ook een normale baan was voor hem niet weggelegd. |
 |
| De generatie na mij, die is opgegroeid met geiser en douche, wasmachine en centrifuge, kent dit niet meer.
Toch was het vroeger heel gewoon, zo’n winkeltje waar je naast allerlei levensmiddelen ook heet water, kachelhoutjes en olie kon kopen. De deur klemde een beetje en er klonk een zacht belletje. Het rook er naar koperpoets, olie, rookvlees en oude kaas. |
 |
Vaak genoeg ben ik, naast mijn moeder lopend, er naar toe gegaan. Ze had dan twee zinken emmers bij zich, die bij de waterstoker gevuld werden met heet water. En dan weer terug naar huis, voorzichtig maar toch snel, anders was het water alweer koud. Het was een afstand van nog geen 100 meter, maar die emmers wogen zwaar. Daarna nog drie trappen op, naar de zolder, waar de wasteil stond. Op een rek met daarop weer de ACME-wringer.
Wie nog eens terug wil naar die “goeie ouwe tijd”, kan terecht in De Dubbelde Palmboom in Rotterdam-Delfshaven. Naast tijdelijke tentoonstellingen is er plaats gemaakt voor stukjes (Rotterdamse) historie, zoals dit winkeltje.
| Deze stoel staat (met nog een andere) in Rotterdam, op een kruispunt waaronder de weg naar de Maastunnel loopt.
Ik vind het net een troon. Het zal wel niet lekker zitten, maar dat heb ik niet geprobeerd. |
 |
| Deze foto, uit het boek “Ziet Zuid” dateert uit 1939. Het is de Charloisse Lagedijk in Rotterdam. Toen nog gewoon een stukje platteland.
Jaren later zal Gerard Cox er over zingen: |
 |
| Zomeravond, zeven uur Even na het eten De zon, een rode bal van vuur En alle koeien vreten Niets van het geluk van later was daaraan gelijk O, de schooldag was weer om Niets van het geluk van later was daaraan gelijk |
We waren zestien, zeventien En de stad was ver Heel in de verte bouwden ze pas flats Maar het was dan ook nog lang nog O, lang nog geen negentienzestig Zomeravond, zeven uur Niets van het geluk van later was daaraan gelijk Samen op de Charloisse Lagedijk |
| Ja, ik weet het, de Tour de France is natuurlijk al lang op weg. Iedere dag kunnen we zien hoe kleine pezige mannen zich in het zweet fietsen om als eerste over een berg te komen of als eerste de eindstreep te halen.
Maar ik zet hier toch nog een link naar de foto’s van het Grand Départ, die ik vorige week maakte. En een link naar het Gemeentearchief van Rotterdam, waar nog veel meer foto’s over die eerste dagen van juli staan. |
 |
 |
Vandaag wordt het startschot gegeven voor de Tour de France 2010. Dat gebeurt in Rotterdam, waar al dagen feest wordt gevierd en de stad geel ziet van vlaggen en posters. Vrijdag gingen we sfeer opsnuiven. Toen zag ik deze man, op een gewone fiets, langs het parcours. Maar hij had al wel de GELE TRUI |
Voor wie het nog niet wist: morgen start de Tour de France 2010 in Rotterdam.
De hele stad is al dagen in rep en roer. Wil je er bij zijn, kom dan niet met de auto. Pak de fiets of neem het openbaar vervoer, want veel wegen en straten zijn afgesloten. Wie wil weten wat er zoal te beleven is: dit is het programma.
Vandaag was de generale repetitie voor de officiële start.
Hier een impressie:
En ook de mensen van Gemeentewerken hadden er zin in!!
 |
Afgelopen maandag lag de NORWEGIAN EPIC aan de Wilhelminakade. Een van de grootste cruiseschepen ter wereld.
Er was veel volk op de been, want het weer werkte lekker mee. |
Soms wordt je zo maar toevallig door iets getroffen. Dit schilderij zag ik al lopend in de Hoogstraat in Rotterdam. Het is groot, helaas veel te groot voor mijn kamer (en mijn portemonnee). Maar ik vind het mooi!
Klassieke Hollandse Snelweg
De schilder heet Solko Schalm en hij schildert naar mijn mening net zulke prachtige wolkenluchten als Ruysdael. Klik hier voor zijn website, waar ik ook de link vandaan heb gehaald.
