Silhouetten

Zo langzamerhand is het zomerreces bij de meeste challenges voorbij. Zo ook bij Take-a-Pic.

De eerste uitdaging van dit seizoen was “Silhouetten”.  Ik weet niet of deze foto helemaal aan het criterium voldoet. Hij is gemaakt in het metrostation Wilhelminaplein in Rotterdam.

Toevalskunst

Op bezoek in Antwerpen troffen we een aantal jaren geleden dit stilleven aan.

De eigenaar van het huis is fotograaf, maar ik betwijfel of hij met opzet zo’n mooi gerangschikt plaatje heeft willen maken. Ik gok er op dat het gewoon toevallig zo was.

Mooie foto’s

Oudste zoon had het al gezegd. Ga naar Den Haag, naar de  tentoonstelling Eastward Bound van Marco van Duyvendijk in het Fotomuseum in Den Haag. Een aanrader! En hij had gelijk.

Prachtige portretten, oog voor bijzondere details. Een feest om naar te kijken.

Niet wat het lijkt

Soms stuit je al surfend op een site met wel heel bijzondere foto’s. Zoals deze site, waar een wereld wordt getoond op microscopisch niveau. Fascinerend.

wondere micro wereld

Ooit gedacht dat dit een foto van een kristal is?

Take a pic: voorjaar

Een onderwerp dat nooit afgezaagd zal worden: VOORJAAR. De natuur staat te popelen om uit te komen en wij staan te popelen om het allemaal weer te zien.
Dit is een voorjaarsfoto van wat jaren terug. De ribes wilde hogerop en klom dus in een knotwilg:

Voorjaar

Voorjaar

Waar laat je de spullen?

Opbergen heeft Take a pic als thema deze week.
Bij mij is het meer “Waar laat ik in hemelsnaam mijn spulletjes”. Dit is nog een maar een gedeelte van mijn werkkamer(tje). Daar staan, naast het bed voor logés, ook 2 naaimachines, een uitklaptafel, een werkplank tassen met papier en knutselspullen, een grote werkkast, tjokvol met verf, nog meer papier, kralen, lappen, foto’s, tassen. Nou ja, zeg maar een enorme zooi. En als ik geen plank meer over heb, dan gebruik ik dus ook de muren en deuren om op te bergen.

mijn werkkamer

Logica

Zomaar een jongetje in de trein

Zomaar een jongetje in de trein

Hij zit nog maar nauwelijks in de trein, of hij begint al te praten. “Leuk was het he?” vraagt hij. Ik zie hem niet, maar aan z’n stem te horen is hij een jaar of negen, tien. Zo’n hoog stemmetje, waar nog alle verwondering in ligt. De vrouw bij hem kan ik wel zien. Vijfendertig ongeveer, lang donker haar. Zijn moeder, of tante, of … Ik weet het niet. Er is nog iemand bij, een man. Zijn brommerige stem hoor ik ook zo nu en dan.
“Wat vond je het leukst?”, vraagt de vrouw. “Nou, ja, die apen in de dierentuin. Die met die lange staart enne zo’n rooie kont.” “En vanmorgen, vond je het vanmorgen ook leuk, in dat grote museum?” Continue reading