 |
In de wijk waar ik woon zijn een heleboel straten en wegen vernoemd naar Nobelprijswinnaars. Het leek me wel leuk om deze vroeger toch heel beroemde mensen weer eens voor het voetlicht te brengen.
Deze keer staat Nathan Söderblom in het middelpunt. Onze eerste flat stond op de Söderblomplaats en lange tijd heb ik niet geweten naar wie de woonplek vernoemd was. |
Laatst was ik weer eens bij IKEA. Het filiaal bij ons in de buurt is net vergroot en het kost je dan ook een flinke wandeling om alles te bezichtigen. En dat is leuk, want dan kun je ondertussen op je gemak bekijken wat andere mensen zoal kopen. En naderhand je vergapen aan wat iedereen probeert te stouwen in een veel te kleine auto.
Ja…., ik weet het, het is leedvermaak en dat hoort niet. Maar HIJ doet het ook…. Dat is dus ruim 8 minuten lachen om andermans narigheid:
| Je wilt je huis verkopen, dus laat je de makelaar komen. Die bekijkt het, schat de waarde en maakt foto’s van wat jouw huis te bieden heeft. Logisch toch?
Maar wat moet je dan met zo’n foto? Er zit geen wijnkelder bij dit huis, dus ……? Kun je dan zo lekker wijn drinken in de tuin, zijn de buren zo gul, of is er regelmatig een gezellig buurtfeest…..? Hoe zit dat nou? Het zal wel een raadsel blijven. En nee, dit is niet ONS huis, maar toevallig gevonden op Funda.nl |
 |
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een. Ook deze week dus weer:
We willen zelf graag uniek zijn, terwijl we iedereen die afwijkt van onze standaard abnormaal vinden.
|
Deze week is Schoolfoto het nieuwe thema bij Stuureenfoto.
Van mijn schooltijd zijn nog maar bitter weinig foto’s terug te vinden. Maar deze kwam ik tussen de stapels oude foto’s nog wel tegen. Het zal in de 2e klas van de lagere school zijn geweest. Toen leerden we nog tafels opzeggen, rijtjes stampen en de topografie van Nederland. Oei, oei, dat is dus al heel lang geleden…….
| Om alle knutsel- en stempelspulletjes op te bergen, kocht ik laatst een ladenkastje bij het grote Zweedse warenhuis. Het past mooi onder de tafel die ik er ook kocht en met 6 laatjes kan er veel in worden opgeborgen. Maar toch ontbrak er nog iets aan. Want alle steentjes, letters, bloemetjes, brads en andere versieringen wilde ik netjes opbergen. Ik zocht een verdeler, maar besloot uiteindelijk zelf iets te maken. Maten opnemen, karton uitzoeken en twee avonden flink doorwerken resulteerde in 15 vierkante doosjes, die perfect passen. Genoeg ruimte voorlopig om alles netjes te sorteren. |  |
Ik maakte ook nog een langwerpig doosje om wat grotere letters in te bewaren. Misschien maak ik er daar ook nog wat van, zodat ik zelfs 2 lagen in het laatje kan bergen.
In de andere laatjes heb ik papier, inkt, sponsjes, stempelkussen en nog veel meer gestouwd.
| Deze foto van Stanley Kubrick staat in de VARA-gids. Ik vind dat een heerlijke foto. Waarom?
|
 |
En Bettie, hopelijk raak je hierdoor weer uit je depressie. Want wat zou de BMI van deze dame toen zijn geweest en hoe is het nu? 😉
| Deze kat heeft het goed bekeken. Ze scharrelt door onze buurt, geeft kopjes aan iedereen en jaagt tevergeefs op de vogels. Dat laatste komt omdat ze een mooi belletje om heeft en dus al haar komst verraadt door luid getinkel. Maar als het even kan, dan ligt ze ergens in de zon. Soms op onze tuintafel, of zoals hier, ergens op ene auto. Ze laat zich lekker onderhaar kin krabben, spint dan luidruchtig en draait zich nog eens wellustig om. Als ik in reïncarnatie zou geloven, dan wilde ik wel als dit soort kat terug komen… |
 |
| Bij deze foto van Henry Kissinger moest ik ineens aan mijn zwager denken. Hij leek erg op hem. Maar mijn zwager is op 45-jarige leeftijd plotseling gestorven. Dat is inmiddels meer dan 36 jaar geleden en hij zou nu dus ook al ruim in de 80 zijn. Zou hij er dan ook zo uit zien? |
 |
Gek toch, dat mensen die gestorven zijn in je herinnering nooit meer ouder worden. Want ik herinner me hem toch nog altijd zo als hij vlak voor zijn dood was.
Ik weet dat je met de computer portretten kunt verouderen, maar wat heb ik daaraan? Ik hou me maar bij de herinnering aan hem.
Voetballen interesseert me helemaal niets, maar de Tou de France volg ik dagelijks. Niet dat ik er verstand van heb, welnee. Maar het kijken naar al die pezige mannetjes, in de felle zon of striemende regen, ik vind het machtig!
En niet te vergeten de opnames van de omgeving bij de reportage. Gewoon lekker thuis drie weekjes toch naar het buitenland!
bron: Gazet van Antwerpen
