Stilte

Posted on by

Tot mijn grote schande moet ik bekennen dat ik niet meer precies weet waar in Krakow ik deze foto maakte. Was het de synagoge? In ieder geval een oud Joods gebouw. Wat ik nog wel weet, is dat wij  de enige bezoekers waren. De ruimte was groot en vrij leeg en de teksten op de muren waren hier en daar vervaagd.  En het was er stil, doodstil.

Stilte is deze week ook het thema bij Stuureenfoto.

 

Sterretjes

Posted on by

Een paar dagen geleden keek ik in de bieb een aantal woonbladen in. En in no time zag ik sterretjes. Grote, kleine, dikke, dunne, van ijzerdraad, in goud of zilver, van berkentakken, wit bepoeierd, geknipt uit papier, gehaakt, van zilverfolie, gevouwen, gestempeld of getekend. Ze stonden op pakjes, dozen, muren, glazen, bordjes, ze glinsterden tussen het bestek, op tafels en stoelen.

Kerstsfeer oké, maar mag het ook iets minder? Het lijkt wel of je in deze tijd je hele huis moet omzetten. Alle meubels moet vervangen door dingen met een kersttintje. De muren schilderen en versieren, strikken met kerstballen en sterren aan de stoelen.

Nou ja, ik vond het gewoon iets te veel van het goede.

Vrijdag de 13e

Posted on by
Wat doen we vandaag?Blijven we thuis, lekker veilig achter de geraniums of duiken we roekeloos de verkoopgekte of de file in? Tarten we het noodlot en lopen we ook nog onder een ladder door, terwijl een zwarte kat oversteekt?

Ik ben niet bijgelovig, dus doe ik de gewone dingen. Want je lot kun je niet ontlopen.

Prettige dag 😉

  

Schrikbeeld

Posted on by
Als ik vroeger niet zo erg mijn best deed op school, dreigde mijn moeder altijd met de “Koffiebonenzolder”.
Wat dat inhield, wist ik eigenlijk niet zo goed, maar dat je er beter niet kon belanden was een ding dat zeker was! Want op die zolder in het Van Nelle-gebouw, waar wij dichtbij woonden, zaten strenge juffen, die met harde hand regeerden. Kinderen die niet wilden leren, moesten daar dag en nacht de slechte koffiebonen uit de goeie bonen halen.Gek genoeg weet ik helemaal niet wat ik me er toen bij voorstelde. Waarschijnlijk zag ik rijen hongerige meisjes op hun blote knietjes die bonen stuk voor stuk in de hand nemen en links (slecht) en rechts (goed) in pakken doen. Die slechte koffie was voor de meisjes zelf, de goede werd natuurlijk verkocht en alleen als je goed leerde, kon je behoorlijk je brood én koffie verdienen!

Wat een idiote voorstelling, vind ik nu. Maar ja, ik deed wel meer mijn best, want op die enge zolder wilde ik beslist niet terecht komen.

Beelden

Posted on by
Al eerder schreef ik over de kunstwerken die Frank Meisler maakte in Berlijn, Wenen en Hoek van Holland.
Heel herkenbare beelden van kinderne, die door hun ouders werden weggezonden, zodat ze niet ten prooi zouden vallen aan de gruwelen van het Nazi-regime. Het betekende meestal een afscheid voor altijd, want de ouderen gingen ook op transport. Maar dan richting dood zoals later bleek.De kinderen werden opgevangen in Groot Brittannië. Daarom staat er ook in Londen een beeldengroep, bij het Liverpool Street Station, waar de meeste kinderen aankwamen.

En vanzelfsprekend wilde ik ook deze groep zien, toen ik in Londen was.

  

Spelletje

Posted on by

Ik vraag me af of er in deze tijd nog veel spelletjes gespeeld worden? En dan bedoel ik niet die spelletjes op computer, Wii of smartphone, maar gewone, ouderwetse bordspelletjes. Ze zijn in ieder geval nog voldoende te koop, dus er zal wel markt voor zijn.
Toen ik deze foto maakte in Beijing, was er in ieder geval nog veel animo voor het spelen van een spelletje. Lekker warm aangekleed zitten deze mannen op straat. Ze lijken heel geconcentreerd en dat moet ook, want Go vereist nog meer denkwerk dan schaken. Omstanders voorzagen ze van commentaar en o,o, wat had ik graag geweten wat ze zeiden 😉

PS: Misschien kreeg jij wel een bordspel voor Sinterklaas. En Sinterklaasfeest is het thema bij Stuureenfoto van deze week.

Zo vader, zo zoon

Posted on by
Sommige films zijn leuk, andere zo,zo, maar sommige films steken met kop en schouder boven de andere uit. Dat is het geval met “Like father, like son” van Hirokazu Kore-Eda. Heel ontroerend, soms grappig, emotioneel. Maar zonder meer schitterend verfilmd.
Twee totaal verschillende echtparen krijgen te horen dat hun kinderen verwisseld zijn tijdens de geboorte. Hoe moet dat nu verder? Wat zijn de vragen, de belangen, wat stel je als ouders centraal? Levensvragen die niet 1-2-3 te beantwoorden zijn.
Tussendoor krijg je ook een mooi beeld van een Japans huishouden, de leefomstandigheden in de vaak krappe woning. En zie hoe verschillend iedereen reageert op de situatie.Niet voor niets kreeg deze film de Juryprijs op het Filmfestival van Cannes.