Tijdens de Wereldhavendagen bezochten we ook de Maeslantkering.
Na een gezellige boottocht kwamen we bij de stormvloedkering aan, waar we een rondleiding kregen. Er zijn natuurlijk heel veel manieren om het water bij een storm tegen te houden, maar de haven van Rotterdam is te bereiken zonder belemmeringen, dus moest er voor de kering een bijzonder plan bedacht worden. Sluizen of iets van die strekking kwamen niet in aanmerking. Het plan voor de kering werd uitgevoerd door een Nederlands consortium van HBG (nu BAM), Volker Stevin en Hollandia Kloos.
Als hij niet in gebruik is -en dat is gelukkig heel vaak en heel lang- dan liggen de halfronde deuren van de kering tegen de wal. De deuren hoefden niet ter plekke gebouwd te worden. Dat gebeurde in een droogdok. De deuren zijn hol en drijven wanneer ze niet in gebruik zijn. Ze draaien op een enorm “bolscharnier”, het grootste ter wereld met een diameter van 10 meter en een gewicht van bijna 700 ton. De deuren worden in beweging gezet door een “locomobiel” en tanden aan de bovenzijde van de deuren. Een tamelijk simpele, maar wel effectieve manier. De kering is ook redelijk “onderhoudsarm”, want er liggen geen vitale delen onder water.
Doorlopend wordt het weer en de stormkansen door computers in de gaten gehouden en wanneer er hevige storm dreigt, treedt het noodplan in werking. Natuurlijk wordt er regelmatig getest, want niemand wil tijdens een hevige storm tot de ontdekking komen dat er iets aan schort.  De laatste test werd afgelopen zaterdag gehouden. De Maeslantkering is het laatste deel van het Deltaplan. Nederland mag dan een stip op de wereldkaart zijn, er zijn hier toch maar prachtige projecten tot stand gekomen!
Ik ben altijd weer verbaasd en trots dat wij hier zoiets kunnen bedenken en bouwen. Al met al is het een geweldig en imposant bouwwerk en een bezoek met rondleiding meer dan waard. In dit blog kan ik niet alle wetenswaardigheden vertellen, maar geloof me, het is een vernuftig bouwwerk.