Category Archives: Zoeken en vinden op internet

Zoet, zoeter, zoetst

Posted on by
3
  Vorige week keken wij naar een uitzending Zembla, waarin het enorm toegenomen suikerverbruik werd belicht. En dat is wel schrikken hoor. Gemiddeld eten de Nederlanders zo’n 35 kilo suiker per jaar. Dat is bijna 100 gram of 20 suikerklontjes per dag!
Maandagavond werd er bij Radar aandacht besteed aan de methodes die de commercie gebruikt om kinderen juist die dingen te laten eten, die te zoet, te zout of te vet en dus niet zo goed voor ze zijn. En dat terwijl er juist nu zo veel kinderen met overgewicht zijn.

Natuurlijk ken ik de koekjes met allerlei cartoons erop. Maar dat er ook voor kinderen zeer aantrekkelijke websites bij horen, die de kinderen aanzetten om hun  ouders toch maar juist die koekjes, snoepjes en snacks te laten kopen. Eigenlijk een misselijkmakend idee. Kinderen die gemanipuleerd worden om slechte dingen te gaan eten. Kinderen die je nog van alles wijs kunt maken en blindelings geloven dat die vette hap of mierzoete drank gezond en goed is.

Eigenlijk kun je het beste alles zelf klaar maken. Niet alleen veel lekkerder, maar ook goedkoper. Het kost alleen iets meer tijd. Maar dan kun je zelf bepalen hoeveel suiker, vet of zout er in gaat.

Foodwatch is een burgerinitiatief begonnen om dit soort misleidende reclame te verbieden. Hier kun je de petitie tekenen.

 

Keurig in het gelid

Posted on by
1

Soms kan ik jaloers zijn op mensen die hun huis en spulletjes zo keurig netjes georganiseerd hebben. Alles netjes op z’n plaats, netjes gestreken en gevouwen, stapels op kleur en grootte.
Dat werkt bij mij niet zo. Zo nu en dan krijg ik een opruimbui en wordt alles netjes gesorteerd, gestapeld, weggezet of in het gelid zet. Dan bezie ik mijn werk met grote voldoening, om na een week te moeten constateren dat alles toch weer tot een chaotisch geheel is geworden.
Wie met hetzelfde kampt, klikt op de foto voor nog meer opbergideeën. Inspiratie is tenslotte nooit weg, nietwaar?

Bron: Pinterest

 

 

Dream Make Share

Posted on by
1

Hele dagen kan ik doorbrengen op mijn kamertje, bezig met knutselen, kaarten maken, boeken repareren of zo maar wat frutselen.
Maar wat moet je doen met al de dingen die je maakt? Je kan niet altijd alles bewaren en om telkens weer met een zelf gemaakt cadeautje aan te komen, is ook niet zo leuk.
Daarom was ik zo blij dat ik bij Bettie vorige week dit blogje las. Onmiddellijk surfte ik naar de originele site om me ook op te geven. Diezelfde dag nog kreeg ik een adres om iets naar toe te sturen. Dat ligt nu hier klaar. Vanmiddag ga ik de envelop vullen met deze eigen gemaakte kaarten, wat achtergrondpapiertjes, een labeltje en een tasje met  wat glitter en glamour erin. Ik hoop dat de ontvangster er blij mee is.
En dan maar wachten totdat de postbode iets voor mij te bezorgen heeft.

 

Alles in stijl

Posted on by
1
Zelf behoor ik niet tot die mensen die zich geheel in één stijl kleden. Ik hou vooral van comfortabel, lekker warm en gemakkelijk zittend.

Maar ja, als je helemaal weg bent van een merk als Burberry, dan moet je dat toch tot uitdrukking laten komen. En als je al een rok, jas, sjaal, paraplu, boodschappenkar en hondendekje van Burberry hebt, dan kun je tenslotte ook nog altijd je nagels in stijl (laten) lakken.

Bron: Pinterest

Kolenboer

Posted on by
Reply
Op een verjaardag ging het gesprek laatst over de kolenboer. En hoe dat vroeger ging. Bij ons thuis moesten de kolen los gestort worden in het kolenhok, op de zolder, op de 3e verdieping.Het betekende dat mijn moeder allereerst een afspraak met de buurvrouw maakte, want de loper moest van de trap gehaald worden. De kolenboer bracht de kolen in grote zakken, die hij op zijn schouder droeg. Drie trappen naar boven, zak na zak.

bron: http://www.rotterdam010.nl/407-Herinneringen/Kolenboer-00.html

Dat gaf natuurlijk een heleboel stof. Dus als alles bezorgd was, de kolenboer koffie en zijn geld gehad had, begon het werk voor mijn moeder. Alle trappen dweilen, het blanke hout in de was zetten, de lopers uitkloppen, weer op de trap leggen. De koperen roetjes had ze dan al gepoetst, zodat de trap er voor de komende tijd weer netjes bij lag.
Al pratend realiseerde ik me dat wij het tegenwoordig toch een stuk gemakkelijker hebben. Ik zet gewoon de thermostaat wat hoger als ik het koud heb. Gelukkig was in die tijd nog geen internet met blogs, pinterest, facebook of hyves. Want daar zou mijn moeder dan toch ook helemaal geen tijd voor hebben gehad! 😉  😉

Chinees Nieuwjaar

Posted on by
1
Vandaag is het Chinees Nieuwjaar. Dat zal hier en in andere plaatsen met veel Chinezen wel uitbundig en luidruchtig gevierd worden.
Het wordt het jaar van de slang. Slangen hebben een speciale plaats in China. Er wordt heel veel kracht aan toegeschreven. Je kunt er dan ook flessen wijn kopen waaraan een slang is toegevoegd. Of slang eten. Wij hebben ons daaraan niet gewaagd.Maar hopelijk wordt dit jaar een fijn jaar met voorspoed voor iedereen.		  

Vroeger kon je lachen….

Posted on by
1

Nou ja, da’s een beetje overdreven. Ik lach nog heel vaak, je moet alleen overal wel de humor er van inzien.

Maar het is ook de titel van een boek van Simon Carmiggelt. Eén van de vele die hier in de boekenkast achter me staan. Kleine korte stukjes, die dagelijks in de krant verschenen en en die wij gretig lazen. Nog steeds vind ik ze zeer to the point en lezenswaardig.
Dit is de man die ze schreef:

Vooroordeel

Posted on by
2

Naar aanleiding van het overlijden van Ellen Blazer werd laatst midden in de nacht de uitzending “Schitterend in de schaduw” uitgezonden. Ik keek ernaar vanuit mijn bed. Het was interessant, maar op een bepaald moment ook heel opmerkelijk. Of had ik dat nou gedroomd? Ik bekeek de uitzending nogmaals via “Uitzending gemist” en nee hoor, gedroomd had ik helemaal niet. In de 23e minuut gebeurde het. Sonja bekende dat zij en Ellen Blazer bij een sollicitatie van een redacteur toch wel even twijfels hadden of ze hem zouden aannemen. Waarom die twijfel? Had de man iets misdaan? Welnee, maar ja hij reed wel in een Opel……
Sonja, die propageerde dat alles moest kunnen, dat we onbevooroordeeld de mensen om ons heen moesten bekijken, die liet zich bijna leiden door het vooroordeel dat iemand met een Opel toch niet zou kunnen. En daar viel Sonja bij mij volledig door de mand.

Hier is de uitzending nogmaals te zien. Heb je geen geduld om alles te bekijken, schuif dan snel door naar de 23e minuut!