Libertystoel

Laatst kreeg ik, door een stukje in de krant,  contact met schoolvriendinnen van mijn overleden zus. Dat is natuurlijk al heel bijzonder, want had mijn zus nog geleefd, dan was ze nu al over de tachtig.
Maar het was vooral heel leuk om verhalen te horen over de jeugd en de schooltijd van mijn zus. Daar wist ik eigenlijk maar weinig van. Geen wonder, er zat achttien jaar verschil tussen ons.
Eén van de vriendinnen herinnerde zich dat wij thuis een  “libertystoel” hadden. Het was de stoel waar mijn vader altijd in zat. Moeder vond het een sta-in-de-weg, maar mijn vader kon er zo heerlijk een tukje in doen, ‘s-avonds na het eten.
Mijn zus moet “libertystoel” wel heel erg bijzonder gevonden hebben, want ze had het in geuren en kleuren op school verteld. Het vriendinnetje was danig onder de indruk en vertelde het ook bij haar thuis. Waarop haar moeder had gezegd: “Ach gut, die hebben wij ook. Maar wij zeggen gewoon leunstoel.”
Ik heb gezocht op Marktplaats, of ik nog zo’n stoel kon vinden. Maar blijkbaar waren ze te gewoon om bewaard te blijven. Ik vond er één, maar die leek in de verste verte niet op onze stoel.

Rietveld

Met Bettie was ik al eens in het Rietveldhuis in Utrecht geweest. Maar een tweede keer met vriendin Carla was geen straf. Het  huis is zowel van buiten als van binnen het bekijken dubbel en dwars waard.

Of ik er had kunnen wonen, denk ik niet. De inrichting is zo tot in de details uitgedacht, dat het me een beetje té strak zou worden. Maar goed, het dateert dan ook al van 1923. Dat is al bijna een eeuw geleden. En voor die tijd was het zeker zeer revolutionair.
Maar het heeft zeker model gestaan voor de huizen en de manier van inrichten van nu. Dat het nog steeds hypermodern oogt, vind ik dan ook heel bijzonder.
Klik hier voor een kleine impressie van het huis.

 

Pudding Tarzan

Dit was de favoriete zoethoud-film als onze jongens ziek waren. Liggend op de bank, met ernaast een krukje waarop sap en koekjes.  Ik geloof dat we het begin van deze film niet eens goed hadden opgenomen. Maar dat weerhield onze jongens er niet van om hem keer op keer te bekijken. Toen ik deze week het boekenweek geschenk van de bibliotheek kreeg, zag ik dat de film gemaakt was naar aanleiding van het boek.
Zoeken op You Tube leverde alleen het begin van de film op, maar het houterige Nederlands herkende ik meteen:

 

Sint Jozef

Ik ben helemaal niet kerks opgevoed en heb dus ook niets met naamdagen. Maar op zoek naar dit recept, las ik dat het in Spanje vaak op 19 maart, de dag van Sint Jozef, wordt gegeten.
Wie wil, kan het dus nog maken voor het toetje van vanavond:

Creme Catalana (4 personen)
2,5 dl melk
2,5 dl room
75 gram suiker
20 gr. gram maizena
1 vanillestokje
1 kaneelstokje
Schil van 1 sinaasappel
4 eidooiers
(evt. een scheutje Grand Marinier)Breng de melk, met daarin sinaasappelschil, kaneelstokje, vanillestokje en steranijs langzaam aan de kook. Schenk eventueel een scheutje Grand Marnier bij de melk.
Neem een ruime mengschaal en doe er enkel de dooiers in. Klop ze even los met een garde.
 


(De eiwitten worden niet gebruikt. Bewaar ze voor een andere bereiding.) Giet er de suiker bij en klop de twee ingrediënten tot ze goed gemengd zijn. Voeg de maïzena toe en meng opnieuw.
Plaats een zeefje boven het eiermengsel en giet de warme kruidige melk erdoor, zodat de smaakmakers er uit gezeefd worden. Meng alles kort met de garde en giet de crème terug in de pan. Verhit op zacht vuur en blijf enkele minuten ononderbroken roeren met de garde, tot de crème voldoende gebonden is. (Vergelijkbaar met pudding.) Laat de crème heel even ‘bubbelen’ en zet het vuur af.
Schenk de warme ‘crema Catalana’ in éénpersoonsschaaltjes. Plaats de schaaltjes in de koelkast en laat de crema Catalana een paar uur opstijven.

Voor de afwerking strooi je er een dun laagje suiker op, die met een keukenbrandertjegoudbruin gebrand wordt.

EET SMAKELIJK!

(Bron: Dagelijkse kost)

Vrouwendag

  Op 1 december 1955 nam Rosa Parks, toen 42 jaar en naaister van beroep,na afloop van haar werk op Court Square de bus richting Cleveland Avenue.Ze ging in het midden zitten, links en rechts van haar zaten zwarten. Bij de volgende halte stonden zoveel blanken dat het voor hun gereserveerde deel niet voldoende was om allen een zitplaats te geven. ‘Maak die eerste rij vrij’, zei de chauffeur.

De zwarte man aan het raam naast Rosa Parks stond op. Ook de twee vrouwen aan de andere kant van het pad stonden op. Rosa Parks bleef zitten.

Op Internationale Vrouwendag een hommage aan een dappere vrouw. Want het lijkt zo weinig, gewoon blijven zitten. Maar wat een moed om het te doen! Terecht werd op 27 februari 2013, kort na haar 100e geboortedag, op Capitol Hill door president Barack Obama een beeld ter nagedachtenis aan Rosa Parks onthuld. En eerder die maand was er in de VS een postzegel met haar beeltenis uitgebracht.

Alles komt weerom

Bron: 101 Woonideeën

Herinneren jullie nog het macramé-werk? In de jaren 60 was het enorm populair. Er werden allerlei gemacrameerde spulletjes gemaakt, zoals pothouders, tassen en nog veel meer. Voor geëngageerde cabaretiers stond het synoniem voor een nogal truttig soort vrouw, die daarmee in de weer was. En tijdenlang wilde geen enkele vrouw zich daarmee natuurlijk identificeren.
Maar nu is het weer helemaal terug. Truttig of niet!!
Dit en nog veel meer is te zien op Pinterest. Klik op de foto of het onderschrift voor meer voorbeelden.

 

Dream Make Share

Het succes van Dream Make Share is groot. Al meer dan 100 volgers en nog steeds komen er creatieve geesten bij. Het is ook een heel leuk idee, want je geeft wat en je krijgt wat terug.

Zo ontving ik van Myrthe een leuk armbandje met geluksmuntjes, wat knutselfrutsels en een zakje “sleep well” thee. Die ga ik binnenkort gebruiken! En een lieve, zelfgemaakte kaart!Vandaag gaat er van mij weer een nieuwe zending weg. Ik maakte wat kaarten, een klein doosje met daarin wat labels en zo en een ienieminie tasje (voor een Barbiepopje?) met een koelkastmagneet. Ik hoop dat de ontvangster het ook leuk vindt.