| Op internet zie je soms dingen waarover ik me zo kan verbazen. Zoals dit:
Het gaat om een plexiglasplaaatje dat je (dure?) tas kunt leggen, zodat hij niet meer doorzakt en zo’n arremoeig tasje wordt. Die truc had ik zelf ook al eens bedacht en toegepast in een uitverkooptas. Tja, voor vele honderden euro´s kun je natuurlijk niet al te veel verwachten 🙁 |
 |
| Honderdveertig jaar geleden begon de Amerikaanse firma E. Remington and Sons met het op de markt brengen van schrijfmachines. Het was bij lange na nog niet de gestroomlijnde machine zoals wij die kenden. Een log apparaat, waar je met je vingers tussen kon raken. En die waarschijnlijk stuitte op hevig verzet. Al die schrijvers die brodeloos zouden worden… |
 Bron: http://tempelfindesiecle.blogspot.nl |
Zelf heb heb ik vele lange brieven getypt als secretaresse. Eerst op een handmachine, later op een elektrische. En ik denk dat ik een van de eersten was die werkte met een tekstverwerker. Zonder scherm, maar met een geheugen, waar wel 24 (?) A4-tjes in konden worden opgeslagen.
En nu zit ik dus achter een computer en dat is zelfs al een beetje ouderwets. Al heel wat vrienden hebben nu een tablet.
Vorige week las ik hier een stukje over een draagbare cassetterecorder. Leo en ik hadden wel niet dezelfde, maar een Nordmende. En we namen hem mee op reis, naar Griekenland. Met natuurlijk de nodige bandjes. Nou ja, ik denk een stuks of drie hooguit, want meer hadden we er niet. En heel die reis, ruim 8000 kilometers, draaide dat ding en zongen wij mee. Zoals deze bijvoorbeeld:
 |
Vorige week keken wij naar een uitzending Zembla, waarin het enorm toegenomen suikerverbruik werd belicht. En dat is wel schrikken hoor. Gemiddeld eten de Nederlanders zo’n 35 kilo suiker per jaar. Dat is bijna 100 gram of 20 suikerklontjes per dag! Maandagavond werd er bij Radar aandacht besteed aan de methodes die de commercie gebruikt om kinderen juist die dingen te laten eten, die te zoet, te zout of te vet en dus niet zo goed voor ze zijn. En dat terwijl er juist nu zo veel kinderen met overgewicht zijn. |
Natuurlijk ken ik de koekjes met allerlei cartoons erop. Maar dat er ook voor kinderen zeer aantrekkelijke websites bij horen, die de kinderen aanzetten om hun ouders toch maar juist die koekjes, snoepjes en snacks te laten kopen. Eigenlijk een misselijkmakend idee. Kinderen die gemanipuleerd worden om slechte dingen te gaan eten. Kinderen die je nog van alles wijs kunt maken en blindelings geloven dat die vette hap of mierzoete drank gezond en goed is.
Eigenlijk kun je het beste alles zelf klaar maken. Niet alleen veel lekkerder, maar ook goedkoper. Het kost alleen iets meer tijd. Maar dan kun je zelf bepalen hoeveel suiker, vet of zout er in gaat.
Foodwatch is een burgerinitiatief begonnen om dit soort misleidende reclame te verbieden. Hier kun je de petitie tekenen.
Soms kan ik jaloers zijn op mensen die hun huis en spulletjes zo keurig netjes georganiseerd hebben. Alles netjes op z’n plaats, netjes gestreken en gevouwen, stapels op kleur en grootte.
Dat werkt bij mij niet zo. Zo nu en dan krijg ik een opruimbui en wordt alles netjes gesorteerd, gestapeld, weggezet of in het gelid zet. Dan bezie ik mijn werk met grote voldoening, om na een week te moeten constateren dat alles toch weer tot een chaotisch geheel is geworden.
Wie met hetzelfde kampt, klikt op de foto voor nog meer opbergideeën. Inspiratie is tenslotte nooit weg, nietwaar?
Bron: Pinterest
Hele dagen kan ik doorbrengen op mijn kamertje, bezig met knutselen, kaarten maken, boeken repareren of zo maar wat frutselen.
Maar wat moet je doen met al de dingen die je maakt? Je kan niet altijd alles bewaren en om telkens weer met een zelf gemaakt cadeautje aan te komen, is ook niet zo leuk.
Daarom was ik zo blij dat ik bij Bettie vorige week dit blogje las. Onmiddellijk surfte ik naar de originele site om me ook op te geven. Diezelfde dag nog kreeg ik een adres om iets naar toe te sturen. Dat ligt nu hier klaar. Vanmiddag ga ik de envelop vullen met deze eigen gemaakte kaarten, wat achtergrondpapiertjes, een labeltje en een tasje met wat glitter en glamour erin. Ik hoop dat de ontvangster er blij mee is.
En dan maar wachten totdat de postbode iets voor mij te bezorgen heeft.
| Zelf behoor ik niet tot die mensen die zich geheel in één stijl kleden. Ik hou vooral van comfortabel, lekker warm en gemakkelijk zittend.
Maar ja, als je helemaal weg bent van een merk als Burberry, dan moet je dat toch tot uitdrukking laten komen. En als je al een rok, jas, sjaal, paraplu, boodschappenkar en hondendekje van Burberry hebt, dan kun je tenslotte ook nog altijd je nagels in stijl (laten) lakken. |
 Bron: Pinterest |
Opeens kwam dit liedje in mijn herinnering, tijdens een wandeling. Waarom? Geen idee! Ik ken eigenlijk alleen de Nederlandse versie, maar die heb ik op internet niet kunnen achterhalen. Daarom dus maar deze, het filmpje is ook wel grappig:
| Op een verjaardag ging het gesprek laatst over de kolenboer. En hoe dat vroeger ging. Bij ons thuis moesten de kolen los gestort worden in het kolenhok, op de zolder, op de 3e verdieping.Het betekende dat mijn moeder allereerst een afspraak met de buurvrouw maakte, want de loper moest van de trap gehaald worden. De kolenboer bracht de kolen in grote zakken, die hij op zijn schouder droeg. Drie trappen naar boven, zak na zak. |
 bron: http://www.rotterdam010.nl/407-Herinneringen/Kolenboer-00.html |
Dat gaf natuurlijk een heleboel stof. Dus als alles bezorgd was, de kolenboer koffie en zijn geld gehad had, begon het werk voor mijn moeder. Alle trappen dweilen, het blanke hout in de was zetten, de lopers uitkloppen, weer op de trap leggen. De koperen roetjes had ze dan al gepoetst, zodat de trap er voor de komende tijd weer netjes bij lag.
Al pratend realiseerde ik me dat wij het tegenwoordig toch een stuk gemakkelijker hebben. Ik zet gewoon de thermostaat wat hoger als ik het koud heb. Gelukkig was in die tijd nog geen internet met blogs, pinterest, facebook of hyves. Want daar zou mijn moeder dan toch ook helemaal geen tijd voor hebben gehad! 😉 😉
Hier worden nogregelmatig vinylplaten gedraaid en dit nummer van Hildergard Knef heb ik altijd prachtig gevonden en het blijft boeien:
