Wie nog wat tijd, geduld en handigheid over heeft, kan zich misschien wagen aan één van deze taarten, speciaal voor mannen. Op Pinterest vond ik prachtige taarten, die mannen zullen aanspreken. Ik ken er zo een stuk of wat die geamuseerd en ook verlekkerd naar dit soort gebak zullen kijken. Maar ze vinden het ook beslist zonde om aan te snijden.
Dit jaar begin ik de week vrolijk met muziek.
Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan.
Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.
Vandaag heb ik gekozen voor een stukje onvergetelijk Nederlands cabaret, Wil Sonneveld met Tearoom Tango
Afgelopen week zagen we een documentaire op BBC2 over Hongkong. Een stad die bijna alleen maar bestaat uit torenhoge wolkenkrabbers. De grond is er erg duur, beperkt en dus wordt er voornamelijk in de hoogte gebouwd. Mooi? Dat is een kwestie van smaak. Er zitten beslist prachtige staaltjes van architectuur bij. De stad werd aan alle kanten belicht. De hoge huren, de weinige ruimte en nog veel meer…. Maar er was één ding, dat ons vooral frappeerde. Veel van die hoge gebouwen werden gebouwd met behulp van stellingen van… bamboe.
Dat hadden we zelf ook al gezien tijdens onze reizen naar Zuidoost Azië, zoals op deze foto, die ik in 1997 in Shanghai maakte. Maar wij dachten dat het inmiddels wel door ander materiaal zou zijn vervangen. Dat het zelfs nu nog werd gebruikt, verbaasde ons. En de Engelse journaliste was er ook stom verbaasd over. Hoe werden die bamboestengels dan aan elkaar gemaakt? Vroeger gebeurde dat met repen bamboe, maar dat gaf te veel verwondingen bij de bouwers. Nu gebruikt men een soort polyester koord. Een Chinese bouwvakker deed het voor en het leek vrij simpel. Het ging eigenlijk razendsnel. En hoe hoog konden die stellingen wel gemaakt worden? Tot wel 70 verdiepingen hoog, vertelde men. Dus niks high tech constructies, maar gewoon ouderwetse bamboe… Goedkoop, sterk, buigzaam, milieuvriendelijk en altijd leverbaar.
De uitzending wordt op dinsdagavond om 23.15 uur nogmaals op BBC2 uitgezonden. Later volgen ook nog documentaires over Mexico City en Moscou.
Dit jaar begin ik de week vrolijk met muziek.
Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan.
Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.
Vandaag heb ik gekozen voor Helen Shapiro, met Walking back to happiness
Wie in Wenen is, moet natuurlijk een keer naar het prachtige slot Schönbrunn. Een toeristentrekker van je welste. Het was een prachtige dag, het slot baadde in het zonlicht. Met een beetje fantasie kun je je voorstellen dat het immense plein er voor werd bevolkt door koetsen, palfreniers in mooie uniformen en dames in elegant ruisende japonnen. Oké, de huidige toerist loopt er bij alsof er nog een gigantische bouwvakklus te klaren is en elegantie is soms ver te zoeken, maar vooruit, even wegdromen mag wel…
We hadden al kaartjes en sloten dus al snel aan in de rij voor de toegang. Binnen mocht niet gefotografeerd worden, maar toen ik zag dat er diverse telefoontjes uit de zaken gehaald werden en er lustig op los gefilmd en gekiekt werd, heb ik me van dat verbod niets aangetrokken. Toch vind ik de foto’s die je er maakt altijd wat teleurstellend.
We liepen door een aantal zalen, waar keizer Franz Josef gewoond had, met zijn vrouw Elisabeth, die wij beter kennen als Sisi. En we bekeken de enorme, strak aangelegde tuin
Alle pracht en praal ten spijt, is het geen leven waar ik jaloers op ben. Zoveel goud en opsmuk, zo bedompt en van de buitenwereld afgesloten.
Dat hadden we eerlijk gezegd niet verwacht, dat we zouden uitkijken op een lavendelveldje vanuit ons hotelkamerraam. Maar op het dak van de aanbouw van Boutiquehotel Stadthalle in Wenen was toch echte lavendel aangeplant. Er stonden zelfs bijenkasten. In het hotel zelf kon je de honing en andere producten kopen die van die lavendel gemaakt waren.
De buitenmuren van het hotel waren beplant met varens en klimplanten en voor een groot deel voorzien van zonnepanelen, zodat ook de energie op eigen kracht werd opgewekt.
Verder waren alle zaken in het hotel zoveel mogelijk biologisch. Dus begon de dag al met een gezond en heerlijk ontbijt.
Zo kan natuur in de stad dus ook worden gebruikt.
Vroeger mochten kinderen natuurlijk niet zelf om een ijsje of koekje vragen. “Kindjes die vragen, worden overgeslagen” heette het.
Maar ja, sommige kinderen vinden altijd wel een oplossing. Leo vertelde dat zijn zusje hem vroeg “Vraag jij eens of ik een koekje wil….” Tja, zo’n vraag laat je niet onberoerd. Leo zelf meldde steevast dat hij “zo’n enorme dorst had”. En natuurlijk begreep zijn vader die hint ook maar al te goed.
De opa op deze tekening van Peter van Straaten kijkt zo lief, dat ik geloof dat hij de subtiele aanwijzing van zijn kleinzoon wel begrepen heeft. Misschien zelf wel een koel biertje in het verschiet ziet.
Zo meteen loopt hij vast met kleinzoon hand in hand naar de uitspanning toe.
Iedereen heeft wel eens last van een verkoudheid. Lastig hoor, als je de hele dag loopt te niesen en het water uit je neus druipt. Maar het vervelendst van zoiets vind ik dat je neus ook zo pijn gaat doen. De mijne wordt, ondanks zachte papieren zakdoekjes, altijd rood en rauw. En wat ik er ook op smeerde, niks hielp.
Totdat ik laatst weer zo verkouden was en toevallig het doosje littekencrème van Biodermal op mijn nachtkastje zag staan. Die littekencrème gebruik ik eigenlijk al jaren lang. Inderdaad, om de diverse sporen van operaties zacht en soepel te houden. Maar nu gebruik ik het dus ook voor mijn neus. Even een heel klein beetje erop smeren voor het slapen gaan en je neus is de volgende morgen weer tiptop in orde.
Een klein tubetje van 25 ml. is beslist niet goedkoop, maar je doet er ongelofelijk lang mee. Even googlen loont, want er zijn diverse leveranciers met uiteenlopende prijzen.
Jaren geleden las ik “Pilaren van de aarde” van Ken Follett, een door mij zeer bewonderde schrijver. Hij schrijft niet alleen thillers, maar ook diverse historische romans. En het zijn meestal nogal omvangrijke werken. Nu heb ik “De Brug naar de hemel” als e-book. Niet groter dan mijn e-reader en toch 1100 pagina’s. Waar ik doorheen gevlogen ben. Want ook dit boek leest weer als een trein.
Het speelt in de 14e eeuw in Kingsbridge, waar ook de “Pilaren…” zich afspeelde.
De levens van de vier hoofdpersonen raken met elkaar verwikkeld door een incident op een feestdag en het geheim van de mysterieuze monnik blijft hen levenslang beïnvloeden.
De kathedraal staat er nog steeds, al is een deel inmiddels wat bouwvallig. En hoewel Kingsbridge welvarend is door de wolhandel, beperkt de smalle brug het handelsverkeer. Als de brug instort, heeft de jonge maar geniale bouwer een revolutionair plan. Niet iedereen loopt daar warm voor, want elke partij heeft zo zijn eigen belangen. Er ontstaan verwikkelingen, waarin de hele stad wordt meegesleurd. Welvaart en rampspoed, honger, ziekte, genezing en dood, angst en moed wisselen elkaar af. Soms worden dromen worden bijna werkelijkheid, maar telkens geeft het noodlot net een andere wending aan de levens van de hoofdpersonen.
Voor wie van historische romans houdt, zeker een aanrader.
Dit jaar begin ik de week vrolijk met muziek.
Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan.
Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.
Vandaag koos ik voor Jacques Brel uit, met Ne me quitte pas.
